|
ဒါလားဟဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒႏွင့္
ျပည္သူ႔သေဘာထား
ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာဟာ ၁၉၈၈
ခုႏွစ္ လူထုဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံုႀကီးကို
စစ္တပ္က ရက္ရက္စက္စက္ ေျခမႈန္းလိုက္ၿပီး
စစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္လာေတာ့မွ
ေပၚေပါက္ လာတဲ့ ျပႆနာမဟုတ္ပါဘူး။
ဒီမိုကေရစီအစိုးရတရပ္ရဲ႕ လက္ထဲက
ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာကို ဗိုလ္ေနဝင္းက
အတင္းအဓမၼ လုယူသိမ္းပို္က္လိုက္တဲ့ ၁၉၆၂
ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းေရာက္မွ ေပၚေပါက္ လာတဲ့
ျပႆနာတခုလည္း မဟုတ္ဘူးဆိုတာ
သိျမင္သူမ်ားအားလံုး နားလည္းသေဘာေပါက္ထား
ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕
ႏိုင္ငံေရးျပႆနာေတြဟာ
တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးမရခင္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္
မတိုင္ခင္ကတည္းက ရွိႏွင့္ၿပီးျဖစ္ပါတယ္။
ဒီျပႆနာေတြကို စားပဲြဝိုင္းေတြေပၚမွာ
ႏိုင္ငံေရး နည္းနဲ႔ ေျဖရွင္းၿပီး
ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပည္သူေတြအေနရဲ႕
အဓိကေရးႀကီးဆံုးလိုအပ္ခ်က္က တိုင္းျပည္ကို
လိုနီဘဝကလြတ္ေျမာက္ဖို႔
လြတ္လပ္ေရးရဖို႔သာျဖစ္တယ္။
လြတ္လပ္ေရးသည္သာ ပထမ၊ လြတ္ လပ္ေရးသည္သာ
ဒုတိယ၊ လြတ္လပ္ေရးသည္သာ တတိယျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့
တခုတည္းေသာ ဦး တည္ခ်က္နဲ႔ရွိေနတဲ့
ႏိုင္ငံေရးျပႆနာေတြ၊ ပဋိပကၡေတြကို
ေနာက္ကိုတြန္းလို႔ ယာယီညီၫြတ္ေရး ယူၿပီး
တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးကို
အရယူခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။
ရွည္ေဝးလြန္းမွာစိုးတဲ့အတြက္
ဘယ္လိုျပႆနာေတြ၊ ဘယ္လုိပဋိပကၡေတြ
ဘယ္ခ်ိန္မွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာေတြကိုေတာ့
မတင္ျပ ေတာ့ပါဘူး။
သမိုင္းစာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ျမင္သာထင္ရွား
ရွိႏွင့္ခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕
လြတ္လပ္ေရးဖခင္ ဗိသုကာႀကီးျဖစ္တဲ့
ကိုေအာင္ဆန္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕
အားသြန္ခြန္စိုက္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈနဲ႔
ရယူႏုိင္ခဲ့တဲ့ ျပည္နယ္ျပည္မ
ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရး၊ တနည္းအားျဖင့္
တိုင္းရင္းသား ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရး၊
ပင္လံုစိတ္ဓာတ္နဲ႔ အဲဒီေသြးစည္းညီၫြတ္မႈ
အင္အားနဲ႔ ကိုလိုနီနယ္ခ်ဲ႕ရဲ႕
လည္ပင္းကိုညႇစ္ၿပီး လြတ္လပ္ေရးကို
အရယူခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီ ပင္လံုစိတ္ဓာတ္
ေသြးစည္းညီၫြတ္မႈအေျခခံနဲ႔ပဲ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္
ႏုိင္ငံေတာ္ဖဲြ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို
