|
ေအအိုေအ
၁၉၅၁ ခုႏွစ္
အာဏာရဆို႐ွယ္လစ္ပါတီမွ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏႈတ္ထြက္ၿပီး အတုိက္အခံ
ဗမာျပည္ အလုပ္သမား လယ္သမားပါတီ(ဆို႐ွယ္နီ)
ဖြဲ႔စည္းစဥ္က လႊတ္ေတာ္အမတ္ (၁၅) ဦးခန္႔
ပါ၀င္ခဲ့ပါ သည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္က
တုိင္းျပဳျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္အျဖစ္
ေ႐ြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ခဲ့ေသာ လႊတ္ေတာ္ သည္
၁၉၅၁ ခုႏွစ္တြင္ (၄) ႏွစ္သက္တမ္း
ေက်ာ္သြားခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္
ေ႐ြးေကာက္ပြဲသစ္မ်ား
ျပဳလုပ္ႏုိင္သည့္အေျခအေနမ႐ွိ။
တုိင္းျပည္အစိတ္အပိုင္း အေတာ္မ်ားမ်ားကို
အေရာင္အေသြး အမ်ိဳးမ်ိဳး႐ွိေသာ
လက္နက္ကိုင္ပုန္ကန္သူမ်ားက
သိမ္းပိုက္ထားၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္
တုိင္းျပဳျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္ကို
ယာယီပါလီမန္လႊတ္ေတာ္အျဖစ္ အသက္ဆက္ခဲ့ရသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ အတုိက္အခံ ပါတီတြင္
လႊတ္ေတာ္အမတ္ (၁၅) ဦးခန္႔
ပါဝင္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။
အမတ္အေရအတြက္ကိုေတာ့ အတိအက်မမွတ္မိေတာ့။
ယင္းလႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ားသာမ႐ွိလွ်င္
အတုိက္အခံအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အ႐ွည္သျဖင့္
ရပ္တည္၍ရမည္မဟုတ္ပါ။ အတုိက္အခံအျဖစ္
ေရ႐ွည္ရပ္တည္ႏုိင္ရန္ လြတ္လပ္ေသာ သတင္းစာ၊
လြတ္လပ္စြာ စည္း႐ံုးခြင့္၊ လႈပ္႐ွားခြင့္၊
ေရးသားခြင့္၊ ေဟာေျပာခြင့္မ်ား
ျပည့္စံုမွျဖစ္မည္။ ထုိ႔အျပင္ လြတ္လပ္ေသာ
တရားစီရင္ေရးစနစ္လည္း ရွိရဦးမည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အတုိက္အခံအျဖစ္
စတင္ရပ္တည္ရသည့္အခ်ိန္တြင္
လြတ္လပ္ေသာသတင္း စာမ်ား ရွိသည္။
တုိင္းျပည္ေထာင့္အသီးသီးတြင္
တကယ္ျဖစ္ပ်က္ေနသည့္ ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ားကို
တိတိ က်က် ေဖာ္ထုတ္တင္ျပႏုိင္သည့္
အေျခအေနမ်ိဳးေတာ့ မ႐ွိေသးပါ။
သတင္းေထာက္မ်ားက ေရးသား ေပးပို႔ၾကေသာ္လည္း
အစိုးရၿငိဳျငင္မွာစိုး၍ အတုိက္အခံမ်ား၏
သေဘာထားကို တိတိပပ မေဖာ္ျပလို ေသာ
သတင္းစာမ်ား႐ွိၾကသည္။
သတင္းစာတုိက္ပုိင္႐ွင္မ်ား၊ အယ္ဒီတာမ်ား၏
သေဘာထားက လည္း ႐ွိေသးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္
အတုိက္အခံမ်ားသည္ သတင္းစာတစ္ခုတည္းကို
အားကိုးလို႔မရပါ။ လႊတ္ေတာ္အတြင္းမွ
ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ားကို
ခုခံတြန္းလွန္ဖြင့္ခ်မႈမ်ားျဖင့္
ေပါင္းစပ္ခုခံၾကရသည္။
ဂ်ာနယ္မ်ား႐ွိေသာ္လည္း
အေရအတြက္နည္းပါးၿပီး ေစာင္ေရကလည္း
နည္းသည္။ ထို႔အျပင္ ဂ်ာနယ္တုိက္ေထာင္ရန္
မခက္ေသာ္လည္း အ႐ွည္တည္တံ့ေအာင္
လုပ္ဖုိ႔ခက္သည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ တစ္စံုတစ္ခုေသာ
ျပႆနာေပၚေပါက္လာသည့္ႏွင့္ သတင္းစာမ်ားတြင္
ထည့္ သြင္းေဖၚျပေပးရန္
ဝါရင့္သတင္းေထာက္မ်ား၊ အယ္ဒီတာမ်ားထံ
ခ်ဥ္းကပ္ရသည္။ အခ်ိဳ႕သတင္းစာ မ်ားက
“ေစာင္းေပး”ေဖၚျပၾကၿပီး အခ်ိဳ႕က မထင္မ႐ွား
“ပုဒ္တုိ”အျဖစ္ ေဖၚျပၾကသည္။ လံုးဝ
ထည့္သြင္းေဖၚျပျခင္းမျပဳေသာ
သတင္းစာမ်ားလည္း ႐ွိတတ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္
စာနယ္ဇင္း သက္သက္ကိုုခ်ည္း အားကိုး၍မရဘဲ
ပါလီမန္တြင္
နည္းမ်ိဳးစံုဖြင့္ခ်မႈမ်ားျဖင့္
ေပါင္းစပ္ရသည္။
ပါလီမန္တြင္
ဖြင့္ခ်ဖို႔လုပ္ရသည္မွာလည္း
လြယ္ကူလွသည္ေတာ့မဟုတ္။ အတိုက္အခံ ဘက္မွ
တင္သြင္းေသာအဆိုကို
လႊတ္ေတာ္အဆိုေ႐ြးခ်ယ္ေရးေကာ္မတီ (select
committee) တြင္ အာဏာရပါတီက လူမ်ားစုျဖစ္၍
ပါရန္ ခဲယဥ္းလွသည္။ ထို႔အျပင္
အဆိုတင္ရာတြင္ ေ႐ြးခ်ယ္ျခင္းမခံရ ပါက
အသံုးစရိတ္ျဖတ္ေတာက္ေရးအဆိုကို (cut
motion) သြင္းရသည္။ ျဖတ္ေတာက္ေရးအဆိုက
သက္ဆိုင္ရာဝန္ႀကီးက သူ၏ ဝန္ႀကီးဌာနအတြက္
တစ္ႏွစ္တာအသံုးစရိတ္ ေတာင္းခံသည္ကို
ေငြျဖတ္ေတာက္သည့္ အဆိုျဖစ္သည္။ ဥပမာ
ခ႐ိုင္တစ္ခုတြင္ ရဲတို႔၏
လုပ္ကိုင္ေဆာင္႐ြက္ပံုကို မေက်နပ္၍
ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီး၏ ေတာင္းခံေငြမွ က်ပ္ ၁၀၀
သို႔မဟုတ္ က်ပ္ ၁၀ ျဖတ္ေတာက္ရန္
အဆိုသြင္းျခင္း ျဖစ္သည္။
ယင္းေငြျဖတ္ေတာက္အဆိုုကို
လႊတ္ေတာ္ကလက္ခံလွ်င္ ျပည္ထဲေရး ဝန္ႀကီးက
အဆို႐ွင္ေက်နပ္ေအာင္ ႐ွင္းျပရသည္။
႐ွင္းျပၿပီး ဝန္ႀကီးက ေငြျဖတ္ေတာက္အဆိုကို
႐ုတ္သိမ္းဖို႔ေျပာရသည္။ ဝန္ႀကီးအတုိက္အခံက
အၿမဲ႐ႈံးသည္။ အသံျဖင့္ မဲခြဲလွ်င္လည္း
႐ႈံးစၿမဲျဖစ္ သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္
ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီဟုဆုိေသာ္လည္း
ပါလီမန္တြင္ မဲအျပတ္အသတ္သာလြန္သည့္
အာဏာရအစိုးရက အႏုိင္က်င့္လွ်င္
လႊတ္ေတာ္တြင္း “အမ်ားစု အာဏာ႐ွင္စနစ္”
(Dictatorship of Majority) ဟု ေခၚၾကသည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္္
ဒီမုိကေရစီမ႑ိဳင္မ်ားရွိေစကာမူ
လႊတ္ေတာ္တြင္း အမ်ားစု မဲျဖင့္
အာဏာ႐ွင္ဆန္ဆန္ က်င့္သံုးမႈလည္း
႐ွိတတ္သည္။
အထက္တြင္
ေ႐ြးေကာက္ပြဲျပဳလုပ္ႏုိင္သည့္
အေျခအေနမရွိ၍ တိုင္းျပဳျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္ကို
ယာယီ ပါလီမန္လႊတ္ေတာ္အျဖစ္္
အသက္ဆက္ခဲ့ရသည္ကို ေဖၚျပခဲ့သည္။ အေျခအေနက
ဤသို႔ ႐ွိသည္္။ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို
ေရးဆြဲရန္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလတြင္
တုိင္းျပဳျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ
ျပဳလုပ္သည္။ ၁၉၅၁ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလတြင္ (၄)
ႏွစ္သက္တမ္းျပည့္သည္။ ၁၉၅၂-၅၂
ခုႏွစ္ေႏွာင္းပိုင္းတြင္မွ
ေ႐ြးေကာက္ပြဲကုိ အသုတ္ခြဲ၍ က်င္းပခဲ့ရသည္။
ဤသည္တို႔ကေတာ့
လြတ္လပ္ေရးရၿပီးစေခတ္တြင္ အတုိက္အခံဟူ၍
