|
ကုိယ့္ခြန္ကုိယ့္အားျဖင့္ ရရွိလာသည့္
ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္မႈ
အေျခခံေကာင္းမ်ားဆုိသည္မွာ
ႂကြားလုံးမ်ားသာျဖစ္သည္
က်ေနာ္ အေလးထားၿပီး
ဖတ္႐ႈရသည့္ ျပည္တြင္း၌ထုတ္ေ၀ေသာ
မဂၢဇင္းမ်ား ဂ်ာနယ္မ်ား ထဲတြင္
ေၾကာ္ျငာႏွင့္ေစ်း၀ယ္လမ္းၫႊန္ စီးပြားေရး
သတင္းမဂၢဇင္း သည္ တစ္အုပ္အပါအ၀င္
ျဖစ္သည္။ ထုိမဂၢဇင္းထဲတြင္ က်ေနာ့္အတြက္
ဖတ္စရာ၊ မွတ္စရာ၊ ေလ့လာစရာ၊ ကုိးကားစရာ
အခ်က္အလက္ေတြ ပါရွိပါသည္။ ရရွိပါသည္။
ထုိမဂၢဇင္း၌ အျခားမဂၢဇင္းမ်ားတြင္
ေဖာ္ျပခြင့္မရသည့္ (ေဖာ္ျပျခင္းမရွိသည့္)
အျဖစ္အပ်က္၊ အခ်က္ အလက္၊
အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ရံဖန္ရံခါဆုိသလုိ
ေဖာ္ျပေလ့ရွိတတ္သည္။
ထုိ႔အျပင္ ႏွစ္တစ္ႏွစ္
ကုန္ဆုံးသြားသည့္အခါ ကုန္ဆုံးသြားသည့္
ႏွစ္တစ္ႏွစ္အတြင္းက အျဖစ္အပ်က္
အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ စုစည္းၿပီး
ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး
မွတ္တုိင္မ်ား အျဖစ္ စုစည္းထုတ္ေ၀တတ္သည္။
သုိ႔ျဖင့္ တစ္ႏွစ္စာအျဖစ္အပ်က္၊
အခ်က္အလက္၊ အေၾကာင္း အရာမ်ား တစုတစည္းတည္း
ရရွိသည္။ ယင္းကုိ က်ေနာ္ သေဘာက်ေနသည္။
သုိ႔ျဖင့္ ေၾကာ္ျငာ ႏွင့္ေစ်း၀ယ္လမ္းၫႊန္
စီးပြားေရးသတင္းမဂၢဇင္း သည္ က်ေနာ္
ဂ႐ုတစိုက္ အေလးထားဖတ္႐ႈ ရသည့္
မဂၢဇင္းမ်ား၊ ဂ်ာနယ္မ်ားစာရင္းတြင္
တစ္အုပ္အပါအ၀င္ ျဖစ္လာပါသည္။
ထုိမဂၢဇင္း၏
ထုတ္ေ၀သူမွာ တခ်ိန္တခါက
မုိးေကာင္းခဲ့ဖူးသူ အတြင္းေရးမွဴး(၁)
ဗုိလ္ခင္ၫြန္႔၏သား ေဒါက္တာရဲႏုိင္၀င္း
ပင္ျဖစ္သည္။ ဗုိလ္ခင္ၫြန္႔
အရာက်သြားၿပီးသည့္ေနာက္ ရဲႏုိင္ဝင္းလည္း
ထုတ္ေ၀သူဘ၀မွ စ်ာန္ေလွ်ာသြားပုံရသည္။
ယခုအခါ ထုတ္ေ၀သူေနရာတြင္ ေဒၚဝင္းကလ်ာေဆြ
ဟူသည့္ နာမည္လွလွကေလး ေရာက္လာသည္။
အာဏာျဖင့္ တြင္က်ယ္ခဲ့ေလ သမွ်
အာဏာမဲ့သြားေသာအခါ ဘာမွ်
တြင္က်ယ္ႏုိင္ျခင္း မရွိေတာ့ေခ်။
ေရပြက္ပမာပင္။ စစ္အာဏာ ရွင္စနစ္သည္
ျပည္သူလူထုအေပၚတြင္သာ အညႇာအတာကင္းမဲ့စြာ
ဖိႏွိပ္ရက္စက္သည္မဟုတ္၊ စစ္အုပ္စုတြင္း
ဂုိဏ္းဂဏတုိက္ပြဲမ်ားတြင္လည္း
႐ႈံးနိမ့္သြားသူမ်ားကုိ ဤသို႔ပင္ အညႇာအတာ
ကင္းေလ့ ရွိၾကသည္။ စစ္အုပ္စုအတြင္း
ဂိုဏ္းဂဏတိုက္ပြဲ ဆိုသည္ကလည္း အၿမဲတမ္း
ရွိေနသည္ သာျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း
နင္လားငါလား အထြတ္အထိပ္သုိ႔
ေရာက္ရွိလာေတာ့မွသာ ျပည္သူ လူထုက
ထင္ထင္ရွားရွား သိလာရသည္။ ပထမေတာ့
ေကာလဟလလုိလို ျဖစ္ေနတတ္သည္။
အာဏာစားခြက္လုပြဲကေတာ့ အၿမဲတမ္း
ျဖစ္ေနသည္။ က်ိတ္ၿပီးျဖစ္ေနတာႏွင့္
ေျဗာင္ပြင့္ထြက္ လာျခင္း သာလွ်င္
ျခားနားသည္။
ယခု ထုိ
ေၾကာ္ျငာႏွင့္ေစ်း၀ယ္လမ္းၫႊန္
စီးပြားေရးသတင္း မဂၢဇင္း (အမွတ္ ၁၄၈
ႏုိဝင္ဘာလ ၂၀၀၇) တြင္ ေဆာင္းပါး ၂ ပုဒ္
ေဖာ္ျပထားသည္။
တစ္ပုဒ္က
မ်က္ႏွာဖုံးေဆာင္းပါး (Cover Story)
ျဖစ္သည္။ အယ္ဒီတာတစ္ဦး အမည္ျဖင့္
ျမန္မာ့စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးခ်ိန္တန္
(စာမ်က္ႏွာ ၄၂-၄၆)။ အျခားတစ္ပုဒ္က
Associated News အမည္ျဖင့္
ဆန္စပါးမူ၀ါဒသစ္ အသက္၀င္ၿပီး
သုံးႏွစ္အလြန္ (စာမ်က္ႏွာ ၈၆-၈၉) ဟူ၍
ျဖစ္ပါသည္။
ေဆာင္းပါးႏွစ္ပုဒ္စလုံးက
(နအဖ) စစ္အစုိးရ၏ မေအာင္ျမင္ေသာ၊
ေလွာ္ရင္းနစ္ေနေသာ၊ အုိးေတာ္လုပ္
ဖုတ္ရင္းမက်က္ဆုိသလုိျဖစ္ေနေသာ
စီးပြားေရးအေကာင္အထည္ေဖာ္မႈမ်ား၊
ဖြံ႕ၿဖိဳး တုိးတက္ေရး စီမံခန္႕ခြဲမႈမ်ားကုိ
တေစ့တေစာင္း ေဖာ္ထုတ္ထားပါသည္။
ေဆာင္းပါးတြင္
သုံးႏႈန္းထားသည့္ စကားလုံးမ်ားကို
ၾကည့္လုိက္႐ုံျဖင့္ပင္ ဆင္ဆာဓါးကုိ
ဘယ္ေလာက္ေရွာင္တိမ္း၍ ေရးထားရသည္ကုိ
ေတြ႕ႏုိင္ပါသည္။ မ်က္ႏွာဖုံး ေဆာင္းပါး၏
အမည္ ေခါင္းစဥ္ကုိၾကည့္ပါ။
ျမန္မာ့စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးခ်ိန္တန္ ဟု
ရပ္ထားရသည္။ ၿပီ ဟူေသာစကားလုံး ကုိ
မထည့္၀ံ့ေခ်။ ထုိ႔အျပင္
ေဆာင္းပါးစာကိုယ္၌လည္း အဘယ္မွ်
ခုတ္ထစ္ျဖတ္ေတာက္ ခံလုိက္ရ သည္ကုိေတာ့
ကာယကံရွင္ တင္ျပသူကသာ သိႏုိင္ေပလိမ့္မည္။
တုိက္ဆုိင္မႈပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤ ေဆာင္းပါး
ေရးသားေနစဥ္ ယခင္က
ေၾကာ္ျငာႏွင့္ေစ်း၀ယ္မဂၢဇင္း၏
Contributing Editor ျဖစ္သူ (ကုိ)
ေဇယ်ာအုန္း၏ ေျပာသံကုိ (ဘီဘီစီ)
ေရဒီယုိကတဆင့္ ၾကားလုိက္ရသည္။
ဆင္ဆာျဖတ္ ေတာက္ခံရမႈ၊ သတင္းစာမ်ားတြင္
ေရးသားေဖာ္ျပေနသည္မ်ားမွာ ႂကြားလုံးေတြသာ
ျဖစ္ေၾကာင္း၊ လြတ္လပ္စြာ
ေရးသားေဖာ္ျပခြင့္မရွိေၾကာင္း
စသျဖင့္ျဖစ္သည္။ သူလည္း အျပင္သုိ႔ ေရာက္လာ
မွသာ က်ိတ္ခံခဲ့ရသမွ်
ဖြင့္အံခ်ရပုံေပၚပါသည္။
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္တြင္
သိသမွ်၊ ျမင္သမွ်၊ လုိအပ္ခ်က္၊ လစ္ဟာခ်က္၊
ခ်ဳိ႕ယြင္း ခ်က္၊ ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ားကုိ
ေရးသားေဖာ္ထုတ္ တင္ျပခြင့္မရွိေခ်။ လူနဲ႔
လူခ်င္းလွည့္ပတ္ျခင္း၊ ကင္းေဝးၾကပါေစ
ဟူသည့္ ေမတၱာပုိ႔ကုိပင္ (နအဖ) စစ္အစုိးရက
ခြင့္မျပဳေပ။ ဆင္ဆာျဖတ္ေန သည္။
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္တြင္ မည္သူမဆုိ
အသိႏွင့္ သတိႏွင့္ေနၾကရသည္။ ေရးၾကရ သည္။
ေျပာဆုိ လုပ္ကုိင္ၾကရသည္။ ပညာရွိသတိ
ျဖစ္ခဲလွ်င္ အတြင္အကပ္မွားခဲ့လွ်င္
ခံၾကရမည္။ မင္းခစားႏွင့္
ပညာတတ္ပညာရွင္မ်ားကုိ မေျပာႏွင့္။
ေဗဒင္ဆရာႏွင့္ အခါေပးဆရာမ်ားပင္ ဤ ဒဏ္ကုိ