ေရးဆြဲအတည္ျပဳႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔မွာ တိုင္းျပည္တခုကို
ထူေထာင္ႏိုင္တဲ့ ဖဲြ႔စည္းပံု အေျခခံ
ဥပေဒတခု အထင္ရွား ရွိခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၄၇ ။
အဲဒီအေျခခံဥပေဒနဲ႔ပဲ
ျမန္မာႏုိင္ငံကို
ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီစနစ္နဲ႔ တည္ေဆာက္၊
ဖြံၿဖိဳး တိုး တက္လာေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္
ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕
အတြင္းႏိုင္ငံေရးျပႆနာေတြကိုေေတာ့ ေျပလည္
ေအာင္၊ ေျဖရွင္းအဆံုးသတ္ေအာင္
မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရးအယူဆနဲ႔
ႏိုင္ငံေရးစနစ္ ျပႆနာ သာမဟုတ္ပါဘဲ
တိုင္ရင္းသားလူမ်ဳိးစု မ်ားျပားတဲ့
ႏိုင္ငံျဖစ္တာနဲ႔အညီ
တိုင္ရင္းသားလူမ်ဳိးစုေတြရဲ႕ ျပႆနာေတြလည္း
ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာေတြကို
ႏိုင္ငံေရးနည္းနဲ႔ ေျဖရွင္းရင္း မေျပ
လည္ႏိုင္ၾကတဲ့အခါ လက္နက္ကိုင္စစ္ပြဲနဲ႔
ေျဖရွင္းလာခဲ့ၾကတဲ့အတြက္
ျပည္တြင္းစစ္ရယ္လို႔ ျမန္မာ
ႏိုင္ငံမွာေပၚေပါက္လာခဲ့တာလည္း ၁၉၄၈
ခုႏွစ္ကတည္းက ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ
ျပည္တြင္းစစ္မီး ေၾကာင့္ပဲ
လြတ္လပ္တဲ့ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံ ျဖစ္လာခဲ့သလို
သယံဇာတေပၚႂကြယ္ဝလွတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ
ဖြံၿဖိဳးတိုးတက္သင့္သေလာက္
ဖြံၿဖိဳးတိုးတက္မလာႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။
ရွိေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အယူဆျပႆနာ၊
တိုင္ရင္းသားလူမ်ဳိးစုေတြရဲ႕ ျပႆနာေတြကို
အဲဒီအခ်ိန္က ဒီမိုကေရစီ အစိုးရေတြက
ကိုင္တြယ္ ေျဖရွင္းခဲ့ၾကေပမယ့္
တိုင္းျပည္ရဲ႕ အေရးထက္
ႏိုင္ငံေရးဂုိဏ္းဂဏစြဲ၊ အယူဝါဒစြဲ
က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓါတ္
မဟာလူမ်ဳိးႀကီးဝါဒ၊ မွာယြင္းတဲ့
ဇာတိေသြးဇာတိမာန္ေတြ၊ အမ်ဳိးသားေရးဝါဒေတြ
ေၾကာင့္ ပဋိပကၡေတြကို ေျပလည္ေအာင္
မေျဖရွင္းႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။
ေျဖရွင္းဖို႔ႀကိဳးစားေနဆဲ တိုင္းရင္း သား
လူမ်ဳိးစုျပႆနာအေရး ေျပလည္ဖို႔
အလားလာေကာင္းလာဆဲအခ်ိန္မွာပဲ အာဏာရဲ႕အရသာ
ကို ျမည္းစမ္းခြင့္ရခဲ့လို႔ ယစ္မူးသာယာ
တပ္မက္လာတဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္းဦးေဆာင္တဲ့
စစ္အုပ္စုက ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕
ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ႐ိုက္ခ်ဳိးဖ်က္ဆီး
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ထူေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၆၂
မတ္လ (၂) ရက္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔
တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုေတြရဲ႕
ေသြးစည္းညီၫြတ္မႈ အေျခခံနဲ႔