စတင္ျဖစ္ေပၚလာရ ပံုကို
မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားသိ႐ွိႏုိင္ၾကေစရန္
အၾကမ္းဖ်င္းေဖၚျပျခင္းျဖစ္သည္။
ယင္းေခတ္က
အမ်ိဳးအမည္မ်ားျပားလွေသာ အင္အားစုမ်ား၏
လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲမ်ားမွာ ေဗြေဆာ္ဦး
၁၉၄၇ ခုႏွစ္ဝန္းက်င္ကတည္းက
လက္နက္ကိုင္တုိက္ပြဲဆင္ႏဲႊခဲ့သည့္
သခင္စိုးဦးေဆာင္ သည့္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ
(ဗမာျပည္) ေခၚ အလံနီကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊
သခင္သန္းထြန္း ဦးေဆာင္သည့္
ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊ ဗိုလ္မွဴး
ဘိုးကြန္းဦးေဆာင္သည့္
ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္(ျဖဴ)၊ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္တြင္း၌
ေကအင္ဒီအုိ(Karen National Defence
Organisation) အခု KNU ( Karen National
Union) ကရင္အမ်ိဳးသားအစည္းအ႐ံုး၊
ရခုိင္ဘက္တြင္ အထက္ေဖၚျပပါ
လက္နက္ကိုင္တုိက္ပြဲမ်ားအျပင္
မူဂ်ာဟစ္မ်ား၊ အမ္အင္ဒီအို( Mon National
Defence Organisation )
မြန္အမ်ိဳးသားမ်ား၊ ထို႔ေနာက္ ပအုိ႔၊
ရွမ္း စသည္ျဖင့္ တသီတတန္းႀကီး
လက္နက္ကိုင္တုိက္ပြဲ ဆင္ႏႊဲၾကသည္။
အစိုးရဘက္တြင္ တပ္မေတာ္(ေသနတ္ကိုင္တပ္ရင္း
၆ ရင္းခန္႔)၊ ျပည္ေထာင္စုစစ္ရဲ၊
စစ္ဝန္ထမ္း (လဲဗီ)၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
ေျပာက္က်ား ေက်ာင္းသားတပ္မ်ား
ပါဝင္တိုက္ခုိက္ခဲ့သည္။ ျပည္ေထာင္စုစစ္ရဲ၊
အရံစစ္ရဲ၊ စစ္ဝန္ ထမ္းႏွင့္
ၿငိမ္းခ်မ္ေရးေျပာက္က်ားတပ္မ်ားကို
ဆို႐ွယ္လစ္ပါတီဦးေဆာင္မႈေအာက္႐ွိ
(ဘီတီယူစီ) အလုပ္သမားအစည္းအ႐ံုး
(ဗမာႏုိင္ငံ)၊ ဗတလစ(ဗမာႏုိင္ငံလံုးဆိုင္ရာ
ေတာင္သူလယ္သမား အစည္းအ႐ံုး)၊
စပကသ(စီးပြားေရးကုန္သြယ္ေရးအဖြဲ႔)
စသည္တုိ႔မွ အမ်ားအျပား ပါဝင္ဖြဲ႔စည္းခဲ့
ၾကသည္။ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္မ်ားလည္း ပါသည္။
ရဲေဘာ္ျဖဴေတာ္လွန္ေတာ့ သူတုိ႔ပါသြားသည္။
ေနာက္ ပိုင္းတြင္ ယင္းတပ္အားလံုးသည္
ဗမာ့တပ္မေတာ္အျဖစ္
ေျပာင္းလဲဖြဲ႔စည္းခဲ့သည္။ အစိုးရတပ္မ်ား
သည္ လက္နက္သူပုန္မ်ားကို
တုိက္ခုိက္႐ွင္းလင္းရင္း ေက်းလက္မ်ားႏွင့္
ၿမိဳ႕နယ္အခ်ိဳ႕မွ ဥပေဒတြင္း
အတုိက္အခံအင္အားစုမ်ားကုိ
႐ွင္းလင္းေလ့႐ွိၾကသည္။ ဖဆပလ ကလည္း
မိမိတို႔၏ အားနည္းခ်က္ မ်ားကို
ဖံုးကြယ္ရန္ “ေျမေပၚေျမေအာက္”ဟု
တံဆိပ္တပ္ၿပီး ႏွိပ္ကြပ္ၾကသည္။ ၁၉၅၁-၅၂
ခုႏွစ္ ပါလီမန္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမ်ားကို
အသုတ္ခြဲ၍က်င္းပေသာအခါ
ေျမေပၚ-ေျမေအာက္ေပါင္းသည္ဟူေသာ
စြပ္စြဲခ်က္မ်ားျဖင့္ ဥပေဒတြင္း
အတုိက္အခံမ်ားကို ႏွိပ္ကြပ္မႈ
ပိုုျပင္းထန္လာပါေတာ့သည္။ မင္းလွ
ေလးေလာင္းၿပိဳင္လူသတ္မႈ၊ ၿမိတ္က လူသတ္မႈ၊
ဤသည္တို႔ကေတာ့ လြတ္လပ္ေရးရ႐ွိၿပီးစ
ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီက်င့္သံုးမႈ
စတင္ယိမ္းယိုင္လာျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။
ပုုဒ္မ(၅)၊ ပုုဒ္မ(၁၇) (က)
(ခ) မတရားသင္းျဖင့္ ဆက္သြယ္သည္ကို
အေရးယူသည့္ ဥပေဒ အျပင္
အျခားဥပေဒအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ဖဆပလအစိုးရ
ႏွိပ္ကြပ္လာသျဖင့္ အတိုက္အခံမ်ား
ဥပေဒတြင္း ရပ္တည္ႏုိင္သည့္ ေဘာင္သည္
တျဖည္းျဖည္း က်ဥ္းေျမာင္းေသးႀကံဳ႕လာသည္။
ေက်းလက္ေတာ႐ြာ မ်ားသုိ႔
စည္း႐ံုးေရးဆင္းရန္ပင္ ခက္ခဲလာသည္။
ခပ္ေစာေစာပုိင္းက
လြတ္လပ္ေရးေနာက္ဆံုးအဆင့္တုိက္ပြဲတြင္
ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္ အတူ
လုပ္ခဲ့သူမွန္းသိ၍ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို
တို႔ရန္ထိရန္ ႐ြံ႕ေနၾကေသာ္လည္း
ေနာက္ပိုင္းတြင္ အတို႔အထိခံရတာ မ်ားလာသည္။
အတုိက္အခံျဖစ္လာခဲ့သည့္ ၁၉၅၁ ခုႏွစ္မွ
ေတာ္လွန္ေရးအစိုးရ တက္လာသည့္ ၁၉၆၂
ခုႏွစ္အထိျဖစ္ေသာ (၁၀) ႏွစ္ေက်ာ္အတြင္း
ပုုဒ္မ(၅)၊ ႏုိင္ငံျခားသား
ေခါင္းေဆာင္မ်ားပံု ကုိင္ေဆာင္မႈ၊
ဇရပ္တြင္
ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္၏ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္
ျပည္သူ႔လူငယ္ ညီလာခံ လုပ္သည့္အတြက္
ပုိင္နက္က်ဴးလြန္မႈ စသည္တို႔ျဖင့္ (၁၅)
ႀကိမ္မက အဖမ္းခံခဲ့ရသည္။
တ႐ုတ္ျဖဴက်ဴးေက်ာ္မႈဆန္႔က်င္ေရး
လူထုအံုႂကြမႈတုိက္ပြဲတြင္
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီး
ဗိုလ္ခင္ေမာင္ကေလးက သူ႔ကားေပၚမွေတြ႔ၿပီး
ရဲဌာနခ်ဳပ္က ဝိုင္ယာလက္ျဖင့္
အဖမ္းခိုင္းခဲ့သည္။
တ႐ုတ္ျဖဴက်ဴးေက်ာ္မႈဆန္႔က်င္၍
တပ္မေတာ္ကိုေထာက္ခံအားေပးေသာ
တုိက္ပြဲျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဖမ္းဆီးျခင္းမွာ
ၾကည့္မေကာင္းသျဖင့္ ဦးစီးခ်ဳပ္
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းကိုယ္တိုင္
လႊတ္ေပးဖို႔ ေျပာခဲ့ရ သည္။
ယင္းသုိ႔ ခက္ခဲေသာ
အေနအထားတြင္ ဥပေဒတြင္းအတုိက္္အခံအျဖစ္
ရပ္တည္ရသည္မွာ လြယ္မေယာင္ႏွင့္ ခက္သည္။
White Terror ေခၚ အျဖဴေရာင္နယ္ေျမ
အၾကမ္းဖက္အုပ္စိုးမႈေအာက္ တြင္
အတုိက္အခံလုပ္ရျခင္းသည္
အသက္ကိုဖက္ႏွင့္ထုပ္
လုပ္ကိုင္ရသကဲ့သို႔ပင္။ သူတင္ကိုယ္တင္
လက္နက္ကိုင္တုိက္ရသည္က
မိမိကိုယ္တုိင္လက္နက္ကိုင္
ခုခံႏုိင္စြမ္း႐ွိေသးသည္။ အင္အားႀကီး သည္၊
ငယ္သည္၊ ႐ႈံးသည္၊ ႏုိင္သည္က တစ္က႑။
ဥပေဒတြင္းတုိက္ပဲြ၀င္သူတို႔ကေတာ့ ဖဆပလ
အုပ္စိုးသူ လက္ခုပ္ထဲက ေရ။ သြန္လိုသြန္
ေမွာက္လိုေမွာက္ လုပ္သမွ်ခံရသည္။
အာဏာ႐ွိသူတို႔ ျပဳသမွ် ႏုရသည့္အေျခအေန။
ထုိစဥ္က တရားေရးမ႑ိဳင္က တစ္စုံတစ္ခုေသာ
အတုိင္းအတာအထိ အားကိုးရသည္။ ပုဒ္မ(၅)
အေရးေပၚစီမံမႈဥပေဒတုိ႔ျဖင့္
မတရားဖမ္းဆီးျခင္းခံရသူမ်ားက
တရား႐ံုးခ်ဳပ္သို႔ ဖမ္းဆီးသည့္
အေၾကာင္းရင္းကို ဆိုင္ရာမွ
တရားသူႀကီးထံတင္သြင္းရသည့္
ေ႐ွ႕ေတာ္သြင္းစာခၽြန္ေတာ္ ဥပေဒအရ
ေလွ်ာက္ထားႏုိင္ခြင့္႐ွိသည္။
အက်ိဳးအေၾကာင္းမခုိင္လံုဘဲ ပုုဒ္မ(၅)ျဖင့္
ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ျခင္းခံရ သည့္
ႏုိင္ငံေရးသမားအေတာ္မ်ားမ်ား ယင္းဥပေဒအရ
လြတ္ေျမာက္ခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္
ဇရပ္တြင္ ဆရာေတာ္ထံမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္
ညီလာခံလုပ္သည္ကို ပုိင္နက္က်ဴးလြန္မႈျဖင့္
အေရးယူျခင္း ခံရသည့္အမႈတြင္လည္း
ညီလာခံဖိတ္ၾကား၍ တက္လာသည့္
ပါတီအေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး
သခင္ခ်စ္ေမာင္(ဝိဒူရ)ကိုပါ
တရားခံလုပ္ထားသည္။ အုပ္စိုးသူတို႔က
သူတုိ႔ဆရာေတာ္ထံ ဆန္အိတ္ ကပ္လွဴၿပီး
မူလတန္းေက်ာင္းဖြင့္ထားသည့္ဇရပ္တြင္
ညီလာခံလုပ္သည့္အတြက္ ပိုင္နက္က်ဴးလြန္မႈ
ျဖင့္ တရားစြဲျခင္းျဖစ္သည္။ တရားသူႀကီးက
ဖဆပလ က ဆရာေတာ္ထံ ဆန္အိပ္ကပ္လွဴၿပီး
ေက်ာင္း ဖြင့္သကဲ့သို႔ တရားခံ
ကိုသန္းကလည္း ဆရာေတာ္ထံမွ
ခြင့္ျပဳခ်က္ရယူၿပီး
ေက်ာင္းပိတ္ထားခ်ိန္တြင္
လူငယ္ညီလာခံလုပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းသို႔
ဆရာေတာ္ထံမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ယူၿပီး
လုပ္ေဆာင္ၾကသူခ်င္း အတူတူ ညီလာခံျပဳလုပ္သူ
ကိုသန္းကို ပိုင္နက္က်ဴးလြန္မႈျဖင့္
တရားစြဲဆိုျခင္းသည္ ဘိန္းစားခ်င္း အတူတူ
တစ္လံုးပုိ႐ွဴျခင္းသာျဖစ္သည္ဟု ဆိုၿပီး
တရားသူႀကီးဦးကံက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို
လႊတ္ေပးခဲ့ ပါသည္။ တရားေရးမ႑ိဳင္၏
တိမ္းေစာင္းျခင္းမရွိသည့္
အေနအထားျဖစ္ပါသည္။
ယင္းသို႔ေသာ အေနအထားမ်ားေၾကာင့္ ၁၉၅၁
ခုႏွစ္ဝန္းက်င္တြင္ အတုိက္အခံပါတီ
တစ္ပါတီတည္း ေ႐ွ႕တန္းေရာက္ေန၍မျဖစ္ပါ။
အႏၱရာယ္မ်ားလွသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္
ပါတီႀကီးသည္ ငယ္သည္မဟူ ဝါဒလမ္းစဥ္
မတူကြဲျပားေစကာမူ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္သည့္
အႏၱရာယ္ကို ခုခံကာကြယ္ႏုိင္ရန္
လက္တြဲၾကရသည္။ ယုတ္စြအဆံုး ယာယီ
မဟာမိတ္ျပဳၾကရသည္။ Temporary Alliance
ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သင္ၾကားခဲ့ရေသာ
သေဘာတရားေရးအရဆိုလွ်င္လည္း မိမိတို႔ထက္
သာလြန္ႀကီးမား ေသာ ရန္သူအင္အားစုႏွင့္
ရင္ဆိုင္ေတြ႔ရလွ်င္
ေတြေဝယိမ္းယိုင္တတ္ေသာ၊ စိတ္မခ်ရေသာ၊ တည္
ၿငိမ္ျခင္းမ႐ွိေသာ
မည္သည့္အင္အားစုမ်ိဳးျဖင့္မဆို
ယာယီမဟာမိတ္ဖြဲ႔ႏုိင္သည္ဟု ဆိုထားသည္။
ဥပမာအားျဖင့္ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို
ရင္ဆိုင္ႏုိင္ရန္ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက
ကူမင္တန္ပါတီႏွင့္ မဟာ မိတ္ဖြဲ႔ရျခင္း၊
နာဇီဂ်ာမနီႏွင့္ ဖက္ဆစ္အီတလီတုိ႔ကို
ရင္ဆိုင္ႏုိင္ရန္ ဆိုဗီယက္႐ု႐ွႏွင့္
အေနာက္ႏုိင္ငံ မ်ားျဖစ္သည့္ ၿဗိတိန္၊
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုတုိ႔
မဟာမိတ္ျပဳရျခင္းမ်ိဳး ျဖစ္သည္။
အထက္တြင္
ကၽြန္ေတာ္ေရးသားေဖၚျပခဲ့ျခင္းတို႔သည္
ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား
မဟာမိတ္ဖြဲ႔ရျခင္းတို႔ကုိ ေဖာ္ျပရန္
နိဒါန္းပ်ဳိးျခင္းျဖစ္သည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္လည္း အာ႐ွစစ္ႀကိဳကာလ
တြင္ ၿဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရးအတြက္
ေဒါက္တာဗေမာ္၏ ဆင္းရဲသားဝံသာႏုအဖြဲ႔၊
တို႔ဗမာ အစည္းအ႐ံုးႏွင့္
ဦးဘဦးေခါင္းေဆာင္ေသာ
ေနျပည္ေတာ္အဖြဲ႔တို႔
ဗမာ့ထြက္ရပ္ဂုိဏ္းဖြဲ႔စည္းသကဲ့သို႔
ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္မ်ားကုိ ေတာ္လွန္ရန္
ကြန္ျမဴနစ္ပါတီႏွင့္
ေျမေအာက္ေတာ္လွန္ေရးယူနစ္ (သုိ႔)
ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံုပါတီတို႔ ပူးတြဲဲၿပီး
ဖတပလ ဖက္ဆစ္တုိက္ဖ်က္ေရး
ျပည္သူ႔လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔ (ေနာင္တြင္ ဖဆပလ
ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး
ျပည္သူ႔လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔) ကို
ဖြဲ႔စည္းခဲ့ၾကဖူးသည္။
၁၉၅၁-၅၂ ခုႏွစ္ဝန္းက်င္က
ဥပေဒတြင္းတိုက္ပြဲ၌ ဖဆပလႏွင့္
အားၿပိဳင္ေနရသည့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ပါတီသည္
အင္အားသိပ္မေကာင္းလွပါ။ အျခားပါတီဆို၍
ေျပးၾကည့္မွ လူထုလူတန္းစား
အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေပၚ
အေျချပဳထားျခင္းမ႐ွိေသာ
ဂ်ပန္ေခတ္အဓိပတိေဟာင္း ေဒါက္တာဘေမာ္
ဦးေဆာင္ေသာ မဟာဗမာအဖြဲ႔နွင့္
ဂ်ပန္ေခတ္ဝန္ႀကီးေဟာင္း သခင္ဗစိ္န္
ဦးေဆာင္ေသာ ဗမာျပည္
ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီတို႔ေလာက္သာ ႐ွိသည္။
သခင္ဘေမာင္ ဦးေဆာင္ေသာ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး
႐ွိေသးေသာ္လည္း သခင္ဗစိန္တို႔ထက္စာလွ်င္
ပို၍ပင္ အင္အားနည္းပါးေသးသည္။
တစ္ေန႔ ဦးဘၿငိမ္၏
ေ႐ႊေတာင္ၾကားေနအိမ္တြင္ ခ်ိန္းမထားဘဲ
ကိုေအာင္သန္း(လူငယ္ ေရးရာ)၊ ဦးသန္းေငြ၊
ဦးမ်ိဳးျမင့္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔
ဆံုမိသည္။ အရက္ဝိုင္းဖြဲ႔ရင္း
ေရာက္တတ္ရာရာမ်ား ေျပာၾကသည္။ ဦးဘၿငိမ္က
ကၽြန္ေတာ္တို႔ပါတီ ဥပေဒတြင္းရပ္တည္မႈ
႐ွင္သန္အားေကာင္းေရး အတြက္
လိုအပ္ေနသည္မ်ားကို ေျပာသည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကလည္း ေထာက္ခံေဆြးေႏြးၾကသည္။
မဟာမိတ္ဖြဲ႔ရမည့္ လူသိမ်ားေသာပါတီမ်ားကို
ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း မဟာဗမာႏွင့္
ဒီမိုကရက္တစ္ ပါတီတို႔ေလာက္သာ ရွိသည္။
သူတို႔ကလည္း “အထည္ႀကီးပ်က္” ပါတီမ်ား
ျဖစ္သည္။ သူတုိ႔ အာဏာ မရွိေတာ့
သူတုိ႔အသိုင္းအဝိုင္းက သူတို႔ကို
စြန္႔ခါြသြားၾကၿပီျဖစ္သည္။ “အသံသာ႐ွိၿပီး
အဆံမ႐ွိ”ၾက။ သို႔ေသာ္ ဥပေဒတြင္း
ရပ္တည္ရင္း ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ားကုိ
ခုခံတြန္းလွန္ေနၾကရသည့့္ ဘဝတူမ်ား ျဖစ္၍
လက္တြဲမဟာမိတ္ျပဳၾကရမည္သာျဖစ္သည္။ ဥပေဒပါ