ခံၾကရသည္။ တိမ္ၾကား ဘယ္ေရာက္သြားသလဲ။
သမုိင္းေနာက္ခံ ေဆာင္းပါးေတြေရးေန သည့္
စာေရးဆရာမႀကီး ေလသံတုိးသြားသည္တုိ႔မွာ
ထင္ရွားသည့္သာဓကမ်ားပင္။
သုိ႔ျဖင့္ က်ေနာ္သည္
ေက်ာ္ဟိန္းက အသိႏွင့္ သတိ
ေၾကးသြန္း႐ုပ္ပြားေတာ္ႀကီး သြန္းလုပ္
ကုိးကြယ္သည္ကုိ သုိ႔ေလာ သုိ႔ေလာ
ေတြးေတာေနမိပါသည္။ အထူးသျဖင့္ စာေပ၊
ဂီတ ႏွင့္ ႐ုပ္ရွင္နယ္ပင္မွ သူမ်ားသည္
အသိႏွင့္ သတိႏွင့္ ေနေနၾကရသည္ မဟုတ္ပါေလာ။
ေပၚလစီ ေဆာင္းပါး၊ ေပၚလစီသီခ်င္း၊
ေပၚလစီကား ေရးရမည္၊ ဆုိရမည္၊
႐ုိက္ရမည္ဆုိလွ်င္ မည္သူသည္ ဟီး႐ုိးလုပ္၍
ဆန္႔က်င္ျငင္းပယ္ႏုိင္၀ံ့ပါမည္နည္း။
တက္တက္ႂကြႂကြ အလုပ္အေကၽြးျပဳခ်င္သူေတြ
ရွိပါလိမ့္မည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း အမ်ားစုမွာ
ေအာင့္အီးသည္းခံေနၾကရျခင္းသာ ျဖစ္မည္။
အခါအခြင့္ သင့္သည့္အခါတုိင္း သူတုိ႔၏
ဆႏၵအမွန္ကုိ ေဖာ္ထုတ္ၾကလိမ့္မည္သာ
ျဖစ္ပါသည္။
ယခု က်ေနာ္
ရည္ၫႊန္းတင္ျပေနသည့္ ေဆာင္းပါး (၂)
ပုဒ္တြင္လည္း ေဆာင္းပါးရွင္ မ်ားက
အသိႏွင့္ သတိကုိယွဥ္၍ ဆင္ဆာဟူေသာ
ႀကိဳးတန္းေပၚတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ထားသည္ကုိ
ေတြ႕ျမင္ရပါသည္။ ဖတ္႐ႈရပါသည္။
ျမန္မာ့စီးပြားေရး ဖြံ႔ၿဖိဳးခ်ိန္တန္
ေဆာင္းပါးက ႏုိင္ငံစီးပြား
ဖြံ႕ၿဖဳိးတုိးတက္ရန္ အေျခခံ လုိအပ္ခ်က္ေတြ
ႀကီးႀကီးမားမားတည္ရွိေနပုံကုိ
ေထာက္ျပထားပါသည္။
အမ်ဳိးသားျပန္လည္စည္းလုံးညီၫြတ္မႈကုိ
တည္ေဆာက္ႏုိင္သည္ႏွင့္အမွ်
ပုိမုိေကာင္းမြန္ ေသာ ရလဒ္မ်ားကုိ
ရရွိႏုိင္မည္ ဟုလည္း အဓိကအက်ဆုံးျဖစ္သည့္
ႏုိင္ငံေရး ျပႆနာကုိ မပ်က္ မကြက္၊ အမိအရ
ေဖာ္ထုတ္တင္ျပထားပါသည္။ ေကာင္းေလစြ။
ေဆာင္းပါးရွင္က
သူ၏ေဆာင္းပါးကုိ အပုိင္း ၂ ပုိင္းခြဲၿပီး
တင္ျပထားပါသည္။ က်ေနာ့္ အေနျဖင့္
အဆုိပါေဆာင္းပါးႏွစ္ပုဒ္အတြင္းမွ
အခ်က္အလက္မ်ားကုိ လုိအပ္သလုိ
ေကာက္ႏႈတ္ၿပီး က်ေနာ့္အျမင္မ်ား၊
ေ၀ဖန္သုံးသပ္ခ်က္မ်ားျဖင့္
ျဖည့္စြက္တင္ျပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။
၁။
စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္မႈအတြက္
လုိအပ္ခ်က္ အဆင့္ ၃ ဆင့္။
၂။
စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္မႈ
ဆင္းရဲမႈေလွ်ာ့့ခ်ေရးတုိ႔အတြက္ အေကာင္အထည္
ေဖာ္ရန္ လုိအပ္ေသာ
အေျခခံျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ား။
အပုိင္း (၁) တြင္
ေဖာ္ျပထားသည့္ လုိအပ္ခ်က္ အဆင့္ ၃ ဆင့္မွာ
-
- အၾကမ္းဖ်င္း
မက္ခ႐ုိစီးပြားေရးအေနအထားသုံးသပ္ခ်က္
(Quick Macro Economic Assessment)
တစ္ခုရရွိေရး။
- သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕
တင္ပုိ႔ေရာင္းခ်မႈမွ ရရွိလာေသာေငြမ်ားကုိ
စနစ္တက်အသုံးခ်ေရး။
-
ႏုိင္ငံစီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးမႈႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး
ဦးစားေပးအစီအစဥ္မ်ားကုိ
စနစ္တက် သတ္မွတ္ ေရး တုိ႔ပင္ျဖစ္ပါသည္။
အဆုိပါ အပုိင္း (၁) ၏ အဆင့္ ၃
ဆင့္ကုိ
တဆင့္စီ ေလ့လာသုံးသပ္ၾကည့္ၾကပါစုိ႔။
ျဖစ္ေပၚေနေသာ အေျခအေနမွန္ကုိ
စနစ္တက်ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ၍
မည္သည့္ အေနအထား သုိ႔ေရာက္ရွိေနသည္၊
အနည္းဆုံး မည္သည့္ အဆင့္သို႔ေရာက္ရွိေအာင္
ျပဳျပင္ႏုိင္မည္တုိ႔ကုိ သိရွိႏုိင္ ေစရန္
မက္ခ႐ုိစီးပြားေရး ကိန္းဂဏန္းမ်ား
အသင့္အေနအထားတြင္ ရွိမေနျခင္းျဖစ္သည္ ဟု
ေထာက္ျပထားၿပီး၊
ကနဦးအဆင့္တြင္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္သင့္သည္မွာ
Quick Macro Economic Assessment ေခၚ
အၾကမ္းဖ်င္း မက္ခ႐ုိစီးပြားေရးအေနအထားသုံးသပ္ခ်က္တစ္ခု
ရရွိ ေရးျဖစ္သည္ ဟု အႀကံျပဳထားသည္။
မက္ခ႐ုိစီးပြားေရး ကိန္းဂဏန္းမ်ား
အသင့္အေနအထားတြင္ရွိမေနျခင္း၊
ေလာေလာဆယ္ ရရွိႏုိင္ေသာ ကိန္းဂဏန္းမ်ားက
ၫႊန္ျပေနသည္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏
ဆန္စပါး ထုတ္လုပ္မႈသည္ ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံ၊
ထုိင္းႏုိင္ငံတုိ႔ႏွင့္
မကြာျခားဘဲရွိေနၿပီး GDP ေခၚ
တစ္မ်ဳိးသားလုံး ၏ ျပည္တြင္း
အသားတင္ထုတ္လုပ္မႈႏွင့္ ၀န္ေဆာင္မႈသည္
ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံႏွင့္ မကြာျခားလွသည္ကို
ေဖာ္ျပလ်က္ရွိေနပါသည္။
မ်ားစြာေသခ်ာေသာအခ်က္မွာ
ျမန္မာႏုိင္ငံအေနျဖင့္ မိမိတုိ႔၏
မက္ခ႐ုိစီးပြားေရး အေျခအေနမွန္ကုိ
မထုတ္ေဖာ္ႏုိင္လွ်င္ ေရွ႕ဆက္
အေကာင္အထည္ေဖာ္ရမည့္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကုိ
စဥ္းစားရန္ ေရလုိက္လြဲသြားႏုိင္သည္ ဟုပင္
သတိေပးထားပါသည္။
ေဆာင္းပါးရွင္
(အယ္ဒီတာတစ္ဦး) ၏
အဆုိပါတင္ျပခ်က္မ်ားအတုိင္း ဆုိလွ်င္ (နအဖ)
စစ္အစိုးရ၏ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာတြင္
ေဖာ္ျပ ေနသည့္
စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ ကိန္းဂဏန္းေတြ၊
အေျခခံအေဆာက္အဦး တည္ေဆာက္မႈဆုိင္ရာ
အခ်က္အလက္မ်ားသည္ မက္ခ႐ုိစီးပြားေရးအေျခ
အေနမွန္ကုိ မထုတ္ေဖာ္ႏုိင္ဘူး၊
ထုတ္ေဖာ္ႏုိင္သည့္ အေနအထားတြင္မရွိဟု
ဆုိလုိသည့္ သေဘာ ျဖစ္ေနပါသည္။
ဤသုိ႔ဆုိလွ်င္ ႀကံ႕ဖြံ႕အသင္း
ႏွစ္ပတ္လည္သင္းလုံးကၽြတ္အစည္းအေ၀း (၂၀၀၇)
တြင္ အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္ျဖင့္
