|
စူပါ ပါဝါတို႔ရဲ႕ မဟာဗ်ဴဟာအေရႊ႕အေျပာင္းမ်ား
(ေငြေၾကးေစ်းကြက္ မဟာဗ်ဴဟာမ်ား)
၁။ ။
အေမရိကန္ေငြေၾကးေစ်းကြက္နဲ႔ ဘဏ္စနစ္ေတြၿပိဳက်မယ့္
အရိပ္အေယာင္မ်ားကို ၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ႏွစ္လယ္ေလာက္ကတည္းက သတိျပဳမိခဲ့ၾကတယ္လို႔ ေငြးေၾကးနဲ႔
ဘဏ္စနစ္ကၽြမ္းက်င္သူ ပညာရွင္မ်ားက
ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္
ဒီအေျခအေနျဖစ္ေပၚမႈကို အေမရိကန္ အစိုးရေရာ
ေငြေၾကးေစ်းကြက္နဲ႔
ဘဏ္လုပ္ငန္းမ်ားမွာ တာဝန္႐ွိၾကတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္နဲ႔
အဖြဲ႔အစည္း ေတြကပါ ဖံုးဖိထားခဲ့ၾကတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ ၁၅ ရက္ေန႔မွာ
ေတာ့ ဖုံးဖိထားလို႔မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့
ျဖစ္ရပ္တစ္ခု ေပၚထြက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဒါက
အေမရိကန္မွာ အႀကီးဆံုး ဘ႑ာေရးကုမၸဏီႀကီး(တစ္ခု)
ျဖစ္တဲ့ Lehman Brothers Co ႀကီး ၿပိဳလဲၿပီး
ေဒဝါလီ ခံလိုက္ရတဲ့ ျဖစ္ရပ္ပါပဲ။ ဒီအျဖစ္အပ်က္က
ကမၻာ့ေငြေၾကးေစ်းကြက္ႀကီးတစ္ခုလံုးကို ကေျပာင္းကျပန္ ဝ႐ုန္းသံုးကား ျဖစ္သြားေစခဲ့ပါတယ္။
ဒီအျဖစ္အပ်က္က ကမၻာ့ ေငြေၾကးေစ်းကြက္နဲ႔
ဒီေစ်းကြက္ေတြကို ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံျပဳေပးေနတဲ့
ဘဏ္ႀကီးမ်ားရဲ႕ေငြေၾကးလည္ပတ္မႈစနစ္ ကိုပါ
ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ထိုးႏွက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။
ကမၻာ့ေငြေၾကးေစ်းကြက္ဆိုတာ
စေတာ့နဲ႔ ႐ွယ္ယာေတြ၊
ေငြေၾကးအာမခံစာခ်ဳပ္ေတြကို ေရာင္းဝယ္ေနတဲ့ ေစ်းကြက္ပါ။ ေငြေၾကးေစ်းကြက္ ဆိုတာ
ဂလိုဘယ္အရင္းရွင္စနစ္ရဲ႕ အသက္ဗူး ပါ ။
မာ့က္စ္ဝါဒီမ်ား၊ အထူးသျဖင့္ မာ့က္စ္က
အရင္းရွင္စနစ္ျဖစ္ေပၚတုိးတက္မႈ
အျမင့္ဆံုးအဆင့္ကို ေရာက္လာတဲ့အခါ ေငြဟာ
အရင္း႐ွင္စနစ္အတြက္ အေရးလည္းပါ၊
အဆံုးအျဖတ္လည္းက်တဲ့ ေရာင္းကုန္ပစၥည္း Commodity
တစ္ခုျဖစ္လာ လိမ့္မယ္လို႔
ေျပာခဲ့ပါ တယ္။
ဒီျဖစ္ေပၚတိုးတက္မႈဟာ
အရင္းရွင္ကုန္ထုတ္စနစ္ရဲ႕ တည္ၿငိမ္မႈကို
အၿမဲတမ္း ၿခိမ္းေျခာက္ ေနတဲ့
အေၾကာင္းရပ္ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ လို႔လည္း မာ့က္စ္က
မွတ္ခ်က္ေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။
၁၉၂၉/၃၀ မွာ ဒီလုိေငြေၾကးေစ်းကြက္
ၿပိဳက်မႈႀကီးျဖစ္ေပၚခဲ့ဖူးပါၿပီ။ ၁၉၂၉/၃၀ ကမၻာ့
စီးပြားပ်က္ကပ္ႀကီးက ကမၻာႀကီးကို
ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးထဲ ဆြဲသြင္းခဲ့ပါတယ္။
အခုျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ ကမၻာ့ေငြေၾကး အက်ပ္အတည္းဟာ
၁၉၂၉/၃၀ ေငြေၾကးအက်ပ္အတည္းထက္ ပိုမိုနက္ရႈိင္းၿပီး၊
အျပန္႔က်ယ္တယ္ လို႔ ပညာရွင္မ်ားက ခန္႔မွန္းၾကပါတယ္။ ဖူကူးယားမားနဲ႔
သူလိုပညာရွင္မ်ားက အခုျဖစ္ေပၚတဲ့ Monetary Crisis
ဟာ သက္ခ်ာဝါဒ၊ ရီဂင္ဝါဒနဲ႔ အေမရိကန္ပံုစံ
အရင္းရွင္စနစ္
နိဂံုးခ်ဳပ္တာပဲလို႔ ေျပာလာခဲ့ၾကပါတယ္။
ေခတ္မီခ်င္ရင္၊ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ခ်င္ရင္ အေမရိကန္ပံုစံအရင္းရွင္စနစ္ လမ္းေၾကာင္းကိုလိုက္၊
ေရႊေရာင္ကိုယ္ၾကပ္အကႌ် ဝတ္ၾကလို႔ ဖရုိက္ဒ္မင္းက
လံႈ႔ေဆာ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ Globalization ဆိုတာ
Americanization ပါပဲလို႔ သူက ေျပာင္ေျပာင္ပဲ
ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုဆိုရင္
အေမရိကန္ေငြေၾကးေစ်းကြက္ ၿပိဳက်မႈဟာ US- Model
Capitalism အေရးနိမ့္မႈလား ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြ
က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ထြက္ေပၚေနပါတယ္။ တစ္ဖက္မွာလည္း
ရုရွားနဲ႔ တရုတ္ ပံုစံ အရင္းရွင္စနစ္
(အစိုးရကေခါင္းေဆာင္တဲ့ အရင္းရွင္စနစ္ပံုစံ) ဟာ
ကမၻာႀကီးအတြက္ ထြက္ေပါက္လား ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြလည္း ထြက္ေပၚေနပါတယ္။ တရုတ္ကေတာ့
သူ႔စီးပြားေရး ပံုစံကို
တရုတ္မ်က္ႏွာနဲ႔ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ (Socialism with