ေရးဆြဲျပ႒ာန္းခဲ့တဲ့ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္
ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို
ဖ်က္သိမ္းပစ္ၿပီး တတိုင္းျပည္ လံုးကို
အရပ္ဝတ္အေရၿခဳံ စစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔
လက္ဝါးႀကီးအုပ္ ေသြးစုတ္ေခါင္းပံုျဖတ္
အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္
ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ေရးဆြဲၿပီး
ျပည္သူကို အာဏာနဲ႔ၿခိမ္းေျခာက္၊
အတင္းအက်ပ္ အတည္ျပဳၿပီး
စစ္အုပ္စုဦးစီးတ့ဲ လူတန္းစားသစ္ကို
ေပၚေပါက္လာေစခဲ့တဲ့ ျမန္မာဆိုရွယ္လစ္လမ္း
စဥ္ဆိုတ့ဲ ဆိုရွယ္လစ္အတုေယာင္စနစ္နဲ႔
တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္လာခဲ့တာဟာ ၁၉၈၈
ခုႏွစ္အထိ ကာလရွည္ၾကာခဲ့ပါတယ္။
စစ္အုပ္စုဦးစီးတဲ့ လူတန္စားသစ္ကသာ ဥစၥာဓန
ႂကြယ္ဝသထက္ ႂကြယ္ဝ လာၿပီး
စစ္ကြၽန္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့
ျပည္သူလူထုရဲ႕ဘဝကေတာ့ ဆင္းရဲသည္ထက္
ဆင္းရဲတြင္းနက္ခဲ့ၿပီး တိုင္းျပည္ဟာလည္း
ကမၻာ့ဖံြၿဖိဳးတိုးတက္မႈအနည္းဆံုး
ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္ဆိုတာလည္း အားလံုးသိခဲ့
ၾကၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီအေျခအေနနဲ႔ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ
ဖိစီးႏွိပ္စက္မႈေတြကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ
ခါးစည္းခံစား၊ ဒီမိုကေရစီ၊ လူအခြင့္အေရး၊
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေတြကို အာသာငန္းငန္း
ေတာင့္တလာတဲ့ ျပည္သူလူထု ႀကီးဟာ ၁၉၈၈
ခုႏွစ္မွာ စစ္အုပ္စုရဲ႕
ဆိုရွယ္လစ္အတုေယာင္စနစ္ဆိုးကို
႐ိုက္ခ်ဳိးေခ်ဖ်က္ၿပီး ဒီမို
ကေရစီႏိုင္ငံသစ္တခု တည္ေဆာက္ဖို႔
ႀကိဳးစားခဲ့ၾကပါတယ္။
ေအာင္ပြဲရယူႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ အက်ဥ္းခ်ဳံ႕
ေျပာရရင္ အဖက္ဖက္က
ခ်ဳိ႕ယြင္းအားနည္းေနခဲ့တဲ့
လူထုအေရးေတာ္ပံုႀကီးကို လက္နက္အင္အား
တခုတည္းရဲ႕ အားကိုးနဲ႔ စစ္အုပ္စုသစ္က
အာဏာသိမ္းတာကို ခံခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ ၁၉၈၈
စက္တင္ ဘာ (၁၈) ရက္မွာေတာ့ ျပည္သူလူထုကို
အထင္ေသးၿပီး စစ္အာဏာရွင္စနစ္တခုကို
တရားဝင္ ထူ ေထာင္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔
ယံုၾကည္ခဲ့တဲ့ အာဏာသိမ္းစစ္အစိုးရက
ေ႐ြးေကာက္ပဲြတခု က်င္းပဖို႔ စိန္ေခၚ
ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာလည္း
စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲတဲ့
ဖိႏွိပ္မႈေတြကို ျပည္သူ လူထုဟာ သူတို႔ရဲ႕
သေဘာထားအစစ္အမွန္နဲ႔ အံတုရင္း
ျပသႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရတရပ္
ကို ခိုင္ခိုင္မာမာ
ထူေထာင္ႏိုင္တဲ့အဆင့္ထိရေအာင္
ေအာင္ပဲြရယူေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉ဝ ေမလ
(၃ဝ)။
ဒါေပမယ့္ ကမ္းကုန္ေအာင္
ရက္စက္ဆိုးဝါး ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲတဲ့