တင္ျပသြားၾကသည့္
ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈဆုိင္ရာ ကိန္းဂဏန္း အခ်က္အလက္ မ်ားသည္လည္း
(ကုိ) ေဇယ်ာအုန္း ေျပာသလုိ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး
ႂကြားလုံးမ်ားပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
ျမန္မာျပည္၏ (GDP) သည္
ဗီယက္နမ္၏ (GDP) ႏွင့္
မကြာျခားလွဟု ေဖာ္ျပထားသည္။
တကယ့္လက္ေတြ႕ဘ၀တြင္မူ ဗီယက္နမ္ျပည္သူမ်ား၏
လက္ရွိဘ၀ႏွင့္ ျမန္မာျပည္သူမ်ား၏
လက္ရွိ ဘဝသည္ အကြာႀကီးကြာလွသည္ကုိ
အာဆီယံကလည္း သိပါသည္။ ႏုိင္ငံတကာကလည္း
သိပါ သည္။ ကုလသမဂၢကလည္း သိပါသည္။
ထုိအေျခအေနမွန္ကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံဆုိင္ရာ
ကုလသမဂၢ ဌာေနကုိယ္စားလွယ္ ခ်ားပက္ထရီ က
ေအာက္တုိဘာလ ၂၄ ရက္ေန႔တြင္
ထုတ္ေဖာ္တင္ျပလုိက္ သည္။ ထုိအခါ (နအဖ)
စစ္အစုိးရ ကၽြဲၿမီးအလြန္တုိသြားသည္။
ရွက္ရမ္း ရမ္းၿပီး ကုလဌာေန ကုိယ္စားလွယ္ကုိ
ျမန္မာျပည္ကေန ႏွင္ထုတ္ခဲ့သည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံ၏
ဆန္စပါးစုိက္ပ်ဳိးထုတ္လုပ္မႈသည္ ဗီယက္နမ္
ထုိင္းတုိ႔ႏွင့္မကြာဟု ေဖာ္ျပ ထားပါသည္။
သုိ႔ေသာ္လည္း ႏုိင္ငံျခားသုိ႔ ဆန္တင္ပုိ႔ေရာင္းခ်မႈတြင္ေတာ့ ဆင္နဲ႔ဆိတ္လုိ
အပုံႀကီး ကြာေပလိမ့္မည္။
ကမၻာ့ဆန္ အမ်ားဆုံးတင္ပုိ႔သည့္
ႏိုင္ငံမ်ားစာရင္းတြင္ ဘိတ္ဆုံးက
ရွိလိမ့္မည္။ လြန္ခဲ့ေသာ သုံးေလးႏွစ္ခန္႔က
ျဖစ္မည္ဟု ထင္ပါသည္။
ကမၻာ့ဆန္ အမ်ားဆုံးေရာင္းခ်သည့္ (၁၀)
ႏုိင္ငံစာရင္းတြင္
က်ေနာ္တုိ႔ျမန္မာႏုိင္ငံသည္
ဟုိးေအာက္ဆံုးအဆင့္ (၇) တြင္ရွိေနပါသည္။
၁၉၂၀မွ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္အထိ ကုိလုိနီဘ၀က
ႏုိင္ငံျခားသုိ႔ ဆန္တင္ပုိ႔ခဲ့သည့္
အတိတ္ေဟာင္းကုိ လြမ္းမယ္ ဆုိလည္း
လြမ္းခ်င္စရာပါပဲ။ ဒီလုိအတိတ္က
ေအာင္ျမင္မႈကုိ ျပန္လည္ရရွိေအာင္ ယခုအခါ
စတင္ ေဆာင္႐ြက္သင့္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊
စုိက္ပ်ဳိးေရးနယ္ပယ္အတြင္းက ၀န္ထမ္းမ်ားက
ေဆာ္ၾသေနၾက သည္ဟု ဆုိသည္။ ဆန္ဆုိလည္း
အတိတ္ေဟာင္းကုိ တမ္းတရသည္။
ေဘာလုံးဆုိေတာ့လည္း အတိတ္ေဟာင္းကုိ
လြမ္းတၾကရသည္။ ၾသ အတိတ္မွ
မလြတ္ေျမာက္ေသးပါလား။
ဆည္ေျမာင္းတာတမံေတြ၊
ျမစ္ေရတင္စီမံကိန္းေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု
ေဆာက္ခဲ့ၿပီ။ ေႏြစပါး၊
မုိးစပါး စုိက္ဧကမ်ားလည္း ႏုိင္ငံေတာ္အႀကီး
အကဲ၏ အမိန္႔အရ တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္
တုိးမ်ား လာခဲ့ၿပီ။ ဆန္စပါးအထြက္ႏႈန္းလည္း
စုိက္ဧကေတြ တုိးသေလာက္ တုိးထြက္လာခဲ့သည္။
သုိ႔ေသာ္လည္း
ျပည္တြင္းဆန္ေစ်းႏႈန္းက
လႈိင္းထန္ၿမဲ ထန္ေနသည္။ ျမင့္တက္ၿမဲ
ျမင့္တက္ ေနသည္။
ဆန္စပါး စုိက္ပ်ဳိးထုတ္လုပ္ၾကရေသာ
တုိင္းျပည္လူဦးေရ၏ ၇၀% ရွိေသာ
ေတာင္သူလယ္သမား အမ်ားစုႀကီးမွာ
ဆင္းရဲၿမဲဆင္းရဲေနၾကရသည္။ မြဲေတၿမဲ
မြဲေတေနၾကရသည္။ ျပည္ပသုိ႔လည္း
ေမွ်ာ္မွန္းထားသေလာက္
ဆန္မတင္ပုိ႔ႏုိင္ခဲ့ပါ။
ဆန္စပါးကုိ ႏုိင္ငံေတာ္ကေန
မကုိင္တြယ္ေတာ့ဘဲ
လြတ္လပ္စြာဖြင့္လုိက္ၿပီးတဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာ
ပုဂၢလိက က႑ (Private Sector) က ထုိင္းတုိ႔
ဗီယက္နမ္တုိ႔လုိ လုပ္ႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ႔
က်ေနာ္တုိ႔ ေမွ်ာ္မွန္းခဲ့တယ္။ ပုဂၢလိက
က႑ကလည္း ဒီလုိပဲေမွ်ာ္မွန္းခဲ့မွာေပါ့။
ဒါဆုိလုိ႔ရွိရင္ ဒီေန႔ အထိ
သုံးေလးႏွစ္ေလာက္ေတာင္ေမ်ာေနေသးရင္
ေနာက္ငါးႏွစ္ေျခာက္ႏွစ္ၾကာ
ထပ္မေမ်ာ သင့္ေတာ့ဘူး။
က်ေနာ္တုိ႔ ဒီအခ်ိန္မွာ
စည္းစည္းလုံးလုံးနဲ႔
ႀကိဳးပမ္းဖုိ႔လုိေနၿပီ ဟု ဇြန္လ ၂၉
ရက္ တြင္ UMFCCI
႐ုံးခ်ဳပ္ အေဆာက္အဦးတြင္ က်င္းပခဲ့ေသာ
ျမန္မာႏုိင္ငံ
ဆန္စက္လုပ္ငန္းရွင္မ်ား အသင္း ၏ (၁၇)
ႀကိမ္ေျမာက္ အသင္းသား စုံညီအစည္းအေ၀းတြင္
စီးပြားေရးႏွင့္
ကူးသန္း ေရာင္းဝယ္ေရး၀န္ႀကီး
ဗုိလ္မွဴးခ်ဳပ္တင္ႏုိင္သိန္းက
ေမွ်ာ္ေတာ္ေဇာနဲ႔ ေမာခဲ့ရပုံကုိ
နတ္သံေႏွာၿပီး
ဝန္ခံသြားခဲ့ပါသည္။
ဆန္စပါးမူ၀ါဒသစ္ ျပ႒ာန္းၿပီးမွ
(၂၀၀၃ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ ၂၃ ရက္စြဲျဖင့္
ျပ႒ာန္းခဲ့သည္) ျပည္ပ ဆန္တင္ပုိ႔မႈက
ဆက္တုိက္ဆုိသလုိ က်ဆင္းခဲ့ ရသည္။
ျပည္ပဆန္တင္ပုိ႔မႈ
(၂၀၀၆ - ၂၀၀၇) ဘ႑ာေရးႏွစ္၊
ေႏြစပါး၊ မုိးစပါး စုိက္ဧက ၂၀.၁ သန္း
စုိက္ပ်ဳိးထားခဲ့ၿပီး၊
ဆန္စပါးတင္းသန္းေပါင္း ၁၄၅၉.၉၅ သန္း
ထြက္ရွိခဲ့သည္ဟု သက္ဆုိင္ရာ၏
တရား၀င္ကိန္းဂဏန္း မ်ား အရ သိရသည္။
ျပည္ပသုိ႔ ဆန္မည္မွ် တင္ပုိ႔ႏုိင္ခဲ့ပါသလဲ။
(၂၀၀၄ - ၂၀၀၅) ဘ႑ာေရးႏွစ္က တင္ပုိ႔ခဲ့ေသာ
တန္ခ်ိန္ ၁.၈ သိန္းဆုိသည့္ ပမာဏကုိ
ေက်ာ္လြန္ႏုိင္ခဲ့ပါသလား။
ယခုႏွစ္ (၂၀၀၇ - ၂၀၀၈)
တြင္လည္း ေႏြစပါး၊ မုိးစပါး စုိက္ဧက ၂၀.၃
သန္းစုိက္ပ်ဳိးကာ စပါးတင္းသန္းေပါင္း ၁၅၀၀
ေက်ာ္ထြက္ရွိရန္ ေမွ်ာ္မွန္းထားေၾကာင္း
သိရသည္။ လူတဦးခ်င္း၏ တစ္ႏွစ္
ပ်မ္းမွ်ဆန္စပါး စားသုံးမႈမွာ ၁၅ တင္း
ျဖစ္၍ ယခုႏွစ္တြင္
ေမွ်ာ္မွန္းထားသည့္အတုိင္း ထြက္ရွိလာပါက
လူဦးေရသန္း ၁၀၀ အတြက္ပင္ ဖူလုံမည္ဟု
(နအဖ) စစ္အစုိးရတာ၀န္ရွိသူမ်ားက
ေလလုံးထြားၾကသည္။ လက္ရွိျမန္မာႏုိင္ငံ၏
လူဦးေရမွာ ၅၆ သန္းခန္႔သာရွိသည္။
ျပည္ပသုိ႔လည္း ေမွ်ာ္မွန္းထားသေလာက္
တင္ပုိ႔ေရာင္းခ်ႏုိင္ျခင္း မရွိ၊
ျပည္တြင္း တြင္လည္း ဆန္ေစ်းႏႈန္းက