Chinese Characteristic) လို႔ ေျပာခဲ့ ဖူးပါတယ္။
ဒီအႀကိမ္ ေငြေၾကးေစ်းကြက္ ၿပိဳက်မႈဟာ အေမရိကန္
အိမ္အေပါင္ခံေငြေခ်းလုပ္ငန္းေတြ
အဆမတန္ႀကီးထြားလာၿပီး၊
ေစ်းကြက္ေပါက္ကြဲမႈႀကီး ျဖစ္လာခဲ့တာပါ။
အေမရိကန္ႏုိင္ငံေရး သမားေတြနဲ႔ စီးပြားေရးသမားေတြ
လက္ဝါးရုိက္ၿပီး
အိမ္ေပါင္ခံေငြေၾကးေစ်းကြက္ႀကီးကို
အထိန္းအကြပ္မဲ့ ႀကိဳးလႊတ္ထား ရာကေန
ခုလိုအက်ိဳးဆက္ႀကီး ျဖစ္ေပၚလာခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
အခုလို အိမ္ေပါင္ခံေငြေၾကးေစ်းကြက္ကို အထိန္းအခ်ဳပ္မရွိ လႊတ္ထားေတာ့
အိုးသစ္ အိမ္သစ္ေတြ အမ်ားႀကီး ေဆာက္လုပ္လာခဲ့ၾကတယ္။
၂၀၀၆ ထဲေရာက္ေတာ့ ဝယ္အားထက္ ေရာင္းအားက
ပိုလာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေမရိကန္ဟာ
အာဖဂန္နဲ႔ အီရတ္စစ္ပြဲ စစ္အသံုး စရိတ္ေတြေၾကာင့္
ဘတ္ဂ်က္မွာလိုေငြျပမႈ အရမ္းႀကီးလာပါတယ္။
ျပည္ပေခ်းေငြကလည္း ၁၀
ထရီလီယံေလာက္ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ႏုိင္ငံရဲ႕
ေငြေပးေငြယူမႈရွင္းတမ္းမွာ လိုေငြျပေနတာေၾကာင့္
အတိုးႏႈန္းေတြကို ျမႇင့္လိုက္ရပါတယ္။
ေခ်းေငြအတိုးႏႈန္း ျမင့္လာေတာ့ ေငြတိုးမကိုက္ျဖစ္လာရျပန္ပါ တယ္။
ဒီအေျခအေနေၾကာင့္ ျပည္ပက ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြက
ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံထားတဲ့ အရင္းအႏွီးေတြ ကို
ျပန္႐ုပ္ၿပီး ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ ထြက္ခြာခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔
ျပည္တြင္းရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေတြ
က်ဆင္းလာခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ေစ်းကြက္ထဲမွာ ပိုလွ်ံေနတဲ့
အိမ္ရာေတြဟာ ေရာင္းမထြက္ေတာ့ပါဘူး။ အေပါင္ဆုံးတဲ့
အိမ္ေတြ သန္းနဲ႔ခ်ီၿပီးရွိလာခဲ့ပါတယ္။
အိမ္ရာေျမေစ်းကြက္စၿပိဳေတာ့ အိမ္ေပါင္ခံ ေခ်းေငြလုပ္ငန္းကပါ လိုက္ပါၿပိဳလဲခဲ့ရပါတယ္။ အိမ္ေပါင္ခံေခ်းေငြလုပ္ငန္း ၿပိဳက်ေတာ့ ရင္းႏွီး ျမႇဳပ္ႏွံထားတဲ့ ဘ႑ာေရးလုပ္ငန္းႀကီးေတြ
၂၀၀၈ ႏွစ္ဦးေလာက္ကစၿပီး အေျခယိုင္လာခဲ့ရပါေတာ့ တယ္။
Bear Stem ဘ႑ာေရးကုမၸဏီ အေျခယိုင္သြားလို႔ J.P.
Morgan ကုမၸဏီက ဝယ္လုိက္ရပါ တယ္။ A.I.G
အာမခံကုမၸဏီကို အစုိးရက အေရးေပၚေခ်းေငြ ၈၅
ဘီလီယံေပးၿပီး ၿပိဳလဲမယ့္ အႏၱရာယ္ကို ကာကြယ္ခဲ့ရပါတယ္။ Lehman Brothers
ကုမၸဏီ ေဒဝါလီခံလိုက္ရတာဟာ ကမၻာ့ ဘ႑ာေရးေစ်းကြက္ကို
အႀကီးအက်ယ္ဂယက္႐ိုက္ သြားခဲ့ပါတယ္။ အႀကီးဆံုး
Stock and Share Market ျဖစ္တဲ့ Dow Jones နဲ႔
NYSE ေစ်းကြက္ေတြ ထိုးက်သြားခဲ့ရပါတယ္။
ဒါရဲ႕အက်ိဳးဆက္က ဥေရာပနဲ႔ အာရွပစိဖိတ္ေငြေၾကးေစ်းကြက္ေတြပါ ဆက္ၿပီးၿပိဳလဲသြားခဲ့ရပါတယ္။
ဒီအထဲမွာ ဒီအက်ပ္အတည္းဒဏ္ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အရိုက္ခံလိုက္ရတာကေတာ့
ဥေရာပႏုိင္ငံမ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီႏုိင္ငံေတြဟာ
အေမရိကန္နဲ႔ မ်ားျပားလွတဲ့ ေငြေၾကးနဲ႔ ကုန္သြယ္မႈဆက္ဆံေရးမ်ား ရွိခဲ့တာေၾကာင့္လည္း
ျဖစ္ပါတယ္။
မ်က္ေမွာက္ေငြေၾကးေစ်းကြက္ၿပိဳက်မႈကို
က်ားကန္ေပးဖို႔ အေမရိကန္ေဒၚလာဘီလ်ံ ၇၀၀၊
ဥေရာပသမဂၢက ယူရို ဘီလ်ံ ၅၀၀၊ တရုတ္ကေဒၚလာဘီလ်ံ ၆၀၀
နီးပါး၊ ရုရွားက ဘီလ်ံ ၁၅၀၊ အိႏၵိယက ၄
ဘီလ်ံသံုးစြဲဖို႔ လ်ာထား ထားၾကပါတယ္။
ဒီေငြေၾကးမ်ားနဲ႔ လဲၿပိဳသြားတဲ့ ကုမၸဏီမ်ားကို
က်ားကန္ေပးဖို႔၊ အလုပ္အကိုင္အသစ္မ်ား
ဖန္တီးေပးဖို႔ ရည္မွန္းထားၾကပါတယ္။
ဒီေငြေၾကး ေစ်းကြက္မ်ားၿပိဳက်မႈဟာ အေရွ႕အလယ္ပိုင္း၊
အာရွနဲ႔ ပစိဖိတ္ေဒသမ်ားကိုပါ စတင္ ဂယက္ရိုက္
ခတ္လာေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ကမၻာ့စီးပြားေရးရဲ႕၈၅ ရာခုိင္ႏႈန္းကို
ကိုယ္စားျပဳထားတဲ့ G7 နဲ႔ G20
အဖြဲ႔ဝင္ႏိုင္ငံမ်ားရဲ႕
အစည္းအေဝးမ်ား ေခၚဆိုေတြ႔ဆံုၾကၿပီး၊
ေငြေၾကးေစ်းကြက္မ်ား ပံုမွန္ လည္ပတ္ႏုိင္မယ့္
ကုထံုးမ်ားရွာေဖြညႇိႏႈိင္းခဲ့ၾကပါတယ္။
၂။ ။ အေမရိကန္သမၼတဘုရွ္ဟာ
သူ႔ဒုတိယသမၼတသက္တမ္းအတြင္းမွာ အရႈံးႀကီး
၄ မ်ိဳးနဲ႔ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတယ္လို႔ ျပည္တြင္းအာေဘာ္ပိုင္းက ေဝဖန္ယူဆခဲ့ၾကပါတယ္။ ပထမအရႈံးကေတာ့