လြတ္လပ္စြာ ေရးသားထုတ္ေဝခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ
စည္း႐ံုးလႈပ္႐ွားခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ
ေဟာေျပာခြင့္မ်ားရ႐ွိမွသာ
မိမိတို႔ပါတီအဖြဲ႔အစည္း မ်ား၏ ဝါဒသေဘာထား၊
လမ္းစဥ္မ်ားကို ျပည္သူကို
ခ်ျပစည္း႐ံုးႏုိင္ၾကမည္ မဟုတ္ပါေလာ။
ထို႔ေၾကာင့္
ဥပေဒတြင္းႏုိင္ငံေရးတိုက္ပြဲေဘာင္
ခ်ဲ႕ထြင္ႏုိင္ရန္
မဟာမိတ္႐ွာၾကရမည္သာျဖစ္သည္။
မၾကာမီအတြင္းမွာပင္
ပါတီႏုိင္ငံေရးဦးေဆာင္အဖြဲ႔တြင္
“မဟာမိတ္ဖြဲ႔ေရး” ကုိ ေဆြးေႏြး
ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုစဥ္က ဗမာျပည္
အလုပ္သမားလယ္သမားပါတီ၏
ႏိုင္ငံေရးဦးေဆာင္အဖြဲ႔(ေပၚလစ္ဗ်ဴ႐ို)ဝင္မ်ားမွာ
သခင္ခ်စ္ေမာင္(ဝိဒူရ)၊ သခင္လြင္၊
သခင္လွေႂကြ၊ ဦးဘၿငိမ္ႏွင့္
ကိုေမာင္ေမာင္ေက်ာ္(တကသ ဥကၠဌေဟာင္း၊ ေနာင္
တရား႐ံုးခ်ဳပ္ေ႐ွ႕ေနႀကီး ေဒါက္တာ
ေမာင္ေမာင္ေက်ာ္္) တို႔ ျဖစ္သည္။ ပါတီက
ဥပေဒတြင္း အတိုက္အခံမဟာမိတ္ဖြဲ႔ရန္
ဆံုးျဖတ္သည္။ ေဒါက္တာဘေမာ္၊
သခင္ဗစိန္တို႔ႏွင့္ ေဆြးေႏြးရာတြင္
အဓိကအခန္းမွ ဦးဘၿငိမ္က ပါဝင္သည္။
ဂ်ပန္ေခတ္ အတြင္းဝန္ဘဝက ေဒါက္တာဘေမာ္ႏွင့္
သိကၽြမ္းရင္းႏွီးခဲ့သူူျဖစ္သည္။
ေဒါက္တာဘဟန္ ဦးေဆာင္သည့္
အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔တြင္ အတြင္းဝန္အျဖစ္
ဂ်ပန္သို႔ သြားေရာက္ခဲ့ဖူးသည္။
ေဆြးေႏြးညႇိႏႈိင္းၾကၿပီးေနာက္
“အတိုက္အခံ မဟာမိတ္အဖြဲ႔” အတိုေကာက္္
“ေအအိုေအ” Association of Opposition
Alliance ကုိ ဖြဲ႔စည္းခဲ့ၾကသည္။
လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖၚသည့္ လုပ္ငန္းမွာ
ကၽြန္ေတာ္ပါဝင္ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ရသည္။
မဟာမိတ္ဖြဲ႔စည္းလိုက္ႏုိင္ၿပီဆိုသည္ႏွင့္ပင္
“ငါတို႔တစ္ပါတီ၊ တစ္ဖြဲ႔တည္း
မဟုတ္ေတာ့ဘူး”ဟု အားတက္ခဲ့ရသည္။
တိုင္းျပည္၏
ႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္အရ ထိုအခ်ိန္က
မႈိလိုေပါက္ေနေသာ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲ
မ်ားေၾကာင့္ အဓိက
ႏိုင္ငံေရးတုိက္ပြဲပံုသ႑ာန္သည္
လက္နက္ကိုင္တုိက္ပြဲျဖစ္ေတာ့မည္္ကဲ့သို႔
႐ွိေနသည္။ ဥပေဒတြင္းတုိက္ပြဲ ( Legal
struggle) သုိ႔မဟုတ္ ဒီမိုကေရစီတုိက္ပြဲက
ေမွးမွိန္ေန၍ ဥပေဒတြင္း
ႀကံ့ႀကံ့ခံႏုိင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔
ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ေနၾကရျခင္းျဖစ္သည္။
ေအအိုေအ
ဖြဲ႔စည္းေတာ့မည္ဆိုေတာ့ ျပည္သူလူထုႏွင့္
စာနယ္ဇင္းမ်ားက တအံ့တၾသ ျဖစ္ၾကသည္။
စိတ္ဝင္တစားရွိၾကသည္။
အေနာက္ႏိုင္ငံစာနယ္ဇင္းမ်ားက “Above
Ground Communists”
“ေျမေပၚကြန္ျမဴနစ္မ်ား”ဟု နာမည္ေပးထားသည့္
အလုပ္သမားလယ္သမားပါတီႏွင့္
လက္်ာဂုိုဏ္းသား ေဒါက္တာဘေမာ္၏
မဟာဗမာပါတီ၊ ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရးဟု
ေႂကြးေၾကာ္ေန ေသာ သခင္ဗစိန္တို႔၏
ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီတို႔
ဘယ္လိုစခန္းသြားၾကမည္နည္းဟု
သိခ်င္စိတ္ေစာေန ၾကသည္။ ထူးဆန္းသည္ဟုလည္း
ထင္ေနၾကသည္။
အမွန္က မထူးဆန္းပါ။
ခပ္လႈပ္လႈပ္ျဖစ္ေနေသာ မိမိတို႔၏
ဥပေဒတြင္းရပ္တည္မႈအတြက္ အက်ိဳးတူ
ပူးေပါင္းၾကရျခင္းသာျဖစ္၍
ပါတီဝါဒသေဘာထားမ်ားႏွင့္ မဆိုင္ပါ။
ႏုိင္ငံေရးအရ ေျပာရ လွ်င္
မဟာမိတ္အဖြဲ႔ဝင္မ်ားသည္ “Unite and
struggle” တစ္ဖက္တြင္ တူသည့္ေနရာ
ေပါင္းလုပ္၊ တစ္ျခားတစ္ဖက္တြင္ မတူတာကို
ျငင္းခုံတုိက္ပြဲဆင္လမ္းစဥ္အတိုင္း
သြားၾကရပါလိမ့္မည္။
ေအအိုေအ
ဖြဲ႔စည္းေၾကာင္းေၾကညာသည့္
သတင္းစာ႐ွင္းလင္းပြဲကို ေ႐ႊတိဂံုဘုရားလမ္း
“ဆန္းကေဖး” လား၊ မဟာဗႏၶဳလလမ္း
“႐ွားမီးမုန္႔တုိက္”မွာလား မမွတ္မိေတာ့ပါ။
အခမ္းအနား မဖြင့္ လွစ္မီကပင္
စာနယ္ဇင္းသမားမ်ားႏွင့္ ဖိတ္ၾကားထားသူမ်ား
ေရာက္ႏွင့္ေနၾကသည္။ ေဒါက္္တာ ဘေမာ္ႏွင့္
အဖြဲ႔သားမ်ား၊ သခင္ဗစိန္ႏွင့္
အဖြဲ႔သားမ်ား၊ ဗမာျပည္
အလုပ္သမားလယ္သမားပါတီ
ဗဟုိအလုပ္အမႈေဆာင္မ်ားလည္း စံုစံုညီညီ
ေရာက္႐ွိေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္
ႏုိင္ငံေရးထဲ ေက်ာင္းသားအ႐ြယ္ကတည္းက
ေရာက္ခဲ့ၿပီး တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးသို႔
အေတာ္အတန္ေရာက္႐ွိခဲ့ ေသာ္လည္း
အျခားပါတီမ်ားမွ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို
သိလည္းမသိ၊ ေတြ႔လည္းမေတြ႔ဖူးပါ။ ေဒါက္တာ
ဘေမာ္၊ သခင္ဗစိန္္တို႔ဆိုတာ တစ္ခါမွ
အနီးကပ္မျမင္ခဲ့ဖူးပါ။
မျမင္ဖူးေသာ္လည္း
ေဒါက္တာဗေမာ္၏ “လုပ္” ေျပာေသာ
အဂၤလိပ္-ျမန္မာ စကားေျပာဟန္၊ မ်က္ခံုးတြင္
အမာ႐ြတ္ရွိ၍ ဓားမဦးထုပ္ကို
မ်က္ခံုးတစ္ဖက္အုပ္ၿပီး ခပ္ေစာင္းေစာင္း
ေဆာင္းတတ္ပံု၊ “ခင္ဗ်ားတုိ႔ သိလား၊
က်ဳပ္ေျပာလိုက္မယ္ မွတ္ထား” စသျဖင့္
ဟိတ္ဟန္ျဖင့္ေျပာတတ္ပံုမ်ားကို
တစ္္ဆင့္စကားျဖင့္ ၾကားသိခဲ့ရဖူးသည္။
ဆို႐ွယ္လစ္ပါတီေရာက္ေတာ့
ကိုၾကည္လြင္(ပန္းပင္တန္း) သည္
ေဒါက္တာဘေမာ္ ေလယူေလသိမ္းျဖင့္
တူေအာင္ေျပာတတ္သူျဖစ္သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႏုစဥ္
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဘဝတုန္းက
ေဒါက္တာဘေမာ္အဂၤလိပ္လိုေျပာသလို တစ္ေယာက္
တည္း အခန္းထဲတြင္ တံခါးပိတ္ၿပီး
ေလ့က်င့္ေလ့႐ွိသည္ဟု သခင္ေက်ာ္စိန္က
ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာျပခဲ့ဖူးသည္။
သခင္ဗစိန္အေၾကာင္းေတာ့
သိပ္မသိ။ ဦးသိန္းေဖျမင့္ႏွင့္စပ္မိ၍
ေမးၾကည့္ေတာ့ စကားေျပာ ရာတြင္
ေဒါမာန္အျပည့္ျဖင့္
တစ္ဖက္လူစိတ္ႂကြလာေအာင္
လႈံ႕ေဆာ္ေျပာၾကားတတ္သည္။ ရဲရင့္ၿပီး
သတၲိ႐ွိသည္ဟု ေျပာသည္။ ဦးေနဝင္း၏
ဆရာသမားျဖစ္ၿပီး ေျမေအာက္ရိႈးေနရစဥ္
သခင္ဗစိန္ ႀကိဳက္တတ္သည့္ အေကာင္းစား
ျပင္သစ္“ ဘီစကစ္” ဘရန္ဒီကို
ႀကံဖန္႐ွာေဖြၿပီး သြားပို႔ေပးရသည္။
ဂ်ပန္ႏုိင္ငံသို႔ လွ်ဳိ႕ဝွက္သြားေရာက္စဥ္
စံုေထာက္မ်ားဖမ္းဆီးသြားခဲ့သျဖင့္
ဂ်ပန္ျပည္မေရာက္ဘဲ
ေထာင္ထဲေရာက္သြားခဲ့သည္။
ႏုိင္ငံေရးခံယူခ်က္ “ျပင္း”ၿပီး