က်ဆင္း မသြားေခ်။ ထုိ ဆန္စပါးေတြ
ဘယ္ေရာက္သြားပါသလဲ။
ထုိအခါ (နအဖ) စစ္အစုိးရ၏
တရားခံရွာသည့္ လက္ညႇိဳးသည္
ေစ်းႏႈန္းခ်ဳပ္ကိုင္ ကစား သည့္
၀ိသမေလာဘသား ကုန္သည္မ်ားႏွင့္ ေမွာင္ခုိမ်ားဘက္သုိ႔ ေရာက္သြားသည္။
ေလာင္စာဆီ ေစ်းႏႈန္းေတြ လြန္ခဲ့တဲ့ၾသဂုတ္
၁၅ ရက္တြင္ တုိးျမႇင့္ခဲ့စဥ္ကေတာ့
ေစ်းကြက္စီးပြားေရးရဲ႕သေဘာ သဘာဝအရျဖစ္သည္။
ေစ်းကြက္က ဆုံးျဖတ္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု
ထမင္းေရပူလွ်ာလႊဲေျပာခဲ့ၾကသည္။
ဆန္ေစ်းႀကီးျမင့္သည့္ ကိစၥတြင္ေတာ့
တရားခံမွာ ၀ိသမေလာဘသား ကုန္သည္မ်ားႏွင့္
ေမွာင္ခုိမ်ား ျဖစ္ေနျပန္သည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕
ဆင္ေျခဖုံးၿမိဳ႕နယ္မ်ားႏွင့္
မႏၲေလးၿမိဳ႕တုိ႔တြင္ အမိန္႔ရ ဆန္ဆုိင္
မ်ား ဖြင့္လွစ္ၾကရသည္။ ထုိ႔ေနာက္ (နအဖ)စစ္အစုိးရ တာ၀န္ရွိသူမ်ားက
သတ္မွတ္ေပးသည့္ေစ်းႏႈန္းျဖင့္
ေရာင္းခ်ၾကရသည္။
ေသခ်ာသည္ကေတာ့ (နအဖ)စစ္အစုိးရ ေဖာ္ေဆာင္ေနသည့္
ေစ်းကြက္စီးပြားေရးတြင္
ေစ်းႏႈန္းခ်ဳပ္ကုိင္ေစ်းကစားသည့္ ၀ိသမေလာဘသား ကုန္သည္မ်ားႏွင့္
ေမွာင္ခုိရွိေနျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။
၀န္ႀကီးဗုိလ္မွဴးတင္ႏုိင္သိန္း ကေတာ့
လက္ရွိအေျခအေနတြင္ ကမၻာ့ဆန္တင္ပုိ႔သည့္
ထိပ္တန္းႏုိင္ငံတစ္ခုျဖစ္ေသာ
အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံ (တ႐ုတ္ ?) ကုိ
ျမန္မာႏုိင္ငံမွ
ဆန္စပါးမ်ား စီးဆင္းမႈ ရွိေနေၾကာင္း UMFCCI
႐ုံးခ်ဳပ္တြင္ လြန္ခဲ့သည့္ ဇူလုိင္လက
ထပ္မံ၀န္ခံသြားခဲ့ျပန္သည္။ စီးဆင္း မႈ ရွိေနေၾကာင္း ဆုိသည္မွာ
ေမွာင္ခုိတင္ပုိ႔ေရာင္းခ်ျခင္းကုိ
စကားလုံးတစ္မ်ဳိးျဖင့္
၀န္ခံလုိက္ျခင္း ပင္ျဖစ္သည္။ (နအဖ)၏
ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ ဆုိသည္မွာ
မပီျပင္ေသာ ႐ြဲ႕ေစာင္းေနေသာ
စီးပြားေရးစနစ္ ပင္ျဖစ္ေၾကာင္း
ေဖာ္ျပခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။
ထုိ႔အျပင္ အဆုိပါ
ေမွာင္ခုိတင္ပို႔ေရာင္းခ်ေနမႈမ်ား၊
စီးဆင္းသြားမႈမ်ားကုိ ဆန္စက္ငယ္ ကေလးမ်ား
ဆန္ကုန္သည္ကေလးမ်ားက ျပဳလုပ္ျခင္းမဟုတ္၊
ဆန္စပါးပမာဏမ်ားစြာကုိ ေရာင္းႏုိင္
ဝယ္ႏုိင္ သုိေလွာင္ႏုိင္ က်ိတ္ခြဲႏုိင္ေသာ
ဆန္စပါးကုန္သည္ႀကီးမ်ား ကုမၸဏီႀကီးမ်ားက
လက္၀ါးႀကီး အုပ္ လုပ္ကုိင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း
အတိအလင္းပင္ ေဆာင္းပါးရွင္က
ေထာက္ျပထားသည္။ တဆင့္ တက္၍
ျပည္တြင္းဆန္စပါးေစ်းႏႈန္း လႈိင္းထရျခင္း
(ဆန္ေစ်းႏႈန္းျမင့္တက္ရျခင္း)၏ အဓိက
လက္သည္တရားခံမွာ ထုိသုိ႔
ေမွာင္ခုိတင္ပုိ႔ေရာင္ခ်ေနမႈ ပင္ျဖစ္သည္ဟု
ေဖာ္ျပထားပါသည္။
လက္ေတြ႕တြင္လည္း အဆုိပါ
ဆန္စပါးကုန္သည္ႀကီးမ်ား ကုမၸဏီႀကီးမ်ားသည္
(နအဖ) စစ္အစိုးရထံ အလွဴေငြ
သိန္းရာေထာင္ခ်ီ ထည့္၀င္လွဴဒါန္းသူမ်ား
ျဖစ္သည္။ အျပန္အလွန္ပင္ (နအဖ)စစ္အစိုးရကလည္း ေဇာတိက၊ မဏိေဇာတ၊
သုဓမၼသိဂႌ အစရွိေသာ ဘြဲ႕ထူးဂုဏ္ထူးမ်ား ေပးအပ္ကာ
သူေကာင္းျပဳေျမႇာက္စားထားသည္။ ထုိသုိ႔
သူေကာင္းျပဳထားသည့္
တုိင္းရင္းသား လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးမ်ား ကပင္
ျမန္မာျပည္၏
စီးပြားေရးအသက္ေသြးေၾကာမွန္သမွ်ကုိ
လက္၀ါးႀကီး အုပ္ ခ်ဳပ္ကုိင္ထားၾကသည္။
သုိ႔ျဖင့္ အာဏာႏွင့္ ဘ႑ာသည္
ႏွစ္ပင္လိမ္ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကဲ့သုိ႔
ေပါင္းစည္းေနသည္။ ဤသည္မွာ
စစ္ဗ်ဴ႐ုိကရက္ စီးပြားေရးစနစ္၏ ထင္ရွားသည့္
လကၡဏာတရပ္ ပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။
ထုိသုိ႔
လက္၀ါးႀကီးအုပ ္ခ်ဳပ္ကုိင္ေနမႈ၊
မ်က္ႏွာသာေပးေနမႈကုိ ကုန္သည္အလတ္ႏွင့္
အငယ္မ်ားက မႏွစ္ၿမိဳ႕ႏုိင္ပဲ
ေစ်းကြက္စီးပြားေရးသေဘာအရ
လုပ္ငန္းအားလုံး လြတ္လြတ္လပ္လပ္
တေျပးညီ ယွဥ္ၿပိဳင္လုပ္ကုိင္ခြင့္ေပးရန္
ေတာင္းဆုိေနၾကသည္။
တကယ္ေတာ့ (နအဖ) စစ္အစုိးရသည္
လက္တစ္ဆုပ္စာ
တုိင္းရင္းသား လုပ္ငန္းရွင္ ႀကီးမ်ား
ႏွင့္ ႏွစ္ကုိယ့္တစိတ္ပူးေပါင္းကာ ျပည္တြင္းစီးပြားေရး အသက္ေသြးေၾကာမွန္သမွ်
(စုိက္ပ်ဳိးထုတ္လုပ္မႈမွသည္
တင္ပုိ႔ေရာင္းခ်ျဖန္႔ျဖဴးမႈအထိ) ကုိ
လက္၀ါးႀကီးအုပ္ ၀ါးမ်ဳိစားေသာက္ ေနျခင္း
သာျဖစ္သည္။ ထူးထေရးဒင္း ကုမၸဏီ သည္
ထင္ရွားသည့္ သာဓကပင္ျဖစ္သည္။ ထုိ ကုမၸဏီသည္
ျမန္မာႏုိင္ငံ၏
စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားစြာကုိ
ခ်ဳပ္ကုိင္လုပ္ကုိင္ေနသည္။
ျမန္မာ တုိင္းရင္းသားတစ္ဦးတည္းပုိင္ Air Bagan ေလေၾကာင္းလုိင္းသည္လည္း အဆုိပါ
ထူးကုမၸဏီ၏ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ
ေအာက္တြင္ရွိသည္။ အဲပုဂံ ေလေၾကာင္း ၏
ဥကၠ႒ မွာ ေတဇ ျဖစ္သည္။
ထုိသုိ႔ ရရွိပုိင္ဆုိင္ထားေသာ
အာဏာႏွင့္ ဘ႑ာအရင္းအျမစ္မ်ားေၾကာင့္ပင္
(နအဖ) စစ္အစိုးရသည္
ႏုိင္ငံေရးအာဏာ ကုလားထုိင္ေပၚမွ
လြယ္လြယ္ကူကူဆင္းမသြားႏုိင္ျခင္းျဖစ္သည္။
ဆင္းေပးရန္လည္း ဆႏၵမရွိေခ်။
အသာတၾကည္ ဆင္းေပးသြားလိမ့္မည္
ေခ်ာေမြ႕စြာလႊဲေျပာင္းေပး လိမ့္မည္ဟု
စိတ္ကူးယဥ္ေနလွ်င္ စိတ္ကူးယဥ္သူ၏
အမွားသာျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ကုိ ၿဖဳိခ်ပစ္မွသာရမည္။
ဒုတိယအဆင့္ျဖစ္သည့္
သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕တင္ပုိ႔ေရာင္းခ်မႈမွ ရရွိလာေသာ
ေငြမ်ားကုိ စနစ္တက်အသံုးခ်ေရး ကိစၥကုိ