ဘယ္လိုေခတ္မီလက္နက္မ်ိဳးမွ သံုးစြဲျခင္းမရိွတဲ့ ၉/၁၁ တုိက္ခုိက္မႈႀကီးကို ခံလိုက္ရတဲ့ အရႈံးပါ။
ဒီအရႈံးဟာ စူပါပါဝါဆိုတဲ့ အေမရိကန္ရဲ႕ပံုရိပ္ကို
အႀကီးအက်ယ္ ထိပါးရိုက္ခတ္ေစတဲ့ အရံႈးပါ။
ဒီအရႈံးေၾကာင့္ အေမရိကန္ဟာ ေဆာက္တည္ရာမရျဖစ္ၿပီး
ဒုတိယအရႈံးျဖစ္လာမယ့္ အီရတ္စစ္ပြဲကို ကမူးရွဴးထိုး
ဆင္ႏႊဲခဲ့ပါတယ္။ အာဖဂန္နဲ႔ အီရတ္စစ္ပြဲမ်ားအတြက္
ေဒၚလာဘီလ်ံေထာင္ခ်ီ ကုန္က်ခံ ခဲ့ရၿပီး
ႏုိင္ငံတကာဆက္ဆံေရးနယ္ပယ္မွာ
အေမရိကန္ႏုိင္ငံရဲ႕ ေကာင္းျမတ္တဲ့ပံုရိပ္ကို
ဆံုးရႈံးေစခဲ့ ပါတယ္။
ဖ်က္အားျပင္းလက္နက္ေတြရွိလို႔ တုိက္ရပါတယ္ဆိုတဲ့
အေၾကာင္းျပခ်က္ကို သက္ေသ မျပႏုိင္ခဲ့တာေၾကာင့္
အိမ္ျဖဴေတာ္ကဆင္းခါနီးမွာ ဒီအေၾကာင္းျပခ်က္ဟာ
မမွန္ပါဘူး၊ I am sorry လို႔ ဘုရွ္က
ဝန္ခံခဲ့ရပါတယ္။ တတိယအရႈံးကေတာ့ အဆံုးအျဖတ္မက်တဲ့
စစ္ပြဲေတြနဲ႔ နပန္းလံုး ေနခ်ိန္မွာ ကတ္ထရီနာ
မုန္တုိင္းဒဏ္ကို ခံလိုက္ရတာပဲျဖစ္ပါတယ္။
ၿပီးခဲ့တဲ့ သမၼတေရြးခ်ယ္ပြဲမွာ ရီပတ္ဘလီကင္
သမၼတေလာင္းကို အေမရိကန္ျပည္သူေတြက
ျငင္းပယ္ခဲ့တာမွာ ကတ္ထရီနာ မုန္တုိင္းက
အေရးပါတဲ့ အေၾကာင္းအခ်က္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္အစိုးရဟာ
ဒီမုန္တုိင္းႀကီး အတြင္း အေမရိကန္မဲဆႏၵရွင္ျပည္သူမ်ားရဲ႕အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္လံုၿခံဳမႈကို
လံုလံုေလာက္ေလာက္ အကာအကြယ္မေပးႏုိင္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။
စတုတၱအရႈံးကေတာ့ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္လယ္ေလာက္ကတည္းက
စတင္ျဖစ္ေပၚလာေနခဲ့တဲ့
အေမရိကန္ေငြေၾကးေစ်းကြက္ၿပိဳက်မႈကို
ႀကံဳေတြ႔လုိက္ရတာပဲျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေငြေၾကးေစ်းကြက္ၿပိဳက်မႈဟာ
အေမရိကန္ႏိုင္ငံတစ္ႏုိင္ငံတည္းနဲ႔သာ ဆိုင္တာမဟုတ္ပါ ဘူး။
Global Economic Network ထဲမွာ ခ်ိတ္ဆက္မိေနၾကတဲ့၊
အထူးသျဖင့္ ေခတ္မီဖံြ႔ၿဖိဳးၿပီး
ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲႏုိင္ငံအမ်ားစုႀကီးရဲ႕
ပစၥကၡစီးပြားေရးဘဝကိုပါ
အႀကီးအက်ယ္ ရိုက္ခတ္လာေနတာ ျဖစ္ပါ တယ္။
ဒီရိုက္ခတ္မႈဟာ ကမၻာ့ႏုိင္ငံအသီးသီးက
တာဝန္ရွိတဲ့ေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ႕
ႏုိင္ငံေရးအရ တည္တံ့မႈကိုပါ
ၿခိမ္းေျခာက္လာမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာ စီးပြားေရး ကို
စုစည္းေဖၚျပတာျဖစ္တယ္ လို႔ဆိုၾကတာေၾကာင့္ပါ။
(၃/၁၁/၂၀၀၈) ထုတ္တဲ့ IHT မွာ
သမိုင္း ပညာရွင္စာရင္းေပါက္သူ ၁၀၉ ဦးနဲ႔
ေတြ႔ဆံုၿပီး ဘုရွ္နဲ႔ ဟုိစဥ္က သမၼတမ်ားကို
ႏႈိင္းယွဥ္ေလ့လာတဲ့ စစ္တမ္းတစ္ခုကို ေဖၚျပခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီစစ္တမ္းမွာ ပညာရွင္ ၆၀ ရာခုိင္ႏႈန္းက ဘုရွ္ဟာ
အညံ့ဆံုး သမၼတပဲလို႔ မွတ္ခ်က္ေပးၾကပါတယ္။ ပညာရွင္ ၉၀
ရာခိုင္ႏႈန္းက ဘုရွ္လက္ထက္မွာ (အေမရိကန္ ဟာ
အရာရာဆံုးရႈံးခဲ့ရတယ္) လို႔မွတ္ခ်က္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။
အေမရိကန္ႏုိင္ငံ ခုလို အထီးက်န္ျဖစ္ခဲ့ ရတာဟာ
ဘုရွ္ေၾကာင့္ပါပဲလို႔ ဆိုခဲ့ၾကပါတယ္။
၂၀၂၅ ကမၻာရဲ႕လားရာ၊
အသြင္ေျပာင္းလာေနတဲ့ ကမၻာတစ္ခု Trend 2025: A
Transformed World ဆိုတဲ့ စစ္တမ္းကို
အေမရိကန္ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔အစည္းက
ပူးတြဲ ထုတ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ လာမယ့္၂၀၂၅ ခုႏွစ္မွာ
ကမၻာႀကီး ဟာ အေမရိကန္ကိုယ္စားျပဳတဲ့
ဝန္ရိုး တစ္ခုတည္း ကမၻာအျဖစ္ကေန တရုတ္၊ အိႏၵိယနဲ႔
ဥေရာပသမဂၢတို႔ ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ဝန္ရိုးစံုကမၻာ အျဖစ္သို႔ ကူးေျပာင္းသြားမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ကမၻာႀကီးဟာရိကၡာရွားၿပီး၊ လက္နက္ေပါတဲ့
ကမၻာႀကီး ျဖစ္လာပါမယ္တဲ့။
အေမရိကန္ေဒၚလာဟာ ကမၻာသံုးေငြေၾကးအျဖစ္မွေလွ်ာက်လာၿပီး
အမ်ားသံုး ေငြေၾကးစနစ္ထဲမွ
ေငြးေၾကးစနစ္တစ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္လာပါမယ္တဲ့။
အေမရိကန္ဟာ ကမၻာ့စီးပြားေရး၊
စစ္ေရးဦးေဆာင္ႏုိင္ငံအျဖစ္ ဆက္လက္ တည္ရွိေနမွာျဖစ္ေပမယ့္ စူပါ ပါဝါႏုိင္ငံအျဖစ္ကို