စစ္အစိုးရက ျပည္သူ လူထုရဲ႕ အလိုဆႏၵကို
ျငင္းဆန္ၿပီး တိုင္းျပည္ကို
အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ ဆက္ၿပီးအုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔
လူမဆန္တဲ့ နည္းလမ္းေပါင္းစံု အသံုးခ်ၿပီး
အာဏာကို ဖက္တြယ္ထားခဲ့ပါတယ္။
တိုးတက္တဲ့ အေတြးေခၚရွိတဲ့
ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရး
တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူေတြ နဲ႔ ျပည္သူလူထုဟာ
စစ္အာဏာရွင္ေတြကို အႀကိမ္ႀကိမ္
ရင္ဆိုင္အံတုခဲ့ၾကေပမယ့္ လက္နက္အား ကိုး
အာဏာရွင္အစိုးရရဲ႕ အရက္စက္ဆံုး
ေခ်မႈန္းတာကို ခံခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္
အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူလူထုဟာ သူတို႔ရဲ႕
သေဘာထားမွန္ျဖစ္တဲ့ လူအခြင့္ေရး၊
ဒီမိုကေရစီေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို
တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အၿပီးသတ္ရယူဖို႔
ထပ္ႀကိဳးစားလာအံုးမယ္ဆိုတာကို
နားလည္ထားတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ ေတြက
တရားဝင္စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို တည္ေထာင္ဖို႔
သူတို႔စိတ္တိုင္းက် ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ
ကို ေရးဆဲြ၊ ဒုကၡၾကားက ျပည္သူလူထုကို
လက္နက္အာဏာနဲ႔ ၿခိမ္းေျခာက္ၿပီး အတည္ျပဳ
ျပ႒ာန္း ခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ခုတခါထပ္ၿပီး
ျပည္သူလူထုကို ၂ဝ၁ဝ ခုေ႐ြးေကာက္ပြဲနဲ႔
စိန္ေခၚအႏိုင္ယူဖို႔ ႀကိဳးစား
လာျပန္ၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီတႀကိမ္
ႀကိဳးစားလာတာက စစ္အာဏာရွင္စနစ္ တရားဝင္
ထာဝရ တည္ၿမဲေရးအတြက္ ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံ
ဥပေဒတရပ္ကို က်ားကုတ္က်ားခဲ
ကိုင္ဆဲြထားပါၿပီ။ ေတာ္လွန္တိုးတက္တဲ့
ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ
ႏိုင္ငံေရးတက္ႂကြလႈပ္ရွားသူေတြနဲ႔
ျပည္သူလူထုကို လံုးဝ နလန္မထူႏိုင္ေအာင္
ႏွိပ္ကြပ္ေရး မဟာဗ်ဴဟာခ်မွတ္ၿပီး
သူတို႔ရဲ႕ လမ္းၫႊန္ေျမပံုခရီးကို ၿပီးဆံုး
ေအာင္ ေလွ်ာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကပါၿပီ။
စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕
ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဟာ ဘာလဲ ဘယ္လဲဆိုတာ၊
အေျခခံမူဆိုတာေတြကို ၾကည့္လိုက္႐ံုနဲ႔
ျမင္သာထင္ရွားျဖစ္ပါတယ္။
အခု စစ္အစိုးရက
သူတို႔စိတ္ႀကိဳက္ ေရးဆဲြအတည္ျပဳ
ျပ႒ာန္းလိုက္တဲ့ ဥပေဒနဲ႔ပတ္သက္ ၿပီး
ေဟာင္ေကာင္တကၠသိုလ္က အၿငိမ္းစားပါေမာကၡနဲ႔
ကုလသမဂၢ ဖံြ႔ၿဖိဳးမႈအစီအစဥ္ ဖြဲ႔စည္းပံု
အေျခခံဥပေဒ အႀကံေပးအေထာက္အကူျပဳ
အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္လည္းျဖစ္တဲ့ ပါေမာကၡ Yash
Ghaii က သူရဲ႕ “၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္