ေလ့လာသုံးသပ္ ၾကည့္ၾကပါစုိ႔
..
ျမန္မာႏုိင္ငံ၏
သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕ထုတ္လုပ္တင္ပုိ႔မႈမွာ
တျဖည္းျဖည္း ထပ္မံျမင့္တက္လာရန္ ရွိေနရာ
အဆုိပါ၀င္ေငြမ်ားကုိ ေရရွည္အက်ဳိး
စီးပြားအလုိ႔ငွာ စနစ္တက်အသုံးခ်ေရးသည္
မ်ားစြာ
အေရးႀကီးေသာအခ်က္တစ္ခ်က္ျဖစ္ပါသည္
ဟု ေဆာင္းပါးရွင္က ေဖာ္ျပထားပါသည္။
ဤေဖာ္ျပခ်က္က
က်ားၿမီးဆြဲလုိက္ေသာ တင္ျပခ်က္ျဖစ္သည္။
သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕ေရာင္းရေငြမ်ားကုိ (နအဖ)
စစ္အစုိးရ ဘယ္လုိသုံးစြဲေနသလဲ ?
.
ဘယ္ေနရာေတြမွာသုံးစြဲေနသလဲ၊
ဒီကိစၥေတြ ျပည္သူအမ်ားသိရွိႏုိင္ေစရန္
(နအဖ)စစ္ အစုိးရ အေနျဖင့္ တိတိက်က်၊
မွန္မွန္ကန္ကန္၊ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္
တင္ျပေပးရန္ တာ၀န္ရွိပါသည္။
၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလအတြက္
ပုိ႔ကုန္အမ်ားဆုံးတင္ပုိ႔သည့္ စာရင္းတြင္
.
-
ျမန္မာ့ေရနံႏွင့္သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕လုပ္ငန္း --
အေမရိကန္ေဒၚလာ -- ၃၅၀ သန္း
- ျမန္မာ့သစ္လုပ္ငန္း
------------------------------------ ။
--------၅၄ သန္း
-
ျမန္မာ့ေက်ာက္မ်က္ရတနာေရာင္း၀ယ္ေရးုလုပ္ငန္း
--- ။ --------- ၂၀ သန္း
ရရွိခဲ့သည္ဟု ေဖာ္ျပထားပါသည္။
(၂၀၀၅ - ၂၀၀၆) ဘ႑ာေရးႏွစ္တြင္
သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕ တင္ပုိ႔ေရာင္းခ်မႈမွ
အေမရိကန္ ေဒၚလာ သန္း ၇၂၀ ေက်ာ္ရရွိခဲ့ၿပီး
၊ (ဇြန္၊ ဇူလုိင္၊ ၾသဂုတ္၊ စက္တင္ဘာ၊
ေအာက္တုိဘာ ၂၀၀၆) တုိ႔တြင္
ဓါတ္ေငြ႕ပမာဏမ်ားစြာ တင္ပုိ႔ေရာင္းခ်ႏုိင္ခဲ့ေၾကာင္း
စီးပြား/ကူးသန္း ၀န္ႀကီးဌာန၏ စာရင္း
ဇယားကုိ ကိုးကားေဖာ္ျပထားပါသည္။
(၂၀၀၆ - ၂၀၀၇) ဘ႑ာေရးႏွစ္တြင္
မည္မွ်တင္ပုိ႔ေရာင္းခ်ႏုိင္ခဲ့ၿပီး
၀င္ေငြမည္မွ် ရရွိခဲ့ပါသလဲ ?။ ေနာက္ထပ္လည္း
အႏိၵယႏွင့္ တ႐ုတ္ သုိ႔ တင္ပုိ႔ေရာင္းခ်ရန္
အစီအစဥ္ေတြ ရွိေနသည္။
ဤေနရာတြင္
ပုိ၍ေၾကကြဲစရာေကာင္းသည္မွာ
တုိင္းျပည္က ထြက္သမွ် (ကမ္းလြန္)
သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕မ်ားကုိ ျပည္ပသို႔ ပမာဏမ်ားစြာ
တင္ပုိ႔ေရာင္းခ်ေနၿပီး
ျပည္တြင္းသုံးစြဲရန္
ၾကက္ဆူပင္ စုိက္ခုိင္း၍ ၾကက္ဆူဆီေလာင္စာ
အိပ္မက္မက္ေနၾကျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
ၾကက္ဆူဆီျဖင့္ ေခတ္မီဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္လာေသာ
ႏုိင္ငံေတာ္သစ္ႀကီး မတည္ေဆာက္ႏုိင္ေၾကာင္း
ဦးေႏွာက္ပုံမွန္ ရွိသူတုိင္း သိၾကပါသည္။
ယခုေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲ ၏
လမ္းၫႊန္မႈျဖင့္ ျပည္သူအားလုံး
ၾကက္ဆူပင္ စုိက္ေနရသည္။ တုိင္းမွဴးမ်ား၊
၀န္ႀကီးမ်ားက ၾကက္ဆူခင္းမ်ားကုိ
လွည့္လည္ၾကည့္႐ႈ ေနၾကၿပီး လုိအပ္သည္မ်ား
ၫႊန္ၾကားေနၾကပါသည္။
(နအဖ) စစ္အစုိးရ၏
ေခတ္မီဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေရး အေျမာ္အျမင္သည္
ဤမွ် တုိလြန္း တိမ္လြန္း ပါလားဟု
ၿငီးတြားယူရသည္။
စြမ္းအင္ဆုိလုိ႔
ဆက္စပ္ေနသျဖင့္ ဤေနရာတြင္
လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အားအေၾကာင္းကုိ ေျပာရ ဦးမည္။
သတင္းစာထဲတြင္ ရဲ႐ြာေရအားလွ်ပ္စစ္
စီမံကိန္းက မဂၢါ၀ပ္ မည္မွ်ထြက္မည္၊
က်ဳိင္းေတာင္း ေရအားလွ်ပ္စစ္စီမံကိန္းက
မဂၢါ၀ပ္ မည္မွ်ထြက္မည္၊
ျဖဴးေခ်ာင္းေရအားလွ်ပ္စစ္ စီမံကိန္းက မဂၢါ၀ပ္ မည္မွ်ထြက္မည္ စသျဖင့္
ျပဴးတူးၿပဲတဲေဖာ္ျပေနသည္။ လက္ေတြ႕တြင္
ၿမိဳ႕ေတာ္ ရန္ကုန္၌ ၂၄
နာရီ လွ်ပ္စစ္မီးမေပးႏုိင္ေသးေခ်။
ခြဲတမ္းစနစ္ျဖင့္ ေပးေနရသည္။ မုိး႐ြာမွ
ေရရမွ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အား အျပည့္အ၀ရရွိသည္။
သို႔အတြက္ မိုးရာသီျဖစ္သည့္ (ဇူလုိင္မွ
ဒီဇင္ဘာ) တြင္ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အား
မျပတ္ေပးႏုိင္မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း (ဇန္န၀ါရီ
မွ ဇြန္လအတြင္း) လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အား
အျပည့္အ၀ ေပးရန္ခက္ခဲေၾကာင္း အမွတ္(၂)
လွ်ပ္စစ္စြမ္းအား ၀န္ႀကီး
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ေမာင္ျမင့္က ၀န္ခံရွာသည္။
လြန္ခဲ့သည့္ ၂၀၀၆ မတ္လ ကဆုိလွ်င္
ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ရွိ စက္မႈဇုံမ်ားသို႔
လွ်ပ္စစ္မီးေပးေ၀မႈမွာ တစ္ရက္
တစ္နာရီေလာက္သာရခဲ့ၿပီး၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္
မတ္လတြင္ တစ္ရက္ ေန႔ဘက္ ၈ နာရီေလာက္လာသည္။
သုိ႔အတြက္ လုပ္ငန္းမ်ားကုိ မီးလာသည့္
အခ်ိန္တြင္ လည္ပတ္ရသည္။ မီးမလာသည့္အခါ
ရပ္ထားရ သည္။ သုိ႔ျဖင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ရွိ
လွ်ပ္စစ္မီးအသုံးျပဳရေသာလုပ္ငန္းမွန္သမွ်
ဆုိင္ေရွ႕ တြင္ လုပ္ငန္း ပမာဏ အလုိက္
မီးစက္အႀကီးအေသးမ်ား ထားရွိလာရၿပီး၊
အၿပိဳင္အဆုိင္ ခုတ္ေမာင္းေနၾကရျခင္း
ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ျဖင့္ ရန္ကုန္
တစ္ၿမိဳ႕လုံး မီးစက္သံ တညံညံ နဲ႔ဆုိသလုိ
ျဖစ္လာသည္။
တျပည္လုံးအတုိင္းအတာအေနျဖင့္
၂၀၀၈ ခုႏွစ္တြင္
တျပည္လုံး လွ်ပ္စစ္မီးလင္းေတာ့ မည္ ဟု
ဒုတိယဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးျမင့္ေဆြက (၂၄.၂.