စြန္႔လႊတ္ ရႏုိင္ဖြယ္ရွိပါတယ္တဲ့။ လာမယ့္ႏွစ္ ၂၀
အတြင္းမွာ တရုတ္ႏုိင္ငံဟာ ေခတ္အမီဆံုး၊
အဖြံ႔ၿဖိဳးဆံုး ႏုိင္ငံႀကီးျဖစ္လာပါမယ္တဲ့။
အိႏၵိယနဲ႔ ဂ်ပန္တို႔ဟာလည္း တရုတ္ကို အမီလိုက္လာႏုိင္ပါလိမ့္မယ္တဲ့။
ရုရွားကုိေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ရပါမယ္တဲ့။ ဘရာဇီး၊
တူရကီ၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ အီရန္တို႔ဟာ
တျဖည္းျဖည္း ႂကြယ္ဝလာၾကပါမယ္တဲ့။ ေရနံစြမ္းအင္အစား၊ အျခား အစားထုိးေလာင္စာမ်ားနဲ႔
အစားထိုးလာပါလိမ့္ မယ္တဲ့။ ေငြေၾကးနဲ႔ ဥစၥာဓနမ်ားဟာ
အာရွနဲ႔ပစိဖိတ္ကို ေရြ႕ေရြ႕လာေနပါၿပီလို႔
(၂၀/၁၁/၂၀၀၈)
မွာ ထုတ္ျပန္တဲ့ အစီရင္ခံစာမွာ ေဖၚျပခဲ့ပါတယ္။
ဒီအေျခအေနမ်ားဟာ မၾကာခင္က ေရြးေကာက္ တင္ေျမႇာက္ခံရတဲ့ အေမရိကန္သမၼတက ရင္ဆိုင္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။
ေနာင္ ၁၇ ႏွစ္အၾကာမွာ ဘာျဖစ္ မလဲဆိုတာထက္
အခုေတြ႔ၾကံဳေနရတဲ့
ေငြေၾကးေစ်းကြက္ၿပိဳက်မႈကို ဘယ္လိုကိုင္တြယ္မလဲ
ဆိုတာက ဘားရက္အိုဘားမားအတြက္ ဒီကေန႔နဲ႔ မနက္ျဖန္
ျပႆနာ ျဖစ္ေနပါၿပီ။
၃။ ။ အေမရိကန္မွာ အခုလို
ေငြေၾကးေစ်းကြက္ၿပိဳက်ခဲ့ရတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး
ျပည္တြင္းျပည္ပ အာေဘာ္ပိုင္းက
အေမရိကန္ဗဟုိဘဏ္ဥကၠဌအျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ၾကာ
တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ (ဘဏ္နဲ႔
ေငြေၾကးလုပ္ငန္းဂုရုႀကီးျဖစ္သူ) အလန္
ဂရင္းစပန္းမွာ တာဝန္ရွိတယ္လို႔ ေျပာဆိုေဝဖန္
လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ဂရင္းစပန္းဟာ မေျပးေသာ္လည္း
ကန္ရာရွိေနသူျဖစ္ပါတယ္။
ဂရင္းစပန္းဟာ ေငြေၾကးျပႆနာမ်ားနဲ႔
ပတ္သက္ၿပီး အေမရိကန္အထက္/ေအာက္ လႊတ္ေတာ္
ၾကားနာပြဲမ်ားမွာ လာေရာက္ထြက္္ဆိုတင္ျပခဲ့တာ အႏွစ္
၂၀ နီးပါး ရွိခဲ့ပါၿပီ။ အသက္ ၈၂ ရွိၿပီျဖစ္တဲ့
မစၥတာ ဂရင္းစပန္းအတြက္ ဒီအႀကိမ္ ၾကားနာပြဲဟာ အေတာ္
ကသိကေအာင့္ျဖစ္ခဲ့ရပါ တယ္။ ျဖစ္သမွ်ေဘးဒဏ္
ငဝက္ခံဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒီျပႆနာဟာ
စင္စစ္ အရင္းရွင္ ကုန္ထုတ္စနစ္ရဲ႕ေမြးရာပါ
ဗီဇလကၡဏာျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို အားလံုး
သိၾကၿပီးသားခ်ည္းပါ။ ဒီၾကားနာပြဲဆိုတာဟာ
ထမင္းရည္ပူလာလို႔ လွ်ာလႊဲ ၾကတာသာျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ဂရင္းစပန္းဟာ ေအာက္လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌ ဟင္နရီ
ဝက္စၥမန္းရဲ႕ က်ည္းၾကပ္တဲ့ ေမးခြန္းမ်ားကို ခုလုိ
ေျဖၾကားေပးသြားခဲ့ပါတယ္။
(သူ႔မွာ ဗဟုိဘဏ္ဥကၠဌတာဝန္မရွိတာ
သံုးႏွစ္ရွိခဲ့ပါၿပီ) သူက သူဟာ -
- လြတ္လပ္တဲ့
ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ရဲ႕ စြမ္းအားကို
အယံုၾကည္လြန္သြားေၾကာင္း။
- အေပါင္နဲ႔ေခ်းငွားတဲ့ စနစ္ဟာ
မိမိကိုယ္ကိုယ္ ဖ်က္ဆီးႏုိင္စြမ္းရွိေၾကာင္း
ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္း တြက္ခ်က္ရန္ ပ်က္ကြက္ခဲ့ေၾကာင္း။
- ႏွစ္ ၁၀၀ မွာ တစ္ခါေလာက္ေပၚတတ္တဲ့
ေငြေၾကးဆူနာမီလႈိင္းေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚ လာတဲ့
ေငြေၾကးေစ်းကြက္ ၿပိဳက်မႈကို ေတြ႔သိရတဲ့အခါ
ဒီအေျခအေနကို တုန္တုန္လႈပ္လႈပ္နဲ႔
အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ရေၾကာင္း။
- လြတ္လပ္တဲ့ ေစ်းကြက္အင္အားစုမ်ားက
(ခုလိုအက်ပ္အတည္းေတြကို) ကာကြယ္ႏုိင္ မယ္လို႔
ယံုၾကည္ခဲ့တာ မွားယြင္းေၾကာင္း။
- တာဝန္မဲ့၊ အထိန္းအကြပ္မဲ့
ေငြေၾကးေခ်းငွားမႈမ်ားကို တားျမစ္ရန္ ဗဟုိဘဏ္မွာ
အခြင့္အာဏာရွိပါလ်က္နဲ႔ ဒီတာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ရန္
ပ်က္ကြက္ခဲ့ေၾကာင္း။
- ေဒဝါလီခံရသည္အထိ အႏၱရာယ္ႀကီးတဲ့
ေခ်းငွားမႈမ်ားကို သက္ဆိုင္ရာ
ေငြေၾကးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားက သူတို႔ဘာသာသူတို႔
ေရွာင္ႏုိင္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ျမင္မိမွားေၾကာင္း။
- ဘဏ္လုပ္ငန္းမ်ား၊ ဘဏ္အရာရွိမ်ားက
ျပန္မရတဲ့ ေငြေၾကးေခ်းငွားမႈမ်ားကို ကာကြယ္ ရန္