မာေၾကာသူျဖစ္သည္။ ယခုလည္း မ်က္ လံုးမ်ား
အေရာင္ေတာက္ေနဆဲျဖစ္ၿပီး အတန္ငယ္ဝေနပါၿပီ။
ပထမဆံုးျမင္ဖူးၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္က
သခင္ဗစိန္၏ ေျပာေပါက္ဆိုေပါက္ႏွင့္
ဟန္ပန္ကို သေဘာက်သြားသည္။ ယခု
သတင္းစာဆရာမ်ား ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုပြဲမွာေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ ယခင္ကမျမင္ဖူးခဲ့ေသာ
ေဒါက္တာဘေမာ္ကို အနီးကပ္ေတြ႔ရၿပီ။
႐ုပ္ရည္ေခ်ာေမာသန္႔ျပန္႔၍ ဥပဓိ႐ုပ္
အလြန္ေကာင္းသူျဖစ္သည္။ အဓိပတိဘဝမွ
“က်”ခဲ့သည္မွာ
ေျခာက္ႏွစ္ခန္႔သာရွိေသးေသာ္လည္း
က်န္းမာေရးက “အက်ပိုင္း”ေရာက္ေနၿပီဟု
ထင္္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ႏုိးၾကားတက္ႂကြဆဲ၊
စကားေျပာရာတြင္ အားပါဆဲျဖစ္သည္။
အခမ္းအနားတြင္
ပါတီအသီးသီးကိုယ္စား
ဗမာျပည္အလုပ္သမားလယ္သမားပါတီမွ
သခင္ခ်စ္ေမာင္ (ဝိဒူရ)၊ မဟာဗမာပါတီမွ
ေဒါက္တာဘေမာ္ ၊ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီမွ
သခင္ဗစိန္တို႔ ေျပာၾကသည္။ အဓိကအားျဖင့္
ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ားကို ေျပာၾကသည္။
ပုဒ္မ(၅)ကုိ ဖိေျပာၾကသည္။ ေနာက္
ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈကင္းေသာ
ႏုိင္ငံေရးပတ္ဝန္းက်င္ျဖစ္ထြန္းေရးအတြက္
ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ရန္ လိုအပ္ခ်က္ႏွင့္
မဟာမိတ္ဖြဲ႔စည္းျခင္း သေဘာကို
႐ွင္းလင္းေျပာၾကားၾကသည္။ ဘီစီအက္စ္
အတြင္းဝန္ဘဝမွ အၿငိမ္းစားယူခဲ့သည့္
ဦးဘၿငိမ္က ႐ွင္းလင္းေျပာၾကားရင္း
“က်ဳပ္တို႔ ကြန္ျမဴနစ္ ေတြပဲ”ဟု
ေျပာသြားသကဲ့သို႔
ကြန္ျမဴနစ္ေၾကညာစာတမ္းကို ဘာသာျပန္ခဲ့ေသာ
သခင္ဗစိန္ကလည္း “က်ဳပ္တို႔ဟာ
ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရးသမားေတြပဲ”ဟု
ေျပာၾကားသြားရာ တစ္ဖြဲ႔နဲ႔တစ္ဖြဲ႔
ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ႀကီး ဆန္႔က်င္ေနပါလ်က္
ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ား ခုခံကာကြယ္ရန္
မဟာမိတ္္ဖြဲ႔ရသည့္ သေဘာကို ပို၍
နားလည္လာၾကသည္။ အစည္းအေဝးတြင္ လက္ဖက္ရည္၊
ကိတ္မုန္႔ႏွင့္ ေရခဲမုန္႔မ်ားျဖင့္
ဧည့္ခံသည္။
ေအအိုေအသည္ ဆက္လက္၍
လႈပ္႐ွားရာတြင္ ထိေရာက္မႈ႐ွိသင့္သေလာက္
မ႐ွိ။ ဗမာျပည္ အလုပ္သမားလယ္သမားပါတီက
အလုပ္သမားေတာင္သူလယ္သမား၊ လူငယ္ေက်ာင္းသား
အမ်ိဳးသမီးအင္အား
အထိုက္အေလ်ာက္႐ွိေသာ္လည္း မဟာဗမာႏွင့္
ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီတို႔က အင္အားသိပ္မ႐ွိၾက။
သူတို႔ အာဏာ႐ွိစဥ္က
ဘုန္းမီးေနလေတာက္ခဲ့ၿပီး
ဝန္းရံသူမ်ားခဲ့သည္။ အာဏာ မဲ့သြားေတာ့
ဝန္းရံသူနည္းပါးၿပီး အားမျပႏုိင္ၾကေတာ့။
ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီတြင္ သခင္ဗစိ္န္၊ သခင္
လွထြန္း(ဦးေနဝင္း၏ညီ) စသူတို႔
မားမားရပ္ခဲ့သည္။ မဟာဗမာပါတီမွာေတာ့
ေဒါက္တာဘေမာ္ႏွင့္ သူ၏သားမက္
ဗိုလ္မွဴးရန္ႏုိင္၊ ေမာ္လဝီစံ႐ွား
စသူတို႔သာ ႐ွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ပါတီက
၀တၱရား မပ်က္ လက္တြဲေခၚခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္
အနည္းငယ္ၾကာလာေတာ့ မဟာမိတ္လုပ္ငန္းတြင္
ထိေရာက္စြာ မပါဝင္ႏုိင္ၾကေတာ့။
သုိ႔ျဖင့္ ေအအိုေအ ေခၚ
အတုိက္အခံမဟာမိတ္မ်ားအဖြဲ႔သည္ ဖဆပလ၏
ဖိႏွိပ္မႈအားျပင္း ေနစဥ္ အထိုက္အေလ်ာက္
ထိေရာက္မႈ႐ွိခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္
ထိေရာက္စြာ အင္အားမျပႏုိင္ သျဖင့္
တျဖည္းျဖည္း
ေမွးမိွန္ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါေတာ့သည္။
ေအအိုေအအဖြဲ႔၏
အေရးပါမႈယုတ္ေလ်ာ့သြားသျဖင့္ ဗမာျပည္
အလုပ္သမားလယ္သမား ပါတီသည္
ဦးသိန္းေဖျမင့္ႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အစ္ကို
ဦးေအာင္သန္းတို႔ေခါင္းေဆာင္ေသာ ျပည္သူ႔
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတပ္ေပါင္းစုႏွင့္
မဟာမိတ္ဖြဲ႔ၿပီး ဥပေဒတြင္းရပ္တည္မႈ
ပိုမိုခုိင္ၿမဲေစရန္ႏွင့္ ဒီမိုကေရစီကို
ေဘာင္ခ်ဲ႕ထြင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ရျပန္သည္။
ဤေနရာတြင္
ဥပေဒတြင္းတိုက္ပြဲမ်ားႏွင့္
အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ
ကြန္ျမဴနစ္လႈပ္႐ွားမႈတို႔၏
ဆက္ႏြယ္ဂယက္႐ိုက္မႈကုိ တင္ျပလိုသည္။ ၁၉၅၂
ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ၾသစ
ႀတီးယားႏုိင္ငံ၊
ဗီယင္နာၿမိဳ႕တြင္က်င္းပေသာ
ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျပည္သူ႔ကြန္ဂရက္သို႔
လူငယ္ ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ တက္ေရာက္ခဲ့သည္။
လူငယ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားမွာ ကုိလွဝင္း(တကသ
ဥကၠဌ)၊ ကိုထြန္းတင္
(တရား႐ံုးခ်ဳပ္ေ႐ွ႕ေနႀကီး)
(ဗမာႏုိင္ငံလူငယ္မ်ားအစည္းအ႐ံုး)ႏွင့္
ကၽြန္ေတာ္ (ျပည္သူ႔ လူငယ္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္
ဒုတိယဥကၠဌ) တုိ႔ျဖစ္သည္။ ယင္းေနာက္
ကမၻာ့ဒီမိုကရက္တစ္ လူငယ္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (၈)
ႀကိမ္ေျမာက္ ေကာင္စီအစည္းအေဝးကိုလည္း
တက္ေရာက္ခဲ့သည္။
ယင္းကမၻာ့အဖြဲ႔အစည္းႀကီး
ႏွစ္ခု၏ အစည္းအေဝးမ်ားတြင္
အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ကြန္ျမဴနစ္
လႈပ္႐ွားမႈအကြဲသည္ အရိပ္ထိုးေနသည္ကုိ
ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် ေတြ႔႐ွိခဲ့ရသည္။
ယင္းအကြဲ၏ လိုရင္း အခ်ဳပ္မွာ ထိုစဥ္က
ကြန္ျမဴနစ္တို႔၏ အေခၚ အေဝၚျဖစ္ေသာ
ကိုလိုနီႏွင့္
ကိုလိုနီတစ္ပိုင္းႏုိင္ငံမ်ား ယခုအေခၚ
ဖံြ႔႕ၿဖိဳးဆဲႏုိင္ငံမ်ားတြင္
အမ်ိဳးသားလြတ္ေျမာက္ေရးတုိက္ပြဲ၊
ဆို႐ွယ္လစ္စနစ္ထူေထာင္ေရး
တုိက္ပြဲမ်ားတြင္ အဓိကတုိက္ပြဲသ႑ာန္သည္
လက္နက္ကိုင္္တုိက္ပြဲလား၊
ဥပေဒတြင္းတုိက္ပြဲလား ဆုိသည့္
အျငင္းပြားမႈကို အေျခခံသည့္ အကြဲျဖစ္သည္။