၂၀၀၇) ရက္ေန႔က UMPCCI အသင္းခ်ဳပ္
မဂၤလာ ခမ္းမတြင္ျပဳလုပ္သည့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ
စက္မႈကုန္ထုတ္လုပ္သူမ်ားအသင္း (၁၃)
ႀကိမ္ေျမာက္ အသင္း
သားစုံညီႏွစ္ပတ္လည္အစည္းအေ၀းတြင္
ေျပာသြားသည္။
တကယ္ မီးလင္း/ မလင္း
ေစာင့္ၾကည့္ၾကရမည္။
ေဆာင္းပါးရွင္က
ႏုိင္ငံစီးပြားဖြံ႕ၿဖိဳးမႈႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး
အေရးတႀကီးလုိအပ္ခ်က္မ်ားအနက္မွ
အေရးအႀကီးဆုံးဦးစားေပးအစီအစဥ္မ်ားကုိ
ေအာက္ပါအတုိင္း ေဖာ္ထုတ္တင္ျပထားပါသည္။
- လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အား အလုံအေလာက္ရရွိေရး
-
စံမီေသာလူသားအရင္းအျမစ္မ်ားရရွိေရး
- အေျခခံအေဆာက္အဦမ်ား
ျမႇင့္တင္ေရး
- လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးက႑မွ
ထုတ္ကုန္မ်ား၏ေစ်းႏႈန္း
လုပ္သာကုိင္သာရွိေရး
- ဘဏ္လုပ္ငန္းမ်ားအပါအ၀င္
ဘ႑ာအရင္းအျမစ္မ်ားရရွိေရးဆုိင္ရာ နည္းလမ္း
ျမႇင့္တင္ေရး
-
အေျခခံက်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားျမႇင့္တင္ေရး
တုိ႔ျဖစ္သည္။
အပုိင္း (၂)
စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္မႈ၊
ဆင္းရဲမႈေလွ်ာ့ခ်ေရးတုိ႔အတြက္
အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရန္လုိအပ္ေသာ
အေျခခံျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ား ကုိ
ေလ့လာသံုးသပ္ၾကည့္ၾကပါစုိ႔။
ေဆာင္းပါးရွင္က
ေအာက္ပါအတုိင္း ခြဲျခား၍ တင္ျပထားပါသည္။
(က)
ဆန္စပါးကုိ ဗဟုိျပဳ၍
အျခားလယ္ယာက႑ထြက္ကုန္မ်ားႏွင့္ပတ္သက္ေသာ
အေထာက္အကူျပဳ
မူ၀ါဒႀကီးတစ္ခုေဖာ္ထုတ္ေရး။
(ခ) အေျခခံလူတန္းစားမ်ား၏
၀င္ေငြတုိးေရးစီမံခ်က္မ်ား။
(ဂ) လူသားအရင္းအျမစ္မ်ား
ေမြးထုတ္ေရးအစီအမံမ်ား။
(ဃ) အေျခခံအေဆာက္အဦ
ဖြံ႕ၿဖဳိးေရးဆုိင္ရာအစီအမံမ်ား။
အခ်က္ (က) သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏
အမ်ားဆုံး လူဦးေရျဖစ္သည့္
(တုိင္းျပည္လူဦးေရ၏ ၇၀%)
ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား ဘ၀လုိအပ္ခ်က္မ်ားကုိ
ေရွ႕႐ႈတင္ျပထားသျဖင့္
ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းလွပါသည္။
ေတာင္သူလယ္သမား အမ်ားစုသည္
ပွ်မ္းမွ်အားျဖင့္ လယ္ႏွစ္ဧက သုိ႔မဟုတ္
သုံးဧကခန္႔ ရွိၾကၿပီး (ပုိင္ဆုိင္သည္ဟု
သုံးမထားပါ)၊ ႏြား တစ္ရွဥ္း
ပုိင္ဆုိင္ၾကသည္ကုိ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။
ေငြပုိေငြလွ်ံမရွိ
ေခ်းေငြမ်ားႏွင့္ရပ္တည္ေနရသည္။
၎တုိ႔လုပ္သာကုိင္သာရွိေစမည့္ ေစ်းႏႈန္း
ရရွိေရး၊ လုိအပ္ေသာ
သြင္းအားစုမ်ားျဖစ္သည့္
မ်ဳိးေကာင္းမ်ဳိးသန္႔၊ ဓါတ္ေျမၾသဇာ၊
ပုိးသတ္ေဆး စသည္မ်ား ၀ယ္ယူႏုိင္ေရးအတြက္
လုိအပ္ေသာ ဘ႑ာေငြ (အမေတာ္ေၾကး၊
စုိက္ပ်ဳိးစရိတ္ေခ်းေငြ စသျဖင့္) ရရွိေရး၊
စသျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏
ဆန္စပါးစုိက္ပ်ဳိးထုတ္လုပ္မႈ ေခတ္တေခတ္
ဖန္တီးေပး ရန္ လုိအပ္လွ်က္ရွိသည္ဟု
ေဖာ္ျပထားပါသည္။ က်ေနာ့္အျမင္တြင္မူ
ဆန္စပါးစုိက္ပ်ဳိးထုတ္လုပ္မႈကုိ
လုပ္ၾကရေသာ လယ္သမားအမ်ားစု၏ဘ၀သစ္တစ္ခုဖန္တီးေပးရန္ လုိအပ္လ်က္ရွိသည္ဟု
ယူဆပါ သည္။
ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား၏
ဘ၀အေျခအေနမွန္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ
သတင္း အခ်က္ အလက္ မွန္မွန္ကန္ကန္ရရွိေရး၊
၎တို႔၏ အေျခ အေနမွန္ကုိ
၀ုိင္း၀န္းဖုံးဖိမထားေရး၊
ေတာင္သူ လယ္သမားမ်ား
ရွင္သန္ႏုိင္မည့္ ၀င္ေငြမ်ားရရွိေရးတုိ႔ကုိမူ
သေဘာတူပါသည္။
ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား၏
ဘ၀အေျခအေနမွန္ကုိ သိရွိရန္ႏွင့္
တကယ့္အျဖစ္မွန္ကုိ
၀ုိင္းဝန္းဖုံးဖိမထားရန္ လုိအပ္ပါသည္။
(နအဖ) စစ္ အစုိးရ၏တာ၀န္ရွိသူမ်ား၊
ေဆာင္းပါးရွင္ ဆုိသူ မ်ားက လယ္သမားေတြမွာ
သြပ္မုိးပ်ဥ္ေထာင္အိမ္နဲ႔
လွ်ပ္စစ္မီးနဲ႔ေနႏုိင္ၾကၿပီဟု
ေျပာဆုိၾကသည္၊ ေရးသားေနၾကပါသည္။
အင္မတန္နဲပါးလွသည့္ အနဲစုကုိေတြ႕ျမင္ၿပီး