ပ်က္ကြက္ေၾကာင္း၊ ဒါဟာ ေစ်းကြက္ယွဥ္ၿပိဳင္မႈ၊
လြတ္လပ္မႈနဲ႔ လြတ္လပ္တဲ့ ေစ်းကြက္ ေဒါက္တုိင္
က်ိဳးက်သြားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း။
- အိမ္ၿခံေျမအေပါင္ခံမႈမ်ားဟာ
တင္းက်ပ္တဲ့ စည္းကမ္းမ်ားကို မလိုက္နာျခင္း၊
တတ္ႏုိင္ သည္ထက္ ပိုမိုေခ်းငွားျခင္းကို
ခြင့္ျပဳခဲ့ျခင္းဟာ မွားယြင္းေၾကာင္း။
- လွည့္စားမႈပါေသာ
ေခ်းငွားျခင္းမ်ားကို တားဆီးရန္ ဗဟုိဘဏ္မွာ
အခြင့္အာဏာ ရွိေပမယ့္ ဒီအခြင့္အာဏာကို တိတိက်က်
မက်င့္သံုးတာဟာ မွားေၾကာင္း ဂရင္းစပန္းက
ထြက္ဆိုသြားခဲ့ရပါတယ္။
၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ ၂၀ ရက္ေန႔မွာ
တရားဝင္ သမၼတတာဝန္ထမ္းေဆာင္ရမယ့္
ဘားရက္အိုဘားမားအေနနဲ႔ စီးပြားေရးမွာ
ပထမဆံုးေျဖရွင္းရမယ့္ ျပႆနာကေတာ့ ေငြေၾကး
ေစ်းကြက္ၿပိဳက်မႈ ျပႆနာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရွ္ရဲ႕
ေနာက္ဆံုးေန႔ရက္မ်ားမွာ သူက ၿပိဳက်သြားတဲ့
ဘဏ္မ်ားအျပင္ ထုတ္လုပ္မႈက်ၿပီး အရႈံးေပၚေနတဲ့
ဂ်ီအမ္စီနဲ႔ ခရိုက္စလာတို႔လို ကားကုမၸဏီႀကီး
မ်ားကို ေငြေၾကး ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံျပဳေပးဖို႔
ေဒၚလာဘီလ်ံ ၇၀၀ သံုးစြဲဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့ပါ တယ္။
ျပင္သစ္ကလည္း ျပည္တြင္းဘဏ္မ်ားကို
ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံျပဳေပးဖို႔ အေရးေပၚ ရန္ပံုေငြ
ယူရို ၃၆၀ ဘီလ်ံ သံုးစြဲပါမယ္။ ၿပိဳလဲဖို႔
အႏၲရာယ္ႀကံဳေနရတဲ့ ဘဏ္မ်ားကို အစုိးရက ဝယ္ပါမယ္။
ဥေရာပအတြက္ သီးျခားရန္ပံုေငြတစ္ရပ္
ထူေထာင္သြားဖို႔ ေငြေၾကးေပၚလစီအသစ္မ်ား
ခ်မွတ္သြားဖို႔ ကမၻာ့ေငြေၾကးကြန္ဖရင့္တစ္ခု
ေခၚဆိုသြားဖို႔ ျပင္သစ္က အႀကံျပဳထားခ့ဲတယ္။
အေမရိကန္ေငြေၾကးေစ်းကြက္ ၿပိဳကြဲမႈဟာ
ႏွစ္ ၅၀ အတြင္းမွာ အဆိုးရြားဆံုးပါပဲ။ လက္ငင္းမွာ
အလုပ္လက္မဲ့ ၅ သိန္းေလာက္ ရွိပါတယ္။ ေရွ႕မွာ
သန္းခ်ီတဲ့ အလုပ္လက္မဲ့မ်ား ရွိလာ ႏုိင္ပါတယ္။
အေမရိကန္စီးပြားေရးဟာ ထုတ္လုပ္ေရးေရာ၊ စားသံုးမႈပါ
က်ဆင္းလာေနတာ ျဖစ္ပါ တယ္။ ၁၆ ႏွစ္အတြင္းမွာ
အလုပ္လက္မဲ့ႏႈန္းဟာ အျမင့္ဆံုးကို ေရာက္ေနပါတယ္။ ၁
ဒသမ ၂ သန္း ေလာက္ ရွိႏုိင္တယ္လို႔လည္း
ခန္႔မွန္းထားပါတယ္။ လူ ၂ ဒသမ ၅ သန္းကို
အလုပ္အကုိင္သစ္ ေပး ႏုိင္တဲ့
လုပ္ခင္းကိုင္ခင္းမ်ား ဖန္တီးေပးဖို႔
ရည္မွန္းထားပါတယ္။ ၂၀၀၉ မွာ အလုပ္လက္မဲ့ ၇ ဒသမ ၆
ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးလာဖို႔ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္
သမၼတသစ္ ဘားရက္အုိဘားမားက (၁၇) ဦးပါတဲ့
စီးပြားေရး အႀကံေပးေကာင္စီကို
ဖြဲ႔စည္းထားခဲ့ပါတယ္။ နယူးေယာက္ဗဟိုဘဏ္ဥကၠဌ
တင္မုိသီ ဂိုက္နာကို ဘ႑ာေရးဝန္ႀကီးအျဖစ္
ခန္႔အပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဥေရာပရဲ႕ အႀကီးဆံုး
စီးပြားေရးကို ကိုယ္စား ျပဳတဲ့
ဂ်ာမနီစီးပြားေရးဟာလည္း လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅
ႏွစ္အတြင္းမွာ အနိမ့္ဆံုးက်ဆင္းမႈကို ႀကံဳေတြ႔ေနရ
ပါတယ္။ ကမၻာ့ ဒုတိယ
စီးပြားေရးအႀကီးဆံုးႏုိင္ငံျဖစ္တဲ့
ဂ်ပန္ႏုိင္ငံဟာလည္း ၂၀၀၈ ခုႏွစ္အတြင္းမွာ
စီးပြားေရးက်ဆင္းမႈ အဆိုးဆံုးအေျခအေနကို
ႀကံဳေတြ႔ေနခဲ့ရပါတယ္။ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံဟာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္
အတြင္း ပို႔ကုန္ ၇၂ ဒသမ ၆ ဘီလ်ံဖိုးရွိၿပီး၊
သြင္းကုန္တန္ဖိုး ၇၂၈ ဘီလ်ံေဒၚလာ ရွိတာေၾကာင့္
လိုေငြ ေဒၚလာ ၆၆၆ သန္းရွိေနခဲ့ပါတယ္။ OECD
အဖဲြ႔ဝင္ႏုိင္ငံ ၃၀ ေက်ာ္ဟာ ခ်မ္းသာတဲ့
ႏုိင္ငံမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ အခုျဖစ္ေပၚေနတဲ့
ေငြေၾကးေစ်းကြက္ၿပိဳကြဲမႈနဲ႔
စီးပြားေရးကန္႔သတ္မႈဟာ ဒီ OECD
အဖဲြ႔ဝင္ႏုိင္ငံမ်ားအတြင္းမွာ ျဖစ္ေပၚေနတာပါ။
ကမၻာ့အရင္းရွင္စနစ္ဆိုတာဟာ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ ပါပဲ။
သူတို႔အက်ပ္အတည္းဆိုတာ Capitalism in General ရဲ႕
အက်ပ္အတည္းပဲလို႔ ပညာရွင္ မ်ားက
သေဘာထားမွတ္ယူခဲ့ၾကပါတယ္။
၄။ ။ အိုဘားမားေခါင္းေဆာင္တဲ့
အစိုးရအဖြဲ႔မွာ ဘယ္သူေတြမ်ား ပါဝင္လာၾကမလဲဆိုတာကို