ျမန္မာဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ
သံုးသပ္အကဲျဖတ္ခ်က္”
ထဲမွာ ဒီလုပ္ငန္းစဥ္ ကို “၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာ
ဒီမိုကေရစီအစိုးရလက္ထဲက
အာဏာကိုလုယူခဲ့ၿပီး ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္
ေ႐ြးေကာက္ပြဲ အႏိုင္ရပါတီရဲ႕
အစိုးရဖြဲ႔စည္းမႈကိုလည္း ျငင္းဆန္ခဲ့တဲ့
စစ္အုပ္စုက ပံုေဖာ္ႀကီးၾကပ္ စီမံခဲ့တာ
ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒီလုပ္ငန္းစဥ္ရဲ႕
အစိတ္အပိုင္းတခုခုကို ဘယ္လြတ္လပ္တဲ့
အဖြဲ႔အစည္းကိုမွ တာဝန္ယူခိုင္း တာမ်ဳိး၊
စီမံႀကီးၾကပ္ရတာမ်ဳိး မရွိပါဘူး။
လုပ္ငန္းစဥ္ဟာ လွ်ဳိ႕ဝွက္ျဖစ္ပါတယ္။
စစ္တပ္က စီစဥ္ ေရးဆဲြခဲ့တဲ့ မူၾကမ္းကိုပဲ
အမ်ဳိးသားညီလာခံမွာ တင္သြင္းခဲ့တာပါ။
တကယ္ေတာ့ အစိုးရမွာ အေျခခံ ဥပေဒမူၾကမ္းကို
ျပင္ဆင္ေရးဆြဲခြင့္ အခြင့္အာဏာမရွိပါဘူး။
အစိုးရဟာ ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ဆိုင္ရာ
အေၾကာင္းအရာေတြ ေ႐ြးခ်ယ္မႈေတြကို
ျပည္သူလူထုၾကားမွာ ခ်ျပအသိေပးတာမ်ဳိး ဒါမွ
မဟုတ္ ပါဝင္ေဆာင္႐ြက္ဖို႔
အသိစိတ္ဓာတ္ေပးတာမ်ဳိး မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။
တခ်ဳိ႕ အဓိကေခါင္းေဆာင္ ေတြဟာ
အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ေရာက္ေနၾကပါတယ္။
အဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ ေတြးျမင္
ယူဆခ်က္နဲ႔ ေ႐ြးခ်ယ္မႈေတြမွာ
တျခားေ႐ြးခ်ယ္စရာေတြကို
ပိတ္ပင္တားဆီးထားတာဟာ အေခ် အတင္
ေဆြးေႏြျငင္းခုန္မႈကို
ပိုၿပီးဆိုးဝါးသြားေစၿပီး
ေတြးျမင္ယူဆခ်က္မ်ားစြာဟာ ျပည္ပေရာက္
အုပ္စုေတြၾကားကိုပဲ
ေရာက္ရွိသြားခဲ့ရပါတယ္။ လုပ္ငန္းစဥ္ဟာ
တိုင္းျပည္တည္ေဆာက္ေရး ဒါမွမဟုတ္
အမ်ဳိးသားညီၫြတ္ေရး အစီစဥ္ေတြကို
တိုးတက္ျမင့္မားလာေအာင္
မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။
ဒီမိုကေရစီတည္ေဆာက္ေရးနဲ႔ လူနည္းစုေတြရဲ႕
အခြင့္အေရး ယဥ္ေက်းမႈေတြကို ကာကြယ္
ေစာင့္ေရွာက္ေရးနဲ႔
သက္ဆိုင္သူေတြကိုေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္မႈ
မေပးႏိုင္ခဲ့သလို ျပင္ပကမၻာကိုလည္း
အစိုးရရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးစနစ္
ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးအေပၚ
အေလးအနက္ထားလာေအာင္ သိမ္းသြင္းေျပာ ဆိုမႈ
မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ပဋိပကၡျဖစ္ေနတဲ့
အုပ္စုေတြၾကားမွာ ယံုၾကည္မူ
တည္ေဆာက္ရမယ့္အစား သံသယေတြကိုသာ
တိုးမ်ားလာေစခဲ့ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့
ကမၻာတဝွမ္းလံုးက မွားယြင္းတဲ့
လုပ္ငန္းစဥ္လို႔ ယံုၾကည္လက္ခံထားတဲ့
လုပ္ငန္းစဥ္က ျပန္လည္ထုတ္လုပ္လိုက္တဲ့
ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒဟာ အစိုးရနဲ႔
ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ၊ လူနည္းစု
အုပ္စုေတြၾကားမွာရွိတဲ့
သေဘာထားကဲြလြဲမႈေတြ ကို ပိုၿပီး
ျပင္းထန္လာေစခဲ့ပါၿပီ”
လုိ႔ ေရးသားေဖာ္ျပထားခဲ့ပါတယ္။
