|
တန္ရဲ႕လား
တစ္ေန႔က စာသင္ခန္းထဲတြင္
ဆရာေဒါက္တာရဲျမင့္ေက်ာ္(စာေရးဆရာ
လကၤာရည္ေက်ာ္)က ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို
ေျပာသြားသည္။ စာမတတ္လို႔ကေတာ့
ေျခာက္လထပ္ေနလိုက္၊ တန္ပါတယ္တဲ့။
လူ႔အသက္ေပါင္းမ်ားစြာကို စိတ္ခ်ယံုၾကည္စြာ
အပ္ႏွံႏိုင္ဖို႔
အရည္အခ်င္းျပည့္မီေရးအတြက္ ေနာက္ ထပ္
ေျခာက္လ၊ တစ္ႏွစ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
လူ႔အသက္ေတြထက္စာလွ်င္ေတာ့ တန္ပါသည္တဲ့။
“တန္ရဲ႕လား” ဆိုသည့္စကားက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္
ေတြးစရာ ျဖစ္လာသည္။
ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့
ဆန္႔က်င္ဘက္ပင္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
စာေမးပြဲေအာင္ သြားဖို႔ အေရးႀကီးသည္။
ေနာက္ထပ္ ထပ္ေနရလို႔ကေတာ့ မတန္ဘူးတဲ့။
တန္တယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုး က
ကၽြန္ေတာ့္ဦးေႏွာက္ကို လာဆြေနသည္။
ဤေနရာတြင္ တန္သည္ဆိုသည့္
စကားလံုးသည္ အတူတူပဲျဖစ္လိမ့္မည္။
ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ႏွင့္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေစ်းတန္တယ္ဆိုသည့္အသံုးအေပၚ
နားလည္မႈလြဲမွားျခင္း မဟုတ္ တန္ရာ။
ကၽြန္ေတာ္က ေစ်းတန္တယ္ဆိုသည္ကို
သင့္ေလ်ာ္ေသာ ေစ်းႏႈန္းဟု ယူဆ၍
ေျပာျခင္းျဖစ္ ေသာ္လည္း
သူတို႔က(စစ္ကိုင္းဘက္က သူငယ္ခ်င္းေတြ)
ေစ်းႀကီးသည္ ယူဆျခင္းဟူ၍ ကြဲျပားၾက
သည္မဟုတ္လား။ ခုေတာ့ အတူတူပဲ
ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
သို႔အတြက္ဆိုလွ်င္ ဘာ့ေၾကာင့္
ဤမွ် ျခားနားေနရသနည္း။ ဆရာ ဆက္ေျပာသြားေသာ
စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔
ဆက္စပ္၍ရသြားသည္။ “မင္းတို႔ေတြ
မရင့္က်က္ၾကေသးဘူး။
ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ အသက္အရြယ္နဲ႔
အထိုက္အေလ်ာက္လည္း မင္းတို႔
မရင့္က်က္ၾကဘူး။ မင္းတို႔ဟာ
ငါတို႔တုန္းကလို အခက္အခဲေတြနဲ႔
ရင္မဆိုင္ခဲ့ရလို႔နဲ႔တူတယ္”။
ကၽြန္ေတာ္တို႔မေမြးခင္
အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ ဆရာ၀န္ျဖစ္လာသူ
ဆရာႏွင့္ ထိုအခ်ိန္ လြန္မွ ေမြးဖြားလာၾကသူ
ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ မ်ိဳးဆက္ကြားျခားခ်က္ ဤမွ်
မ်ားျပားေနၿပီလားဟု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိသည္။
မည္သည့္အရာပင္ျဖစ္ေစ
တစ္ခုခုျဖစ္လာေစရန္အတြက္ ျပဳလုပ္မႈတစ္ခု၊
အျပဳခံရသူႏွင့္ အားေပးေသာ အေျခအေန