ကမၻာႀကီးနဲ႔ အေမရိကန္ ျပည္တြင္းက
ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကပါတယ္။ ဒီဇင္ဘာလလယ္ထဲမွာေတာ့
အေရးႀကီးတဲ့ အစုိးရအဖြဲ႔ဝင္ ဝန္ႀကီးမ်ားကုိ
ခန္႔အပ္ၿပီးခဲ့ပါၿပီ။ ႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးက
ဟီလာရီ ကလင္တန္ပါ။ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးကေတာ့
ေရာဘတ္ဂိတ္ပါပဲ။ စီအိုင္ေအ အႀကီးအကဲနဲ႔
အမ်ိဳးသားေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔ အႀကီးအကဲမ်ားကို
(ယခုေဆာင္းပါးေရးေနခ်ိန္အထိ) မခန္႔အပ္ ေသးပါဘူး။
အေမရိကန္ႏုိင္ငံကို တစ္ေခတ္္ဆန္းေစမယ္ ဆိုတဲ့
အိုဘားမားရဲ႕ေရြးေကာက္ပြဲကတိ
အေကာင္အထည္ျဖစ္/မျဖစ္ဆိုတာ၊ သူခန္႔အပ္မယ့္
အစိုးရအဖြဲ႔ဝင္မ်ားေပၚ တည္မွာပါ။တရုတ္ႏုိင္ငံ
သံအမတ္ႀကီးအျဖစ္ ဘယ္သူ႔ကိုမ်ား
ခန္႔အပ္ေစလႊတ္မွာလဲဆိုတာဟာ အိုဘားမားအတြက္ အတိမ္း
အေစာင္းမခံတဲ့ ကိစၥပါပဲ။ အိုဘားမားနဲ႔
သူ႔အႀကံေပးမ်ားဟာ ဒီကိစၥကို အခ်ိန္ယူ ေဆာင္ရြက္ၾကရ
ပါလိမ့္မယ္။
တရုတ္ႏုိင္ငံဟာ အေရးပါတဲ့
ေမဂ်ာပါဝါႏုိင္ငံပါ။ တရုတ္ျပည္ဟာ
ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရးရဲ႕ အညႇာ ျဖစ္သည္ထက္ ျဖစ္လာေနတာပါ။
တရုတ္ျပည္ဟာ အေမရိကန္အတြက္ အလြန္႔အလြန္ အေရးႀကီးပါ
တယ္။ မရွိမျဖစ္တဲ့ အဖက္အစပ္ပါ။ လက္ရွိအေျခအေနမွာ
အေမရိကန္ဟာ ဘယ္တုန္းကထက္မဆို တရုတ္ျပည္ကို
ပိုလိုအပ္ေနတာပါ။ အေမရိကန္ရဲ႕ တျဖည္းျဖည္း
ဆိုးရြားလာေနတဲ့ ေငြေၾကးစနစ္ အက်ပ္အတည္းကို
အကူအညီရဖို႔ကိစၥမွာ တရုတ္ျပည္ဟာ အခ်က္အခ်ာက်တဲ့
ေနရာမွာ ရွိေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တရုတ္ႏုိင္ငံမွာ
သြားေရာက္တာဝန္ထမ္းေဆာင္မယ့္ သံအမတ္အႀကီးဆိုသူဟာ
(တရုတ္ျပည္ရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားဆုိတာဟာ)
အေမရိကန္အက်ိဳးစီးပြားနဲ႔ တေပါင္းတစည္းျဖစ္တယ္
ဆိုတာကို (ေသေသခ်ာခ်ာသိတဲ့သူမ်ိဳး) ျဖစ္ဖို႔
လိုပါမယ္။ တရုတ္-အေမရိကန္ ဆက္ဆံေရးျပႆနာ ကုိ
ေျဖရွင္းႏုိင္တဲ့သူ ဆိုတာ အားလံုးထက္
ေခါင္းတစ္လံုးျမင့္တဲ့သူ ျဖစ္ရမွာပါ။ တရုတ္-အေမရိ
ကန္ ဆက္ဆံေရး ေျပေျပျပစ္ျပစ္မျဖစ္ခဲ့ရင္ ဒါဟာ
အေမရိကန္အက်ိဳးကို ထိခုိက္ေစမွာျဖစ္ပါတယ္။
အေမရိကန္အေနနဲ႔ လက္ရွိစီးပြားေရး
တုန္႔ဆိုင္းမႈကေန ေက်ာ္လြန္ဖို႔ဆိုရင္ ေငြေၾကး
တစ္စံုတစ္ရာ သံုးစြဲဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာ အမ်ားစုက
သေဘာတူၾကပါတယ္။ စီးပြားေရးတုန္႔ဆိုင္း မႈကေန
စီးပြားေရးက်ဆင္းမႈအျဖစ္ ေျပာင္းမသြားေစဖို႔
အာမခံခ်က္ ရွိရပါလိမ့္မယ္။ အေမရိကန္
ႏုိင္ငံေရးဘဝထဲမွာရွိတဲ့
လက္ဝဲလက္်ာ(အေမရိကန္ပံုစံ) ေဘာဂေဗဒပညာရွင္အားလံုးက
(လက္ရွိ ေငြေၾကးေစ်းကြက္ၿပိဳကြဲမႈအတြက္)
ၾကီးမားတဲ့ ေငြေၾကးအင္အားနဲ႔ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ
ျပဳေပးမွ ျဖစ္မယ္ဆိုတာကို သေဘာတူၾကပါတယ္။
လက္ငင္းမွာ ကုန္သြယ္မႈ အရႈံးေပၚေနတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
သိပ္ေၾကာင့္က်ေနစရာမလိုပါဘူး။ ကုန္သြယ္မႈလိုေငြ
(အရံႈးေပၚေနတဲ့ေငြဟာ GDP ရဲ႕၇ ရာခုိင္ႏႈန္း
သုိ႔မဟုတ္ ၁၁ ရာခုိင္ႏႈန္း (၁ ဒသမ ၅) ထရီလီယံ)
ခန္႔ ရွိမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းရပါတယ္။
ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံက အေမရိကန္္တင္ရွိေနတဲ့
အေႂကြးကို ဝယ္ယူဖို႔ လိုပါမယ္။ ဒီအလုပ္ကုိ
လုပ္ႏုိင္တဲ့ႏိုင္ငံနဲ႔ အရန္ ေငြေၾကးရွိတဲ့
ႏုိင္ငံဟာ တရုတ္ႏုိင္ငံပါပဲ။ ဂ်ပန္ကိုေက်ာ္ၿပီး
အေမရိကန္ရဲ႕ အႀကီးဆုံး ၿမီရွင္ႏုိင္ငံ
ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဂ်ပန္ဟာ အေမရိကန္ရဲ႕
အာမခံေငြေၾကးလက္မွတ္မ်ားကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ
ဝယ္ရိုးထံုးစံမရွိခဲ့ပါဘူး။ အေမရိကန္ဘ႑ာေရးဌာနဟာ
အေမရိကန္ အာမခံစာခ်ဳပ္ လက္ဝယ္ရွိတဲ့ လူစာရင္းကို
ဘယ္အခါမွာမဆို အသိေပးခဲ့တာခ်ည္းပါပဲ။
အၾကမ္းဖ်င္းေျပာရရင္ ဒီလူထု ေႂကြးၿမီဟာ GDP
ရဲ႕အနည္းဆံုး ၁၀ ရာခုိင္ႏႈန္း ရွိပါတယ္။
ျပည္တြင္းျပည္ပကုန္သြယ္မႈမွာ တရုတ္ျပည္ဟာ
အေမရိကန္ရဲ႕ အႀကီးမားဆံုး ၿမီရွင္ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။