ေျပာကာဆုိကာႏွင့္
ေရးသား ၾကျခင္း သာျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
လယ္သမားအမ်ားစုႀကီးမွာ ဆင္းရဲၿမဲ
ဆင္းရဲေနၾကပါသည္။ ထုတ္လုပ္ စရိတ္ပင္
အႏုိင္ႏုိင္ျဖစ္ေနရၿပီး
၀မ္းစာမနည္းက်န္ေအာင္ လုပ္ေနၾကရသည္ဟု
ၿငီးတြားသံမ်ား၊
လယ္ေျမအပုိင္စီးမႈကိစၥမ်ား
ၾကားသိေနရပါသည္။ သြပ္မုိး
ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္နဲ႔ လွ်ပ္စစ္မီးနဲ႔
ေနထုိင္ႏုိင္ ၾကၿပီဟု
ေျပာဆုိေရးသားျခင္းမွာ ေစာ္ကားျခင္း
တစ္မ်ဳိးပင္ျဖစ္ပါသည္။
တကယ့္အျဖစ္မွန္ျဖစ္သည့္
လယ္သမားအမ်ားစုႀကီး ဆင္းရဲေနတာကုိ
ဖုံးဖိျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ထုိသုိ႔
၀ုိင္း၀န္းဖုံးဖိၾကသူမ်ားထဲ တြင္
တကၠသုိလ္တင္ခ၊ ငါးမင္းေဆြ၊ မဟာစည္ဆရာေတာ္
(လြိဳင္လင္)၊ ျမင့္စုိး (နတလ)
ဆုိသူမ်ား သည္ ေရွ႕ဆုံးကပါ၀င္ၾကပါသည္။
ေတာင္သူလယ္သမားအမ်ားစုႀကီးသည္
ရွင္သန္ႏုိင္သည့္၀င္ေငြကုိ
မိမိစုိက္ပ်ဳိးထုတ္လုပ္ လုိက္သည့္
စုိက္ပ်ဳိးသီးႏွံမ်ားကုိ ေရာင္းခ်ျခင္း မွ
မရေတာ့သည့္အခါ၊ သဘာ၀အႏၲရယ္ (ရာသီဥတု၊
ပုိးမႊား) လယ္ယာအဓမၼအသိမ္းခံရမႈ၊
ေခ်းေငြမ်ား၏ဖိဆီးမႈမ်ားကုိ
ႀကဳံလာရေသာအခါ၊ လယ္မဲ့
ယာမဲ့ ဘဝကုိေရာက္ၾကရသည္။ ထုိ႔ေနာက္
လယ္ယာေျမကုိ စြန္႔ခြါေက်ာခုိင္းကာ
ၿမိဳ႕ျပမ်ားသုိ႔ တက္လာၾက ၿပီး
ကန္ထ႐ုိက္လုပ္ငန္းမ်ား၊ လမ္းတံတား
တည္ေဆာက္ေရးလုပ္ငန္းခြင္မ်ား၊
စက္မႈဇုံမ်ား၊ ေ႐ႊတြင္း၊ ေက်ာက္တြင္းမ်ား၊
ဆီအုန္းၿခံႀကီးမ်ား၊ ဧကေထာင္ခ်ီသည့္
ေရနက္ကြင္းမ်ားသုိ႔ က်ပန္းလုပ္သား မ်ား
ေန႔စားလုပ္သားမ်ားအျဖစ္
ေရာက္သြားၾကရေတာ့သည္။ အခ်ဳိ႕မွာမူ
မေလးရွား၊ ထုိင္း၊ တ႐ုတ္ အစရွိေသာ
အိမ္နီးခ်င္းတုိင္းျပည္မ်ားသုိ႔
နည္းလမ္းေပါင္းစုံျဖင့္
ထြက္ခြါသြားခဲ့ၾကေတာ့သည္။ အခ်ဳိ႕မွာ
လက္ရွိစစ္တပ္ႀကီး၏ စစ္သားသစ္မ်ားအျဖစ္
၀င္ေရာက္သြားၾကေတာ့သည္။ လယ္ဧက ေတြ
တုိးမ်ားလာသည္။ စပါးအထြက္ႏႈန္းလည္း
တုိးမ်ားလာပါသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း
ေျပာင္းျပန္ပင္၊ လယ္သမားမ်ား၏၀င္ေငြကား
တုိးမ်ားမလာခဲ့ ေပ။ လယ္မဲ့ ယာမဲ့ျဖစ္ကာ
ေနာက္ဆုံး ပ်ံက်လုပ္သား မ်ားအျဖစ္ ေျခဗလာ
လက္ဗလာျဖင့္ ၿမိဳ႕ျပမ်ားသို႔
ေရာက္လာခဲ့ရသည္။
ဆန္စပါးေစ်းႏႈန္းႏွင့္ပတ္သက္၍
ေဆြးေႏြးေျပာဆုိၾကရာတြင္လည္း
ဆန္စပါးကုန္သည္ မ်ား၊ ပြဲစားမ်ား၊
ဆန္စက္ပုိင္ရွင္မ်ား၊ အိတ္စပုိ႔တင္
ပုိ႔သူမ်ားဆုိသည့္ Middle man မ်ား၏
အသံကုိ သာ ၾကားေနရသည္။
သူတုိ႔ႏွင့္သက္ဆုိင္သည့္
ကုန္သည္မ်ားအသင္း၊ စက္ပုိင္မ်ားအသင္း၊
လုပ္ငန္း ရွင္မ်ားအသင္းတုိ႔သာ
ဖြဲ႕စည္းတည္ရွိၿပီး ေတာင္သူလယ္သမား၏
အက်ဳိးစီးပြားႏွင့္အသံကုိ
ေဖာ္ ထုတ္ႏုိင္မည့္
ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးႏုိင္မည့္
ေတာင္သူလယ္သမားသမဂၢမ်ား၊
အစည္းအ႐ုံး မ်ားမရွိသည္မွာလည္း
ႀကီးမ်ားေသာခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ႀကီးတရပ္ပင္ျဖစ္သည္။
ေတာင္သူလယ္သမား သမဂၢ အစည္းအ႐ုံးဟုဆုိရာ၌
အနည္းစုျဖစ္သည့္ ခ်မ္းသာသူမ်ား၏
အစည္းအ႐ုံး၊ သမဂၢမ်ား မျဖစ္ေစသင့္ဘဲ
အမ်ားစုျဖစ္သည့္ လယ္သမားတုိ႕၏ ကုိယ္စားလွယ္မ်ားပါ၀င္ဖြဲ႕စည္းထားသည့္
အစည္းအ႐ုံး၊ သမဂၢမ်ဳိးသာျဖစ္ရေပမည္။
က်ေနာ္တုိ႔ေျပာဆုိေနၾကသည့္
ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေရး၊
ခ်မ္းသာႂကြယ္၀ေရးတုိ႔သည္
ဒီမုိကေရစီ အေရးတုိ႕ဆုိသည္မွာ တုိင္းျပည္၏
လူမ်ားစု ျဖစ္ေသာ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား၊
အလုပ္သမားမ်ား၊ ၿမိဳ႕ေနဆင္းရဲသားမ်ား၊
၀န္ထမ္းမ်ား၏ ဘ၀ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေရး၊
ခ်မ္းသာႂကြယ္၀ေရး၊ ဒီမုိကေရစီ အေရး တုိ႔သာျဖစ္ပါသည္။
အဆုိပါအမ်ားစုျဖစ္သည့္ ျပည္သူမ်ား၏
အက်ဳိးစီးပြားျဖစ္ထြန္းေရးကုိ
အဓိကေရွ႕႐ႈခ်က္အျဖစ္ ထားရမည္သာျဖစ္ ပါသည္။
ဤေနရာတြင္ အခ်က္ (ခ)ျဖစ္သည့္
အေျခခံလူတန္းစားမ်ား၏ ၀င္ေငြတိုးေရး
စီမံခ်က္ မ်ား ကို သုံးသပ္တင္ျပပါမည္။
တကယ္ေတာ့
အေျခခံလူတန္းစားဆုိသည္မွာ
.