ဒါဟာ ႏိုင္ငံျခားသားတေယာက္ ရဲ႕
စစ္အစိုးရဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒေပၚ
႐ႈျမင္သံုးသပ္ ပံု
တစိတ္တပိုင္းသာျဖစ္ပါတယ္။
ျမန္မာႏိုင္ငံသား
ႏိုင္ငံေရးအျမင္ရွိသူေတြကေတာ့
ဒီထက္ပိုၿပီး သိျမင္နားလည္ၿပီး
ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္
တိုင္းရင္းသားလူနည္းစုေတြနဲ႔
အမ်ားစုႀကီးျဖစ္တဲ့
သာမန္ျမန္မာျပည္သူလူထုေတြအဖို႔ကေတာ့
စစ္အစိုးရရဲ႕
ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဆိုတာကို ခပ္လွမ္း
လွမ္းကသာ ၾကည့္ျမင္ခြင့္ရခဲ့ၾကပါတယ္။
ပါဝင္ေဆာင္႐ြက္ခြင့္၊
ေျပာဆိုေဆြးေႏြးခြင့္၊ အႀကံဉာဏ္ေပး ခြင့္
လံုးဝမရွိခဲ့ၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္
စစ္အစိုးရရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဟာ
အႏွစ္သာရအားျဖင့္ ဘာလဲ ဘယ္လိုဆိုတာကိုေတာ့
သာမန္ျပည္သူလူထုရဲ႕ ေအာက္ဆံုးလႊာအထိ
နားလည္သေဘာ ေပါက္ၿပီးျဖစ္ပါတယ္။
သူတို႔ရဲ႕စစ္မွန္တဲ့သေဘာထားအရ
ႏွလံုးသားထဲက ‘ႏိုး’
လို႔ ျငင္းပယ္ထားၿပီး ျဖစ္ၾကပါတယ္။
ျပင္းထန္းရက္စက္လြန္းတဲ့ စစ္အစိုးရရဲ႕
ဖိႏွိပ္မႈေတြေၾကာင့္ ေနေသးသပၿခံဳထဲက
ျဖစ္ေနၾကေပမယ့္ ခ်ဳိေသြးသမွ တျမျမလည္း
ျဖစ္ေနၾကၿပီဆိုတာ သံသယရွိစရာအေၾကာင္း
မျမင္ပါ ဘူး။
ပါေမာကၡ Yash Ghai ကေတာ့
“စာတမ္းကေဖာ္ျပေျပာဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း
ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒ
ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရးႏွင့္
မူၾကမ္းပါဝင္မႈမ်ားမွာ ေယဘုယ်အားျဖင့္
လက္ခံထားခဲ့ၾက ေသာ လူ႔အခြင့္အေရး
အေျခခံမူမ်ားအား အေလးထားမႈမရွိခဲ့ပါ။
အခြင့္အေရးမ်ားကို ထိန္းသိမ္း
ေစာင့္ေရွာက္မႈအတြက္ အခ်က္အျခာျဖစ္ေသာ
တရားစီရင္ေရးမွာလည္း
လြတ္လပ္မႈမရွိႏုိင္သလုိ
လူ႔အခြင့္အေရးမ်ားကုိ ကာကြယ္ႏုိင္ေျခလည္း
ရွိလိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။
လူ႔အခြင့္အေရးေကာ္မရွင္ (သုိ႔)
လူထုတုိင္တမ္းမႈ
ၾကားနာစစ္ေဆးေရးအဖြဲ႕ကဲ့သုိ႔ အျခားေသာ
အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကုိလည္း ဖြဲ႕စည္း ေပးျခင္း
(သုိ႔) စဥ္းစားေတြးဆထားခဲ့ျခင္း
မရွိခဲ့ပါ။ အခြင့္အေရးမ်ားအား
ကန္႔သတ္ေဖာ္ျပေပးထား ေသာ
စကားလံုးမ်ားမွာလည္း ၎တုိ႔၏
ေလးစားမႈကင္းမဲ့ျခင္း၏
ျဖစ္ႏုိင္ေခ်မ်ားျဖစ္ၿပီး အမွန္စင္စစ္
အားျဖင့္
ဆုိင္းငံ့ရပ္စဲထားျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။
စစ္တပ္ၾသဇာလႊမ္းမုိးမႈခံရေသာ
အစုိးရဖြဲ႔စည္းတည္ ေဆာက္ပုံမွာလည္း
လူ႔အခြင့္အေရးမ်ားအား ႐ုိေသေလးစားလာရန္
ကူညီေထာက္ပ့ံေပးမႈ မရွိႏုိင္ပါ။
ဤသုိ႔ျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံရင္ဆုိင္ေနရေသာ
အေျခခံအေၾကာင္းခ်င္းရာမ်ားတြင္
ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ မွာ လူထုအတြက္
ေအာင္ျမင္ႏုိင္ေခ်မရွိဆုံး ျဖစ္ပါသည္။
ထုိဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ၏ မွားယြင္း