တရုတ္ျပည္ဟာ အေမရိကန္ဘဏ္ ျဖစ္လာေန ခဲ့ပါတယ္။
တရုတ္ျပည္က ဒီအေျခအေနအတိုင္း
ဆက္သြားပါ့မလား။ တရုတ္ျပည္က (ဒီလုိ) လုပ္ႏုိင္ ေျခ
ရွိတယ္လိုေတာ့ ယူဆႏုိင္ပါတယ္။ တရုတ္ျပည္ရဲ႕
ႏုိင္ငံျခားအရန္ ရန္ပံုေငြဟာ ၂ ထရီလီယံ ေလာက္
ရွိပါတယ္။ တရုတ္ျပည္နဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ရင္
အေမရိကန္ရဲ႕ႏုိင္ငံျခားအရန္ ရန္ပံုေငြ ၇၂ ဘီလီယံ
ဆိုတာဟာ မေျပာပေလာက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္
တရုတ္အစုိးရကိုယ္တုိင္ကလည္း သူတို႔စီးပြားေရး
ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ က်ဆင္းလာေနတာကို ပူပင္ေနပံုရပါတယ္။
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အေမရိကန္နဲ႔ ဥေရာပသမဂၢတို႔က
တရုတ္ျပည္ရဲ႕ သြင္းကုန္တင္ပုိ႔မႈမ်ားကို
ရပ္ဆိုင္းလိုက္ၾကလို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္
တရုတ္ျပည္က သူ႔စီးပြားေရးတုိးတက္မႈႏႈန္းကို ၆
ရာခုိင္နႈန္းနဲ႔ ၇ ရာခုိင္ႏႈန္းပတ္ဝန္းက်င္
ေလာက္မွာ ရွိဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ဟန္တူပါတယ္။
ကုန္လြန္ခဲတဲ့ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္တုန္းကဆုိရင္
တရုတ္ျပည္ရဲ႕ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈႏႈန္းဟာ ၁၂
ရာခိုင္ႏႈန္းအထိ ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ တရုတ္မွာက
သူ႔စီးပြားေရး ဖြံၿဖိဳး တိုးတက္ေစဖို႔အတြက္
သူတို႔ကိုယ္ပိုင္ ထိေရာက္တဲ့
စီးပြားေရးစီမံခ်က္ေတြ ရွိပါတယ္။
လက္ရွိေငြေၾကးေစ်းကြက္ေတြ
တည္ၿငိမ္လာေစဖို႔ တရုတ္ျပည္က (လက္ရွိလုပ္လက္စ
စီမံကိန္းမ်ားအပါအဝင္) ေငြေၾကး ေဒၚလာဘီလ်ံ ၆၀၀
သံုးစြဲသြားမယ္လို႔ မၾကာခင္က ထုတ္ျပန္
ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။ ဒီေငြေၾကးဟာ တရုတ္ျပည္ GDP ရဲ႕ ၁၅
ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ ရွိပါတယ္။ ဒီ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ဟာ
အလုပ္အကိုင္မ်ား အာမခံခ်က္ရိွေစဖို႔နဲ႔
အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ေနတဲ့ အလုပ္သမား ေတြရဲ႕ ဆႏၵျပ
ေႂကြးေက်ာ္ေတာင္းဆုိမႈေတြကို ထိန္းသိမ္းႏုိင္ဖို႔
ရည္ရြယ္တာပါ။ ဒီေလာက္နဲ႔ (ေဒၚလာဘီလ်ံ ၆၀၀) မွ
မရေသးဘူးဆိုရင္ ဘီလ်ံေဒၚလာတခ်ိဳ႕
ထပ္ေဆာင္းသံုးစြဲသြားမယ့္ပံုစံ ရွိပါတယ္။
လက္ရွိအေျခအေနမွာ အေမရိကန္အေနနဲ႔က
သူ႔ေငြေၾကးစာခ်ဳပ္မ်ားကို တရုတ္က
ဆက္လက္ဝယ္ယူသြားေစခ်င္တဲ့ ျပင္းျပတဲ့ ဆႏၵအာသီသ
ရွိေနပါတယ္။ ဒါမွသာ အေမရိကန္အေနနဲ႔ ကုန္သြယ္ေရး
လုိေငြျပေနတာကို ေထမိႏုိင္မွာျဖစ္ၿပီး တစ္ဖက္ကလည္း
သူ႔ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရး တြန္းအားေပးမႈမ်ားကို
ေဆာင္ရြက္ႏုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္ထိေရာက္ဖို႔ဆိုရင္ တရုတ္/အေမရိ ကန္
ႏွစ္ႏုိင္ငံအေနနဲ႔ သမိုင္းမွာ အႀကီးမားဆံုးျဖစ္တဲ့
ေငြေၾကးရင္းႏွီးစုိက္ထုတ္မႈႀကီးကို အတူ
ေဆာင္ရြက္သြားၾကဖို႔ တရုတ္ျပည္ကို
ေတာင္းဆိုရပါမယ္။ တရုတ္အေနနဲ႔ အေမရိကန္ကို ကူညီ
ေထာက္ပံ့သင့္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္
အေမရိကန္စီးပြားေရး နာလန္ထလာေရးဟာ တရုတ္ ျပည္ရဲ႕
အက်ိဳးစီးပြားလည္းျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ ႏုိင္ငံတုိင္းဟာ
ကိုယ့္အမ်ိဳးသားအက်ိဳးစီးပြား ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ကိုသာ
ဦးစားေပးခ်င္ၾကမွာပါ။ ဒါဟာ ဓမၼတာတရားပါပဲ။
၂၀၀၁ ခုႏွစ္ စီးပြားေရးႏုိဘယ္ဆုရွင္
ေဘာဂေဗဒပညာရွင္ စတစ္ဂလစ္က တရုတ္နဲ႔
အေမရိကန္ႏွစ္ႏုိင္ငံတုိ႔ဟာ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး
အျပန္အလွန္ မွီခုိေနၾကရတာပါလို႔ အမ်ားတကာက
ေျပာေနၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုေျပာတာဟာ
မမွန္ပါဘူး။ တရုတ္ျပည္က သူ႔စီးပြားေရး ဖြံ႔ၿဖိဳး
တိုးတက္ေစဖို႔ နည္းလမ္း ၂ သြယ္ နဲ႔
ေဆာင္ရြက္ေနတာပါ။ (တစ္လမ္းက) အေမရိကန္ စားသံုးသူ
ေတြရဲ႕ဝယ္လိုအားတိုးျမင့္လာေစဖို႔ အတြက္
ဘ႑ာေရးေက်ာေထာက္ေနာက္ခံျပဳေပးတဲ့ နည္းပါ။