ယင္းကြဲျပားမႈ၏အတုိင္းအတာကို အေနာက္
ႏုိင္ငံတို႔က အေျခအေနကို အေတာ္ကေလး
မွန္းဆမိၾကေသာ္လည္း လႈပ္႐ွားမႈအတြင္းမွ
ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ေလာက္ တိတိက်က် မသိၾက။
ျမန္မာႏုိင္ငံမွ
ဖဆပလေခါင္းေဆာင္ထဲမွ တိတိက်က်
ေလ့လာႏုိင္သူမ႐ွိပါ။ အနီးကပ္
လက္တြဲလုပ္ခဲ့ဖူးသည့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔
အသိဆံုးျဖစ္သည္။
ျပည္တြင္းကြန္ျမဴနစ္လႈပ္႐ွားမႈႏွင့္ အေ႐ွ႕
ေတာင္အာ႐ွ ကြန္ျမဴနစ္လႈပ္႐ွားမႈကို
ေလ့လာေနၾကသည့္ ရဲအထူးဌာန(Special Branch)
မွ ရဲအရာ႐ွိ မ်ားလည္း အနည္းအက်ဥ္းေလာက္သာ
႐ွိၾကသည္။ ထိုစဥ္က ရဲအထူးဌာနႏွင့္
ဆက္သြယ္ထားေသာ ၿဗိတိသွ်သံ႐ံုးမွ SLO ေခၚ (
Security Liaison Office)
လံုၿခံဳေရးဆက္သြယ္ေရးကိုဌာနမွ အရာ႐ွိ
မ်ားပင္ သိပ္မသိၾက။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ပါတီမွလည္း
သခင္ခ်စ္ေမာင္(ဝိဓူရ)၊ ဦးဘၿငိ္မ္၊
ကိုေမာင္ေမာင္ ေက်ာ္ တုိ႔ေလာက္သာ
အနည္းအက်ဥ္း သိၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့
ဝါသနာအေလ်ာက္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ
ကြန္ျမဴနစ္လႈပ္႐ွားမႈကို
ေလ့လာေနသူျဖစ္သည္။ ပါတီကလည္း ကၽြန္ေတာ္
ေလ့လာေနသည္ကို မသိ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း
အထုိက္အေလ်ာက္ စကားဝိုင္းတြင္ေျပာေသာ္လည္း
ပါတီကို မတင္ျပပါ။ ပါတီကလည္း
ကၽြန္ေတာ့္ကို အထင္မႀကီး။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း
“ပညာျပရန္” ဝန္ေလးသူျဖစ္ၿပီး
ယင္းသို႔လုပ္တတ္သူမ်ားေပၚ
အျမင္မၾကည္လင္သူျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က
သူမ်ား အထင္ႀကီးသည္ျဖစ္ေစ၊ မႀကီးသည္ျဖစ္ေစ
ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ကိုယ္သန္ရာကို တစုိက္မတ္မတ္
လုပ္တတ္ သူျဖစ္သည္။
တစ္ခါက ပါတီညီလာခံတစ္ခုတြင္္
ညစာထမင္းစားၿပီး ဗဟုိေကာ္မတီေ႐ြးေကာက္ပြဲ
ျပန္စ ရန္႐ွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္က
သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ေတြ႔ၿပီး
အရက္တုိက္ထမင္းေကၽြးရာသို႔ ပါသြားသည္။
စကားေဖာရင္း ေနာက္က်သြားသည္။ ဒါေတာင္
သူ႔ကားႏွင့္လိုက္ပို႔လို႔၊ နာရီဝက္ေလာက္
ေနာက္က် သြားသည္။
ကၽြန္ေတာ့္လြယ္အိတ္ထဲတြင္ ေသာက္လက္စ
အရက္တစ္ပုလင္း၊ အသစ္တစ္ပုလင္း ပါသည္။
အနံ႔ကလည္း တသင္းသင္း လြယ္အိတ္ထဲမွ
အရက္ႏွစ္ပုလင္းကလည္း ထိခတ္ၿပီး အသံ
ထြက္ေနသည္။ မဲေပးခ်င္စရာေကာင္းသည့္
ဗဟုိလူႀကီး။
ထိုဗဟိုေကာ္မတီေ႐ြးပြဲတြင္
ကၽြန္ေတာ္ အဆင့္သစ္သို႔ ေရာက္သြားသည္။
အဆင့္တက္ျခင္း မဟုတ္ဘဲ ေအာက္အဆင့္သို႔
က်ဆင္းသြားသည္။ အဆင့္ျမင့္ဗဟုိေကာ္မတီမွ
အရံဗဟုိေကာ္မတီ အမွတ္ (၃) အထိ က်သြားသည္။
ကုိသန္းေငြႏွင့္
ကိုခင္ေမာင္အုန္းတုိ႔ေအာက္ ေရာက္သြားသည္။
မထင္မွတ္ဘဲျဖစ္သြားသည္ကို ေတြ႔ရသျဖင့္
အနည္းငယ္ အံ့အားသင့္သြားသည္။
စိတ္မထိခုိက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္
အဆင့္ေနရာမက္ေမာသူမဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္
Position, rank conscious ျဖစ္သူမဟုတ္။
ေနၿမဲပင္။ အရံဗဟုိေကာ္မတီက
မဲေပးပိုင္ခြင့္မရွိသည္မွ အပ
ဗဟုိေကာ္မတီႏွင့္အတူတူပင္။ “ေတာ္ရိေရာ္ရိ”
လုပ္္တတ္သူကို အသာေပးလိုက္ျခင္းကို
ကၽြန္ေတာ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ခံယူခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္ ေနရာအဓိကထားသူအခ်ိဳ႕၏ ေျခရာလက္ာ
မ်ားပါသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႔ရသည္။
ကၽြန္ေတာ္က ဒါေတြကို ဂ႐ုမစုိက္ပါ။ တစ္ေန႔
ဇာတိ႐ုပ္မွန္ေပၚမည္။ ဖံုးကြယ္၍မရပါ။
ေနာက္ပိုင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ယူဆထားသလို
ျဖစ္ခဲ့သည္။ အက်ယ္ကုိ မေဖၚျပေတာ့ပါ။
အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ
ကြန္ျမဴနစ္လႈပ္႐ွားမႈအေၾကာင္းကို
ဆက္ရလွ်င္ေတာ့ ---
ကၽြန္ေတာ္သည္ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္၊
ေဖေဖၚဝါရီလဆန္းတြင္ ထိုစဥ္က တကသဥကၠဌ
ကိုလွဝင္းႏွင့္ အတူ
ခ်က္ကိုစလိုဗက္ကီးယားႏုိင္ငံ
ပရာဟာေခၚပရပ္ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ေနသည္။
ကမၻာ့ဒီမိုကရက္တစ္ လူငယ္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္
ေကာင္စီအစည္းအေဝး တက္ေရာက္ရန္
ေရာက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ႏုိင္ငံေပါင္းစံုမွ
လူငယ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ေတြ႔ရသည္။
က်ဴးဘားမွ ဖီဒဲလ္ကပ္စထ႐ို၏ ညီေတာ္ေမာင္
ရာအိုလ္ ကပ္စထ႐ိုတုိ႔ႏွင့္ ေတြ႔ရသည္။
အဖြဲ႔ခ်ဳပ္အတြင္းေရးမွဴးအဖြဲ႔ဝင္
ၿဗိတိန္ႏုိင္ငံသား မယ္လကြန္နစ္ဆင္
ႏွင့္လည္း အစည္းအေဝးတြင္
ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ၾကားတင္ျပမည့္ မိန္႔ခြန္းကို
weak ျဖစ္သည္ဟု ေဝဖန္ သျဖင့္
ဘုက်ခဲ့ၾကသည္။ “မင္းတုိ႔ အဂၤလိပ္ေတြ
ငါတုိ႔ကို မင္းတို႔ရဲ႕ကိုလိုနီေဟာင္းက
လူေတြဆိုၿပီး အထင္ေသးေနပံုပဲ။ ငါတုိ႔
ဘယ္ေလာက္ခက္ခဲတဲ့ အေျခအေနမွာ
လုပ္ေနရတယ္ဆိုတာ မင္းမသိဘူး။
လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ အကန္႔အသတ္
အခ်ဳပ္အခ်ယ္မ်ားတဲ့ ဥပေဒတြင္းတိုက္ပြဲ
ေရာေထြး ယွက္ငင္ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနမွာ
လုပ္ေနရတာကို မင္းတုိ႔နားမလည္ဘူး” ဟု
ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ “တြယ္”ေတာ့ နစ္ဆင္
ၿဖံဳသြားသည္။ အမွန္က နစ္ဆင္က လူငယ္။
ကၽြန္ေတာ္က ႏိုင္ငံေရးတုိက္ပြဲ ခင္းမွ
ေမြးဖြားလာသူ။ ပါတီဗဟုိေကာ္မတီ။
အေတြ႔အႀကံဳခ်င္း ကြာသည္။ သူ႔အေတြ႔အႀကံဳက
လူငယ္ လုပ္ငန္းမွာသာ ႐ွိပံုရသည္။
နစ္ဆင္တစ္ေယာက္ ၾသခ်သြားသလား။
လက္လွန္သြားသလားမသိ။ အစည္းအေဝး (၃)
ရက္အတြင္း တစ္ခါမွ
မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ရေတာ့။ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္