သံုးခုစလံုးညီညြတ္မွသာ ျဖစ္ေပၚႏိုင္သည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ရင့္က်က္မႈ ေတြ
အားေပ်ာ့သြားရေသာ အေၾကာင္းအရင္းကေကာ။
ရင့္က်က္မႈကို အေတြ႔အႀကံဳမ်ား
ရရွိျခင္းမွတဆင့္ ဆင္ျခင္သံုးသပ္မွသာ
ရရွိႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေတြ႔အႀကံဳ
နည္းေန၍လား။ လမ္းစဥ္ပါတီေခတ္
ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ဆရာတို႔ႏွင့္ စာလွ်င္
ကၽြန္ေတာ္တို႔က ျပည့္စံုမႈရွိေနသည္။
သို႔ေသာ္လည္း ေခတ္ကာလ
ၾကမ္းတမ္းမႈတစ္ခုတည္း ကိုသာ တြက္ရပါမူ
ေက်ာက္ေခတ္လူသားသည္သာ အရင့္က်က္ဆံုး
ျဖစ္သြားႏိုင္သည္မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏
ဉာဏ္ရည္ရင့္က်က္မႈအတြက္ စာအုပ္မ်ားက
ထိုေခတ္ကထက္ ညံ့ေန၍လား။
ကၽြန္ေတာ့္တစ္ဦးတည္းသေဘာအရေသာ္
ဟုတ္သည္ဟုသာ ေျဖခ်င္သည္။ စဥ္းစားစရာေ၀းေသာ
စာအုပ္မ်ားက နည္းေနသလားလို႔။
ရွိေနသည္မ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔လို
အမ်ားစုျဖစ္ေသာ အလယ္အလတ္
လူတန္းစားေတြႏွင့္ မဆက္စပ္မိေသာ
အင္တာနက္ေတြ ဘာေတြ ခ်ီးမြမ္းခန္းေတြ
ျဖစ္ေနသည္။ ျဖစ္ပ်က္ၿပီးသြားေသာ
အေျခအေနေတြကို ျပန္သံုးသပ္ျပေသာ
စဥ္းစားေစေသာ သမိုင္း စာအုပ္မ်ား
လိုေနသည္။ ဟိုးေရွးေရွးက သမိုင္းေတြအျပင္
ကၽြန္ေတာ္တို႔မမွီခဲ့ေသာ ကြန္ျမဴနစ္ ဒီမို
ကေရစီ ဆိုရွယ္လစ္ေတြႏွင့္ ေနာက္ဆံုး
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမြးစက ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ
အေရးအခင္းႀကီး အေၾကာင္းလည္း
သတင္းအခ်က္အလက္ မွန္မွန္ကန္ကန္
ျပည့္ျပည့္စံုစံုႏွင့္ သံုးသပ္ခ်က္ေတြ
အက်ယ္တ၀င့္ ဖတ္ခ်င္ေသးသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုယ္တိုင္ကလည္း
မ်ားစြာ အားနည္းေနခဲ့သည္။ အလြတ္က်က္
ေအာင္ျမင္ လာတာေတြက မ်ားေနသလားလို႔
စဥ္းစာမိသည္။ မစဥ္းစားေတာ့ဘဲ
တစ္ပြဲတိုးေတြႏွင့္ တက္လာခဲ့သူ ေတြက
ပိုမ်ားေနေလာက္သည္။
က်က္ၿပီးရင္းက်က္ေနၿပီး မစဥ္းစား၊
ဆရာေတြကလည္း စဥ္းစားေစ ျခင္းထက္
စာေမးပြဲေအာင္ျမင္ေရးကိုသာ အဓိကထား
သင္ေနၾကသည္ ထင္သည္။ တစ္ခုပိုဆိုးသြား
ေစတာက ရွစ္တန္းအထိသာ သမိုင္းကို
သင္ယူခဲ့ရေသာ သိပၸံတြဲ သမားေတြအေနႏွင့္
သမိုင္းဆိုတာ မအေအာင္ သင္ခန္းစာယူရေအာင္
ဆိုတာေတြ ဘာမွမသိႏိုင္ေတာ့။
သမိုင္းေၾကာင္းကိုေတာင္
ေကာင္းေကာင္းသိၾကေတာ့မည္မထင္။
အျပင္စာအုပ္ေတြကလည္း ေက်ာင္းပညာေရးကို
ထိခိုက္ေစ သည္ဟူေသာ မိဘ၊ ဆရာႏွင့္
ေက်ာင္းသားေတြကိုယ္တိုင္ဆီမွာ
စြဲကပ္ေနသည္မဟုတ္လား။
ေခတ္က တိုးတက္မႈက
အလွမ္းကြာဟေနသည္ျဖစ္ရာ မမီသည့္ပန္းကို
လွမ္းေမွ်ာ္ရင္း ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ
႐ုန္းကန္ေနၾကရမႈမ်ားကလည္း လူသည္
စီးပြားေရးသတၱ၀ါဟုသာ ျဖစ္သြားေစ ေတာ့သည္။
တခ်ိဳ႕ကလည္း စား၀တ္ေနေရးေၾကာင့္ ပင္ပန္း၊
တခ်ိဳ႔ကလည္း ဇိမ္ခံပစၥည္းေတြအတြက္
ပင္ပန္းဆိုေတာ့ အခ်ိန္သည္ ရွားပါးစာရင္း
၀င္လာသည္။ အခ်ိန္ရျပန္ေတာ့လည္း
ပင္ပန္းမႈအရွိန္ ေၾကာင့္ အားစိုက္၍ဖတ္ရေသာ
စာမ်ားထက္ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္
ေဖ်ာ္ေျဖေရးစာအုပ္ေတြႏွင့္ အျခား
ေဖ်ာ္ေျဖေရး စာအုပ္ေတြဘက္သာ
လွည့္ကုန္ၾကေတာ့သည္။
ျပည့္စံုသူမ်ားက်ေတာ့လည္း ဂိမ္းေတြ၊
ခ်က္ေတြႏွင့္ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနၾကတာကိုေတာ့
စဥ္းစားလို႔မရေတာ့။
အထက္ပါ အေျခအေနမ်ားေၾကာင့္ပင္
စဥ္းစားရာ၌ စီးပြားေရးအေျချပဳ
စဥ္းစားနည္းကို အသံုးျပဳလာၾကသည္။
ေငြေရးေၾကးေရးကို
ဦးတည္လုပ္ကိုင္လာၾကေသာအခါ
တန္ရဲ႕လားဆိုသည္ကို စည္းစိမ္ေတြ၊
ေငြေတြႏွင့္သာ တြက္ၾကေတာ့သည္။
မိမိ၏အေျခအေန၊ ျဖစ္ေပၚလာမည့္ အက်ိဳးဆက္
ကို မစဥ္းစားေတာ့။ ၿပီးေတာ့ End Justifies
the mean ဆုိတာရဖို႔ဆိုလွ်င္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
လုပ္မည္၊ ရဖို႔ အဓိကဆိုေသာ ၀ါဒေတြ
ေခတ္စားလာေတာ့သည္။ ကိုယ္ႏွင့္မဆိုင္လွ်င္
ေအးရာေအးေၾကာင္းဟုသာ ေနတတ္လာၾကေတာ့သည္။
“တို႔ေခတ္တြင္မွ
ညံ့ၾကေတာ့မွာလား၊ တို႔ဗမာ၊ တို႔ဗမာ
မဟုတ္ေလသလား” ဟုပင္ တို႔ဗမာ သီခ်င္းေလးကို
ညည္းေနလိုက္ခ်င္ေတာ့သည္။
ဒါေတြက တန္ရဲ႕လားဆိုတာကေန
ဆက္စပ္ေတြးမိသြားတာပါ။ ဖတ္မိတဲ့သူအတြက္ေကာ
တန္ရဲ႕လားမသိပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ တန္သြားေအာင္
တစ္ပုဒ္ထဲႏွင့္ပင္ တန္သည့္
တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး၏ တုိက္တြန္းခ်က္ကို
ထည့္ေပးလိုက္ပါသည္။
“တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး၏တိုက္တြန္းခ်က္”
လိမၼာသည္ဆိုျခင္းမွာ
သူရဲေဘာနည္းျခင္း၊ ေၾကာက္ျခင္း၊
ေသြးမရွိျခင္း၊ သတၱိနည္းျခင္း၊
ဒူးတုန္ျခင္း၊ တကိုယ္ေကာင္းဆန္ျခင္း၊
အေမႏွင့္ငါ မာလွ်င္ၿပီးေရာဆိုေသာ
စိတ္ရွိျခင္း၊ ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုမွ
ကိုယ္မွတ္တတ္ျခင္း၊ ကိုယ့္အိမ္ကိုမွ
အိမ္မွတ္တတ္ျခင္း၊ ကိုယ့္အက်ိဳးစီးပြား
တစ္ခုထဲကိုသာ ၾကည့္ျခင္း၊
ေရွ႕လာမည့္ေဘးကို စည္းလံုး၍
ခုခံရမွန္းမသိျခင္း ျဖစ္ပါမူ အို...
အခ်င္းတို႔၊ ငါတို႔သည္ မလိမၼာလိုပါ။
မိုက္သာမိုက္လိုပါ၏၊ ငါတို႔အား
မိုက္ခြင့္ျပဳၾကပါကုန္။ ငါတို႔
မိုက္ပါရေစ။
#####
ဘုန္းေနသစ္
အေတြးအျမင္ စာစဥ္ (၁၈၄) ဇူလိုင္၊၂၀၀၇
စာမ်က္ႏွာ (၁၅၂- ၁၅၄) |