အမ်ားစုမွာ လယ္မဲ့
ယာမဲ့ဘ၀ျဖင့္ ၿမိဳ႕တက္လာၾကရသည့္
ၿမိဳ႕ေနဆင္းရဲသားမ်ား စက္မႈဇုံ မ်ားမွ
အလုပ္သမားမ်ား၊ ပ်ံက်အလုပ္သမားမ်ား၊
ေစ်းသည္ကေလးမ်ား၊ အိမ္ဆုိင္ဖြင့္သူမ်ား၊
မီးေသြးေရာင္းသူ၊ မုန္႔ဟင္းခါးေရာင္းသူ၊
ပဲျပဳတ္သည္၊ ဆုိကၠားသမား၊ လက္လုပ္လက္စား၊
ေန႔စား မ်ားႏွင့္
၀န္ထမ္းမ်ားပင္ျဖစ္ပါသည္။
(ရန္ကုန္တိုင္းအတြင္းရွိ စက္မႈဇုံမ်ားတြင္
အလုပ္သမား စုစု ေပါင္း ၁၂၀၀၀၀ ေက်ာ္ရွိသည္။
၎အနက္ ၄၀ ရာခုိင္ ႏႈန္းေက်ာ္မွာ
လႈိင္သာယာစက္မႈဇုံမွ
လုပ္သား မ်ားျဖစ္ပါသည္။)
အေျခခံလူတန္းစားမ်ား၏
သေဘာသဘာ၀မွာ ႏုိင္ငံအသီးသီးတြင္လည္း
အကာအကြယ္ အနည္းဆုံးျဖစ္ရာ
ေရလႊမ္းမုိးျခင္းကဲ့သုိ႔ သဘာ၀ေဘးအႏၲရာယ္မ်ား၊ ကပ္ေရာဂါမ်ား၊
စီးပြားေရး လႈိင္းဒဏ္ ေလဒဏ္မ်ား
(ကုန္ေစ်းႏႈန္းႀကီးျမင့္ျခင္းႏွင့္
အေထြေထြလူမႈစရိတ္ျမင့္မားျခင္း) ကုိ
ခံႏုိင္ ရည္အနည္းဆုံး လူထုမ်ားျဖစ္ပါသည္။
၎တုိ႔အတြက္ ၎တုိ႔မိသားစုမ်ားအတြက္
အေျခခံက်န္းမာ ေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ၊ ပညာေရး၊
ပုံမွန္၀င္ေငြရရွိ ေရး
အစီအမံမ်ားလုိအပ္ပါသည္။ႏုိင္ငံ အသီးသီး တြင္
ထုိအေျခခံလူတန္းစားမ်ားအတြက္ Social
Safety Net ေခၚ လူမႈေရး အကာအကြယ္မ်ား ဖန္တီးေပးရေလ့ရွိပါသည္။ (နအဖ) စစ္အစုိးရတြင္
ထုိအစီအစဥ္မ်ဳိး တိတိက်က် ရွိပါသလား၊
ဘ႑ာေငြ အဘယ္မွ် သတ္မွတ္ထားရွိပါသလဲ ?။
အဆုိပါ
အေျခခံလူတန္းစားမ်ားသည္
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ပတ္လည္ ဆင္ေျခဖုံးရွိ
ၿမိဳ႕သစ္မ်ားတြင္ ေနထုိင္ၾကသူ
အမ်ားစုျဖစ္ပါသည္။ ၎တုိ႔ သည္
ေန႔ျပန္တုိး၊ ေန႔ေစာင္းတုိး၊
ေခါက္ထုတ္ စသည့္ေခ်းေငြမ်ားျဖင့္
ေန႔စဥ္ဘ၀ကုိ
ယွဥ္သန္ရပ္တည္ေနရသူမ်ားျဖစ္သည္။ ထုိ႔အျပင္
DMP (Dawn Microfinance Program)
အေသးစားေခ်းေငြအစီအစဥ္ျဖင့္
ရပ္တည္ေနၾကရသည့္ မိသားစု မ်ားလည္း ရွိသည္။
အဆုိပါ မိသားစုမ်ားသည္ တစ္ေန႔၀င္ေငြ က်ပ္
၁၃၀၀ ခန္႔သာ ရရွိၾကသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။
အဆိုပါ ေခ်းေငြအစီအစဥ္ျဖင့္ ေ႐ႊျပည္သာ၊
အင္းစိန္၊ သဃၤန္းကၽြန္း၊ သာေကတ၊
ေျမာက္ဥကၠလာပၿမိဳ႕နယ္မ်ားမွ မိသားစုေပါင္း
၁၂၁၉၉၉ ကို ထုတ္ေခ်းထားေၾကာင္း သိရသည္။
ဘဂၤလားေဒ့ရွ္တြင္ စီးပြားေရးပါေမာကၡ
ေဒါက္တာ မုိဟာမက္ယူႏြတ္ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည့္
ဂရာမင္း ဘဏ္ကဲ့သုိ႔ပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။
ယင္းသုိ႔ အေျခခံလူတန္းစားမ်ား
ဆင္းရဲမြဲေနသေလာက္ (နအဖ)စစ္ အစိုးရ
ထိပ္သီးမ်ားမွာ ခ်မ္းသာႂကြယ္၀လွသည္။
ထုိ႔အျပင္ ဆင္းရဲမြဲေတရသည့္
ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္မႈ
မရွိသည္တုိ႔ႏွင့္ပတ္သက္၍ ျပင္ပမွ
စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈေၾကာင့္ဟု
အေၾကာင္းျပေနသည္။ တကယ္ ေတာ့ (နအဖ)
စစ္အစုိးရ၏ စီမံခန္႔ခြဲမႈညံ့ဖ်င္းမႈႏွင့္
အႀကီးအက်ယ္လဘ္စားမႈမ်ားေၾကာင့္ပင္
ျဖစ္သည္။
လူသားအရင္းအျမစ္အေျခခံမ်ား
ေမြးထုတ္ေရးအစီအမံမ်ား ဆုိသည့္အခ်က္ကုိ
ေလ့လာ ၾကည့္ၾကပါဦးစုိ႔။ ေဆာင္းပါးရွင္က
ဤသို႔ရင္ဖြင့္ထားပါသည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံအေနျဖင့္
တုိးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးေနေသာကမၻာႀကီးကုိ
အမီလုိက္ႏုိင္ေသာ အရည္ အေသြး ရွိသည့္
လူသားအရင္းအျမစ္မ်ားမရွိဘဲ ကမၻာႀကီး၏
ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္မႈကုိ
အမီလုိက္ရန္ ္မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ ထုိ
အရည္အေသြးရွိသူမ်ားကုိ
စနစ္တက်အသုံးခ်ႏုိင္ေသာ
စီမံခန္႔ခြဲသူမ်ားမရွိဘဲ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး
ဆုိသည္မွာ မျဖစ္ႏုိင္ပါ တဲ့။
ႏုိင္ငံတကာကုိ
အမီလုိက္ႏုိင္ေသာ အရည္အေသြးဆုိရာတြင္
သိပၸံႏွင့္ နည္းပညာဆုိင္ရာ မ်ားသာမက
အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကုိ စီမံခန္႔ခြဲျခင္း၊
ေစ်းကြက္ကုိ စီမံခန္႔ခြဲျခင္း၊
ကမၻာ့စီးပြားေရး လႈိင္းႏွင့္ အတူ
လုိက္ပါျခင္း စသည့္ အရည္အေသြးမ်ားကုိ
ကၽြမ္းက်င္ႏွံ႔စပ္ေသာပညာရွင္မ်ား
လုိအပ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္ တဲ့။
တ႐ုတ္၊ အိႏိၵယႏွင့္
ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံမ်ားသည္ လြန္ခဲ့ေသာ
ဆယ္စုႏွစ္မ်ားမွစ၍
ေထာင္ေသာင္းခ်ီေသာ လူငယ္မ်ားကုိ
ႏုိင္ငံရပ္ျခားသို႔ ေစလႊတ္ကာ
လုိအပ္ေသာ ပညာရွင္ အရင္းအျမစ္မ်ားကုိ
စုေဆာင္းခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္ ဟု
ဆုိထားပါသည္။
(နအဖ) စစ္အစုိးရသည္
လြန္ခဲ့သည့္ ဆယ္စုႏွစ္ ၂
စုနီးပါးကာလအတြင္း လူငယ္မ်ားကုိ
ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္မ်ားခ်ၿပီး၊
တုိင္းျပည္အႏွံ႔ အက်ဥ္းေထာင္မ်ားသုိ႔
ပို႔ခဲ့သည္။ အခ်ဳိ႕လူငယ္မ်ား သည္ ထုိ
အက်ဥ္းေထာင္းမ်ားအတြင္း
ႏွိပ္စက္ညႇင္းပန္းမႈအမ်ဳိးမ်ဳိး၏ဒဏ္ေၾကာင့္
ေသဆုံးခဲ့ၾကရ သည္။ အခ်ဳိ႕ကုိ
ေတာတြင္းသုိ႔ေမာင္းထုတ္ခဲ့ၿပီး အခ်ဳိ႕ကုိ
ေနာက္ပုိင္းတြင္ တုိင္းျပည္မွ
နည္းလမ္း အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္
ထြက္ခြါေစခဲ့ပါသည္။
အျခားတစ္ဖက္တြင္ သူတုိ႔၏
သားသမီးမ်ား တပည့္တပန္းမ်ား၏ သားသမီးမ်ား၊
ေဆြမ်ဳိး မ်ားကုိေတာ့ ႏုိင္ငံရပ္ျခားသုိ႔
စီးပြားေရး၊ ပညာေရးမ်ား
ေလ့လာသင္ယူႏုိင္ေအာင္ ေစလႊတ္ခဲ့ ပါသည္။
သုိ႔အတြက္
အားလုံးကုိၿခဳံငံုသုံးသပ္ၾကည့္မည္ဆုိလွ်င္
(နအဖ) စစ္အစုိးရ၌ စနစ္က်နၿပီး
ကၽြမ္းက်င္ေသာစီမံခန္႔ခဲြမႈႏွင့္
ဦးေဆာင္မႈလည္း မရွိ။ အရည္အေသြးရွိသည့္
လူသားအရင္းအျမစ္ မ်ားကုိလည္း
ဖန္တီးေမြးထုတ္ႏုိင္ျခင္းလည္း မရွိပါ။
အျခားတစ္ဖက္တြင္ တည္ရွိေနေသာ
ႏုိင္ငံေရးျပႆနာမ်ားကုိလည္း ေျပလည္ေအာင္
ေျဖရွင္းႏုိင္စြမ္းမရွိပါ။
ေျဖရွင္းလုိသည့္ ဆႏၵလည္း မရွိပါ။
ထုိ႔အျပင္
ႏုိင္ငံတကာမွရရွိလာသည့္
အကူအညီမ်ဳိးစုံကုိလည္း
၎တုိ႔အာဏာတည္ၿမဲေရး အတြက္သာ ဦးတည္၍
အသုံးခ်ခဲ့ပါသည္။ အသုံးခ်ေနဆဲျဖစ္ပါသည္။
သုိ႔ပါ၍ (နအဖ) စစ္အစုိးရ
ထိပ္သီးမ်ားေျပာဆုိေနၾကသည့္၊
သတင္းစာမ်ားတြင္ ေရးသား ေဖာ္ျပေနၾကသည့္
ကုိယ့္ခြန္ ကုိယ့္အားျဖင့္ရရွိ လာသည့္
ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္မႈအေျခခံေကာင္းမ်ား
ဆုိသည္မွာ လိမ္ညာ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိရန္ျဖစ္သည့္
ႂကြားလုံးမ်ားသာျဖစ္ပါသည္။
#####
တူေမာင္ညိဳ |