ႏွစ္ဦးတြင္ မယ္လ္ကြန္နစ္ဆင္ႏွင့္
စကားမ်ားခဲ့ျခင္းသည္ အတိတ္နိမိတ္လားမသိပါ။
၁၉၅၄ ခုႏွစ္၊ ႏုိဝင္ဘာလ ေႏွာင္းပိုင္းတြင္
အေမရိကန္သမၼတ ရစ္ခ်တ္နစ္ဆင္ကို ဆႏၵျပခဲ့၍
ပုဒ္မ(၅)ျဖင့္ အဆြဲခံခဲ့ရသည္။
တုိက္ႀကီး (၃) တုိက္မွ
ႏိုင္ငံေရးအဆင့္နိမ့္သူမ်ားမွ
ႏုိင္ငံေရးအဆင့္ျမင့္သူမ်ား၊ လက္နက္ ကိုင္
တုိက္ပြဲ၊ ဥပေဒတြင္းတုိက္္ပြဲေပါင္းစံုမွာ
က်င္လည္ခဲ့သည့္ လူငယ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္
ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးခဲ့သည္။ အေတြ႔အႀကံဳ
ဖလွယ္ခဲ့သည္။ ယိုးဒယား၊ မေလး၊ လာအို၊
ကေမၻာဒီယား၊ ဗီယက္နမ္ ရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္
ေတြ႔ရွိခဲ့သည္။ အာဖရိက၊ လက္တင္အေမရိကမွ
လူငယ္ေပါင္းစံုႏွင့္လည္း ေတြ႔ဆံု
ေဆြးေႏြးခဲ့ရသည္။ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီမွ
ကုိထြန္းစိန္၊ ကိုရဲေခါင္၊
ကုိခင္ဝင္းတို႔ႏွင့္ ေတြ႔ခဲ့သည္။
တုိင္းမင္းႀကီး ဦးစိုးရ၏ညီ
ကိုထြန္း႐ွိန္ကို ဗကပ ဆို၍
ေရာေယာင္အထင္းမေသးလိုက္ႏွင့္။ ကမၻာ့
ေက်ာင္းသား အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႏွင့္။
လူငယ္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္တြင္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုေက်ာ္
တာဝန္္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူျဖစ္၍
အေတြ႔အႀကံဳမ်ားသည္။ ဂုိဏ္းဂဏစိတ္ ကင္းသည္။
လူခ်စ္လူခင္ေပါသူျဖစ္သည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံသား ဂုဏ္တက္ေစသူျဖစ္သည္။
ကၽြန္ေတာ္၏ က်ဥ္းေျမာင္းသည့္
ဂိုဏ္းဂဏစြဲ(ဖဆပလအစိုးရအား မုန္းတီး
မႈ)အား ခၽြတ္ေပးခဲ့သူျဖစ္သည္။
(အခြင့္သင့္လွ်င္ အက်ယ္ေရးရန္
ႀကိဳးစားပါမည္။ စာေရးသူ)
တခ်ိဳ႕ႏုိင္ငံႀကီးမ်ားမွ
လူငယ္ကုိယ္စားလွယ္မ်ားသည္ အာ႐ွအာဖရိကမွ
လူငယ္ကိုယ္စား လွယ္မ်ားကို
ခ်ဥ္းကပ္စည္း႐ံုးေနၾကသည္။
ေျဗာင္ဖြင့္မေျပာဘဲ
တိုက္ခုိက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ဆိုဗီယက္
အုပ္စုက လူေတြက ခပ္ခ်ာခ်ာေတြ။ ညေန (၈)
နာရီထိုးလွ်င္ ႐ံုးဆင္းမည္။
မင္းတုိင္းေက်လုပ္ေနၾက တာမ်ားသည္။
(Formalism)။ ကပြဲသြားမည္။ ကမည္။
ဧည့္ခံပြဲသြားမည္။ တ႐ုတ္တို႔က အထူး
ေလ့က်င့္ သင္တန္းေပးထားသူမ်ားျဖစ္၍
ဆက္ဆံေရးေကာင္းသည္။ အလိုက္သိသည္။
ကူညီႏုိင္သမွ် ကူညီၾကသည္။
ယင္းအားၿပိဳင္မႈကို လိုရင္းခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့
အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ကြန္ျမဴနစ္လႈပ္႐ွားမႈ
အကြဲကို ေတြ႔ရသည္။ ဆိုဗီယက္႐ု႐ွပါတီႏွင့္
တ႐ုတ္ပါတီတို႔၏ သေဘာတရားေရးတုိက္ပြဲ။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလႈပ္႐ွားမွာထက္
လူငယ္လႈပ္႐ွားမႈအတြင္း
လွ်ိဳ႕ဝွက္အားၿပိဳင္မႈမ်ားက ပို၍
ျပင္းထန္သည္။
လူငယ္ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔မ်ားတြင္
ေျမေအာက္အဖြဲ႔ဝင္ျဖစ္ေနသည့္ ျပည္သူ႔ ဒီမို
ကရက္တစ္ လူငယ္အဖြဲ႔ႏွင့္ ေျမေအာက္
ဗမာႏုိင္ငံလံုးဆိုင္ရာ
ေက်ာင္းသားသမဂၢတို႔ကို အဖြဲ႔မ်ားအျဖစ္
လက္ခံထားေသာ္လည္း သူတို႔သေဘာထား၊
ရပ္တည္ခ်က္မ်ားကို ေ႐ွ႕တန္းမထုတ္ေတာ့။
ကိုလွဝင္း ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို
ဟုိတယ္ဖေလာ္ရာတြင္ အခန္းေပးထားေသာ္လည္း
ေျမေအာက္ ျပည္သူ႔ ဒီမုိ ကရက္တစ္
လူငယ္အဖြဲ႔ကိုယ္စားလွယ္ ကုိထြန္း႐ွိန္ကို
အခန္းမေပးေတာ့။ ကိုထြန္း႐ွိန္ အစည္းအေဝး
တက္ေရာက္လက္မွတ္ ထိုးေသာ္လည္း
အခ်ိန္္ျပည့္မတက္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔
ကိုထြန္း႐ွိန္အခန္းမွာ ေတြ႔ၾကရသည္။
ကိုထြန္း႐ွိန္က သူ႔အခန္းမွာ
ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ေကၽြးသည္။
မွတ္မွတ္ရရ ထုိညက ပရာဟာတြင္
မီးျပတ္သည္။ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈတိုးျမႇင့္ရန္
လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ အားကို ရပ္ကြက္လိုက္
ျဖတ္ေတာက္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က
အိမ္သားမ်ားကို မင္းတို႔က မီး ျဖတ္တာ ခုမွ
အဆန္းျဖစ္ေနလား၊ ငါတို႔က ၁၉၅၃ ခုနွစ္
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း (၄၀) ကတည္းက
ႏုိင္ငံ ျခားမွာ ႀကံဳခဲ့ဖူးတာဟု
ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ႂကြားရသည္။ ကိုထြန္း႐ွိန္က
ကြန္ျမဴနစ္ဆိုေသာ္လည္း လက္ဝဲ
ေသြဖီေရးသူငယ္နာ စြဲကပ္သူမဟုတ္။
ကၽြန္ေတာ္လို ဆရာမႏိုင္
ဂိုဏ္းမႏုိင္ကိုလည္း အစြဲခၽြတ္ေပး
ခဲ့သူျဖစ္သည္။ ႐ိုးမတြင္
ေဖၿငိမ္း(ရဲေဘာ္ထြန္း႐ွိန္)ကို
ျဖဳတ္ထုတ္သတ္လုပ္သည္ၾကားရေတာ့ “လူကို
ေခြးသတ္တာပဲ”ဟု ဦးပုညႏွင့္
ၿမိဳ႕ဝန္ဦးသာအို သတိရၿပီး
က႐ုဏာေဒါေသာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာမိ သည္။
အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ
ကြန္ျမဴနစ္လႈပ္႐ွားမႈတြင္ လက္ဝဲယိမ္းႏွင့္
လက္်ာယိမ္း မည္သုိ႔ အယူအစြဲ တုိက္ပြဲ
ျပင္းထန္ေနေသာ္လည္း အမွန္ျဖင့္
အနီးကပ္ဆံုး ရပ္တည္ႏုိင္သူျဖစ္သည္။
ႏုိင္ငံတကာအဆင့္ ႐ွိသည့္
ႏုိင္ငံေရးသမားျဖစ္ပါသည္။
ကမၻာ့လူငယ္အစည္းအေဝးတြင္
ကၽြန္ေတာ္တို႔အစည္းအေဝးတက္စဥ္
သတင္းေထာက္မ်ား ဓါတ္ပံု႐ိုက္လွ်င္
ေ႐ွာင္ေနဖို႔ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္လူမ်ားက
သတိေပးသည္။ ေျမေပၚေျမေအာက္ ေပါင္းေနၾက
သည္ဟူေသာ စြပ္စြဲတုိက္ခုိက္ခံရမည့္
အႏၱရာယ္ကို ႀကိဳျမင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္
ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ ေတာ့လည္း အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က
အိႏၵိယမွ အက္စ္မစ္ထရာ၊ မဇြန္ဒါး၊
အင္ဒိုနီ႐ွားမွ ဆူကပ္ႏိုတို႔ ျပည္သူ႔လူငယ္
အဖြဲ႔ခ်ဳပ္္သို႔ ေစလႊတ္ခဲ့သည္။