ေဖာက္ျပန္ေသာ အေျခခံဥပေဒမ်ားႏွင့္
ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္မႈအရ ပုိမုိ
ဒီမုိကေရစီက်ေသာ တူညီမႈ ျုဖစ္ေသာ
လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုသုိ႔
ကူးေျပာင္းေရးအတြက္
အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာကုိ ဖြဲ႔စည္းပုံ
အေျခခံဥပေဒအတြင္း ရည္႐ြယ္ခ်က္ရွိရွိ
ထည့္သြင္းေရးဆြဲထားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္”
လုိ႔ သူ႔ရဲ႕စာတမ္းကို
နိဂုံးခ်ဳပ္ထားခဲ့ပါတယ္။
ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္
ဘယ္ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒပဲျဖစ္ျဖစ္
လုံးဝ အျပစ္အနာအဆာမရွိ အေကာင္းဆုံးဆုိတာ
မရွိပါဘူး။ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒတခုဟာ
သူ႔ဆုိင္ရာလူ႔အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ ေကာင္းက်ဳိး၊
ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကုိ
တည္ေဆာက္ႏုိင္ဖုိ႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ
မလုပ္ႏုိင္ ဘူးဆုိရင္ အဲဒီ
ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒဟာ
ေအာင္ျမင္မႈမရွိဘူးလုိ႔ ဆုိရပါမယ္။
ျပင္ဆင္ဖုိ႔လုိရင္ ျပင္ဆင္၊
ျဖည့္စြက္ဖုိ႔လုိရင္ ျဖည့္စြက္၊
အဆံုးစြန္ဆံုးမွာ အသစ္ျပန္ေရးသင့္ရင္
ေရးရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ခြင့္မရွိဘူး၊
မလုပ္ရဘူးလို႔ ဘယ္အစိုးကမွ
ဟန္႔တားပိတ္ပင္ခြင့္မရွိပါဘူး။ အဲဒီလို
လုပ္ ေဆာင္ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးဟာ
ျပည္သူလူထုမွာ အျပည့္ဝရွိပါတယ္။
အစိုးရဆိုတာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ လက္ေအာက္ခံ၊
ျပည္သူလူထုရဲ႕ အခိုင္းအေစသာျဖစ္ပါတယ္။
ျပည္သူလူထုရဲ႕ အရွင္သခင္မဟုတ္ ပါဘူး
ဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔
ျပည္သူလူထုႀကီးတရပ္လံုး
နားလည္ခံယူထားၾကဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။
ျပည္သူလူထုရဲ႕ ဆႏၵသေဘာထားအမွန္ကို
ေဖာ္ထုတ္ေပးဖို႔၊
ရဲရဲဝံ့ဝ့ံေဖာ္ထုတ္ျပသၾကဖို႔ လႈံ႕ေဆာ္
တိုက္တြန္း လမ္းျပကူညီ
အားေပးမႈေပးဖို႔ကေတာ့
ဒီမိုကေရစီတည္ေဆာက္ေရးအတြက္ ျပည္သူ လူထုက
ေ႐ြးခ်ယ္တာဝန္ေပးထားခဲ့တဲ့
ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ၊ ဒီမိုကေရစီ
ေရးတက္ႂကြလႈပ္ရွားသူေတြ
ဒီမုိကေရစီလိုလားသူ တိုးတက္တဲ့ ပညာတတ္ေတြ၊
ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြသာျဖစ္ပါတယ္။
ဒီတာဝန္ကို အျခား ဘယ္သူကမွ ဝင္ၿပီး
တာဝန္ယူထမ္းေဆာင္ေပးလိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး။
က်ေနာ္ တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသား
ဒီမိုကေရစီေရး၊ လူအခြင့္အေရး၊
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို
ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူအားလံုးရဲ႕
တာဝန္သာျဖစ္ပါေၾကာင္း။
*****
စိုးေနလင္း |