(ေနာက္တစ္နည္းက) တရုတ္ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ ဝယ္အားကို
တုိးျမႇင့္လာေစတဲ့နည္းပါ။ ႏုိင္ငံသားေတြ အေနနဲ႔
မ်ားမ်ားစားစား ဝယ္ယူစားသံုးလာၾကမွသာ
တရုတ္ျပည္စီးပြားေရး ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္လာေရး အတြက္
တြန္းအားျဖစ္လာေစမွာျဖစ္ပါတယ္။
တရုတ္ျပည္ဘက္မွာေရြးခ်ယ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။
အေမရိကန္ဘက္မွာ ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳး မရွိပါဘူး။
(အေမရိကန္ရဲ႕ ကုန္သြယ္ေရး လုိေငြျပမႈ ျပႆနာ) ကို
ေျပလည္ေအာင္ ဖန္တီးေပးႏုိင္တဲ့သူဟာ
တရုတ္ျပည္ကလြဲရင္ (တျခား) မရွိဘူး ဆိုၿပီး
ေရးသားဖူးပါတယ္။ The Ascent of Money ဆိုတဲ့
စာအုပ္ေရးသားသူ Niall Ferguson က စစ္ေအးေခတ္
ကုန္ဆံုးသြားတဲ့အခါ ႏိုင္ငံသစ္တစ္ႏုိင္ငံ
ေပၚထြန္းလာပါတယ္တဲ့။ အဲဒီႏုိင္ငံကို သူက
Chimerica လို႔ (သူ႔စာအုပ္ထဲမွာ)
နာမည္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီႏုိင္ငံသစ္ဟာ
ကမၻာ့ေျမမ်က္ႏွာ ျပင္ရဲ႕၁၀ ရာခုိင္ႏႈန္း၊
ကမၻာ့လူဦးေရ စုစုေပါင္းရဲ႕ ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္း၊
(လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္ႏွစ္ေလာက္ကစၿပီး
ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္လာတဲ့) ကမၻာ့စီးပြားေရးရဲ႕ ၅၀
ရာခုိင္ႏႈန္းကို ပိုင္ဆိုင္ထားပါတယ္။ ဒါဟာ
ကမၻာေပၚမွာ တစ္ခါမွ မေပၚေပါက္ဖူးခဲ့တဲ့
မဂၤလာစံုတြဲ တစ္တြဲပါ။ ဘုရားေပးတဲ့ စံုတြဲ
ပဲလို႔ ဆုိရမွာပါ။ အေရွ႕ Chimerica က
သံုးစြဲပါတယ္။ အေရွ႕သားေတြက
ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္လာခဲ့ပါတယ္။ အေနာက္သား ေတြက
ေငြေဖာင္းပြမႈနဲ႔ အတိုးႏႈန္းနိမ့္နိမ့္ ကို
ခံစားခဲ့ၾကရပါတယ္။
စတစ္ဂလစ္လုိပါပဲ။ ေနးလ္ဖာဂူဆန္ကလည္း
တရုတ္ျပည္ဘက္မွာ ေရြးခ်ယ္စရာေတြ
အမ်ားႀကီးရွိတယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။ တရုတ္အေနနဲ႔
အေမရိကန္ရဲ႕ စားသံုးမႈကို ဆက္ၿပီး ထိန္းသြားမွာ
ေသခ်ာပါတယ္။ အေျခအေနဟာ ဒီအတုိင္း မျဖစ္ႏုိင္ဘူး
ဆိုတာ ေသခ်ာၿပီ ဆိုရင္ တရုတ္မွာ အျခားေရြးစရာ
တစ္ခုခုရွိေသးတယ္။ အဲဒီတစ္ခုခု ဆိုတာက
တရုတ္ျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရး ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈကို
အားျဖည့္ေပးပါလိမ့္မယ္။ တရုတ္အစိုးရရဲ႕
အသံုးစရိတ္နဲ႔ သူ႔ႏုိင္ငံသားေတြရဲ႕ ေႂကြးၿမီကို
ေလ်ာ့ခ်ေပးပါလိမ့္မယ္။ ဒီကေန႔အတြက္
အေရးအႀကီးဆံုးျပႆနာ က (လက္ရွိ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့
ေငြေၾကးေစ်းကြက္ ၿပိဳက်မႈေၾကာင့္) Chimerica ဟာ
အတူလက္တြဲေနၾကဦးမွာလား၊ လက္တြဲျဖဳတ္ၿပီး
ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ေလွ်ာက္ၾကမွာလားဆိုတာပဲ
ျဖစ္ပါတယ္လို႔ Niall Ferguson က ေျပာပါတယ္။
ဆက္ၿပီး အတူတကြ ေနၾကဦးမယ္ဆိုရင္ေတာ့
လက္ရွိအက်ပ္အတည္းက ထြက္လမ္း ကို ရွာေတြ႔ၾကမွာပါ။
ဒီလုိမွမဟုတ္ဘဲ တကြဲတျပားျဖစ္ၾက၊
စီမံခန္႔ခြဲၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ ပါတယ္၊
ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း လို႔ ဆိုၾကရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
မၾကာေသးတဲ့ ႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ
အေရးႀကီးတဲ့ အခက္အခဲဆံုးျပႆနာကဘဂၢဒက္(အီရတ္)ကို
ဘယ္လို သံတမန္မ်ိဳး ပို႔လႊတ္မွာလဲ ဆိုတဲ့
ျပႆနာျဖစ္ပါတယ္။ မၾကာခင္ေရာက္လာ မယ့္
ဆယ္စုႏွစ္အတြင္းမွာေတာ့ တရုတ္ျပည္ကုိ
ဘယ္လိုသံတမန္မ်ိဳး ေစလႊတ္မွာလဲဆိုတာဟာ
အခက္အခဲဆံုးနဲ႔ အတိမ္းအေစာင္းမခံဆံုး အလုပ္ပါပဲ။
ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ တရုတ္-အေမရိကန္ ဆက္ဆံေရးျပႆနာ
ဘယ္လိုရွိမလဲဆိုတာဟာ ကမၻာ့စီးပြားေရး
တည္ၿငိမ္မႈနဲ႔ တိုးတက္ေရးကံၾကမၼာ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။
xxxxx
စံအိမ္
ညႊန္း - ျပည္တြင္းျပည္ပ စာနယ္ဇင္းမ်ား
A
Path Out of the Woods By Zakaria
(ႏြယ္နီမဂၢဇင္း
အတြဲ ၁၉၊ အမွတ္ ၅၊ မတ္၊ ၂၀၀၉၊
စာမ်က္ႏွာ ၄၂ မွ ၄၉ ) |