ဥပေဒတြင္းတုိက္ပြဲမ်ားကုိ
ဦးစားေပးလာသည့္္သေဘာ ျဖစ္ပါသည္။
အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ
ကြန္ျမဴနစ္လႈပ္ရွားမႈသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔
ဥပေရာပအလယ္ပိုင္းမွာ ႐ွိစဥ္ က
အတြင္းႀကိတ္တုိက္ပြဲ၊
အားၿပိဳင္မႈျဖစ္ေသာ္လည္း ၁၉၅၆ ခုႏွစ္၊
အႀကိမ္ (၂၀) ေျမာက္ ဆိုဗီယက္ ပါတီ
ကြန္ဂရက္အၿပီးတြင္ နီကီတာက႐ူး႐ွက္
ပါတီအေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးျဖစ္လာၿပီးေနာက္
လူသိထင္႐ွားျဖစ္လာသည္။ ယင္းအကြဲသည္
ဆို႐ွယ္လစ္အုပ္စုႀကီး
ၿပိဳကြဲပ်က္စီးသြားသည္အထိ
ျပန္လည္ရင္ၾကားမေစ့ေတာ့။
ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ပတ္သက္၍ေတာ့ ၁၉၅၆
ခုႏွစ္ ဝန္းက်င္မွစ၍ “လြတ္လပ္ေရးအတု” ဟု
ကြန္ျမဴနစ္မ်ား၏ ေႂကြးေၾကာ္မႈ
ရပ္ဆိုင္းသြားသည္။ ႐ု႐ွပါတီ၏သေဘာထားကို
တ႐ုတ္ပါတီက လက္ခံလာခဲ့သည္။
ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲႏုိင္ငံတြင္ ၿပီးျပည့္စံုသည့္
လြတ္လပ္ေရးကို အသင့္မရႏုိင္ပါ။
ႏုိင္ငံလြတ္ လပ္ေရးကို အရယူၿပီး
စီးပြားေရး စစ္ေရးပါ လြတ္လပ္ေအာင္
ဆက္လက္ႀကိဳးပမ္းရမည္ဟူေသာ သေဘာထားကို
အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားက
လက္ခံလာၾကသည္။ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ
အပါအဝင္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္
လြတ္လပ္ေရးရၿပီး (၈) ႏွစ္အၾကာမွ
ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအေပၚ ျမင္ခ်က္သေဘာထား
ေျပာင္းလဲျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းသေဘာထားသည္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆို႐ွယ္လစ္
ပါတီမွာ႐ွိခဲ့ၾကစဥ္က ခ်မွတ္ခဲ့ေသာ
သေဘာထားျဖစ္ပါသည္။
နိဂံုးခ်ဳပ္အေနျဖင့္္
တင္ျပရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ AOA
အတုိက္အခံမဟာမိတ္အဖြဲ႔ ကြယ္
ေပ်ာက္သြားၿပီးေနာက္ ၁၉၅၅ ခုႏွစ္တြင္
ပိုမုိအင္အားႀကီးသည့္ မဟာမိတ္အဖြဲ႔ကို
ဖြဲ႔စည္းခဲ့ၾကသည္။
ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံ
အမ်ဳိးသားညီၫြတ္ေရးတပ္ေပါင္းစု(ပမညတ)ကို
ဖြဲ႔စည္းခဲ့ၾကသည္။ အတုိက္အခံမ်ား၏
ဥပေဒတြင္းရပ္တည္မႈအေျခအေန
ပိုမိုက်ယ္ျပန္႔ေကာင္းမြန္လာသည္။ အျပည္
ျပည္ဆိုင္ရာႏွင့္
ျပည္တြင္းအေျခအေနမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
(ပမညတ)တြင္ ဗမာျပည္ အလုပ္သမား
လယ္သမားပါတီ၊ ဦးသိန္းေဖျမင့္၏
ျပည္သူ႔ညီၫြတ္ေရးပါတီ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အစ္ကို
ဦးေအာင္သန္း၏အဖဲြ႔၊ မြန္ဖိုခ်ိဳ၏
မြန္တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔၊ မန္းထြန္းရင္၏
ကရင္အမိ်ဳးသားအဖြဲ႔၊
ျပည္သူ႔လူငယ္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္(ျမန္မာႏုိင္ငံ)၊
(ဘီတီယူစီ) ဗမာျပည္
အလုပ္သမားအစည္း႐ံုးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၊ ညီၫြတ္ေသာ
ေတာင္သူ လယ္သမားအစည္းအ႐ံုး၊
ကၽြန္ေတာ္ေမ့ေနၿပီျဖစ္ေသာ
အဖြဲ႔အစည္းအခ်ိဳ႕ ပါဝင္သည္။ ၁၉၅၆ ခုႏွစ္
အေထြေထြေ႐ြးေကာက္ပြဲတြင္ ေအအိုေအအဖြဲ႔မွ
အ႐ွိန္ယူႀကီးထြားလာေသာ (ပမညတ)အဖြဲ႔သည္ မဲ
၃၀ ဒသမ ၄ ရာခုိင္ႏႈန္း၊ အမတ္ေနရာ ၄ ေနရာ
ရ႐ွိခဲ့သည္။ ဖဆပလ သည္ အမတ္ေနရာ
ပို၍ရ႐ွိခဲ့ ေသာ္လည္း လူထုေထာက္ခံမဲရသည့္
ရာခုိင္ႏႈန္းမွာ ပမညတႏွင့္ သိပ္မကြာ။
ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိ သေလာက္ ၂၀
ရာခိုင္ႏႈန္းပင္ မကြာပါ။
ေျမေပၚကြန္ျမဴနစ္မ်ားဟု
အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ား၏ တံဆိပ္ကပ္ျခင္းခံရေသာ
အလုပ္သမား လယ္သမားပါတီႏွင့္ မဟာမိတ္မ်ား
ေ႐ြးေကာက္ပြဲတြင္
မဲအေျမာက္အမ်ားရ႐ွိခဲ့သျဖင့္ ႏိုင္ငံတကာက
တအံ့တၾသျဖစ္သြားၾကသည္။
ပမညတဌာနခ်ဳပ္ သဘာပတိအဖြဲ႔ဝင္
လူငယ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ကၽြန္ေတာ္သည္
ျပည္ခ႐ိုင္၊ ပန္းေတာင္းမဲဆႏၵနယ္မွ
ဝင္အေ႐ြးခံခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္မဲဆႏၵနယ္တြင္
ဖဆပလ႐ႈံးသြားသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္
အေ႐ြးမခံရ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို
မ်က္ႏွာျပ႐ံုသာျပပါ။
မုခ်အႏိုင္ရပါေစ့မည္ဟု အာမခံ ထားသူမ်ားက
သူတို႔နယ္သား တျခားတစ္ေယာက္ကို
အမတ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္လိုက္ၿပီး တစ္သီးပုဂၢလ
အမတ္အျဖစ္မွ ပမညတ အမတ္ ျဖစ္သြားပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ မ႐ႈမလွ႐ံႈးၿပီး အာမခံတင္ထားေသာ
ေငြပင္ ျပန္မရပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အမတ္ျဖစ္တာ
မျဖစ္တာ အေၾကာင္းမဟုတ္ပါ။
ယင္းေ႐ြးေကာက္ပြဲရလဒ္ေၾကာင့္
မူလက ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး၏ အဓိက
တုိက္ပြဲပံုသ႑ာန္မွာ လက္နက္ကိုင္တုိက္ပြဲ
အသြင္သ႑ာန္သည္ ေမွးမွန္ၿပီး
ဥပေဒတြင္းတုိက္ပြဲသ႑ာန္က အဓိကျဖစ္
လာပါသည္။ ထိုမွ်သာမကေသးဘဲ
အတုိက္အခံအင္အားစုျဖစ္ေသာ ပမညတ သည္
ျမန္မာ့ႏိုင္ငံ ေရးတြင္ အဆံုးအျဖတ္အင္အား
ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ဖဆပလ အဖြဲ႔တြင္ တည္ၿမဲ
သန္႔႐ွင္း ႏွစ္ျခမ္းကြဲၿပီး
လႊတ္ေတာ္တြင္း၌ အားၿပိဳင္ၾကရာ (ပမညတ) က မဲ
၄၈ မဲျဖင့္ ေထာက္ခဲ့သည့္
ဦးႏုေခါင္းေဆာင္ေသာ သန္႔႐ွင္းဖဆပလ က
အႏိုင္ရ႐ွိခဲ့ပါသည္။ ဤသို႔ျဖင့္
ျမန္မာႏိုင္ငံေရး၏ ဗဟုိခ်က္မသည္ ဥပေဒတြင္း
တိုက္ပြဲ တစ္နည္းအားျဖင့္
ဒီမိုကေရစီတုိက္ပြဲ ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။
ႏုိင္ငံေရးသံသရာတစ္ေကြ႔တြင္
ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရေသာ
သမုိင္းျဖစ္စဥ္အပိုင္းအစတစ္ခု ျဖစ္ပါ သည္။
x x x x x x x x x
ကုိသန္း(ၾကည့္ျမင္တိုင္)
- ခ်င္းတြင္းမဂၢဇင္း၊ အမွတ္(၂၇) ဇြန္လ၊
၂၀၀၈။ စာမ်က္ႏွာ (၁၅၀ - ၁၆၇) မွ - |
