စစ္ဘီလူးကုိ ႏိုင္ငံေရးဇာတ္ခုံေပၚက ဆြဲခ်ဖယ္ရွားပစ္ၾက            

               ဗမာျပည္ဟာ လြတ္လပ္ေရးျပန္လည္းရရွိဖုိ႔ ႏွစ္ေပါင္းရာနဲ႔ခ်ီျပီး လုံးပမ္းခဲ့ရပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီရရွိဖုိ႔ လုံးပန္းရတာကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္သြားပါၿပီ။ လြတ္လပ္ေရးရခါနီးနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးရစကာလေတြမွာ ဒီမိုကေရစီအေငြ႔အသက္ေတြ အေတာ္လႊမ္းတာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရး အင္အားစုအားလုံး၊ လူမ်ိဳးေပါင္းစုံျပည္သူတရပ္လုံး အလြန္၀မ္းသာအားရ လန္းဆန္းတက္ႂကြေန ၾကပါတယ္။ တိုင္းျပည္ကုိ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံတခုအျဖစ္ ထူေထာင္မယ္။ ကမၻာမွာ အမ်ိဳးသားဂုဏ္ သိကၡာ ျမင့္မားတဲ့၊ ဖြံ႔ျဖိဳးတုိးတက္သာယာ၀ေျပာတဲ့ ႏိုင္ငံတခုအျဖစ္ထူေထာင္ၾကမယ္ဆိုတဲ့ ယုံၾကည္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အျပည့္ရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီမုိကေရစီအေငြ႔အသက္ေတြ တစတစ ပ်က္ျပယ္ ျပီး ျပည္တြင္းစစ္မီးၾကီး ထေတာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ျပည္သူလူထုၾကီးမွာ လြတ္လပ္ေရးအရသာေရာ ဒီမိုကေရစီရန႔ံပါ ေပ်ာက္ကြယ္သြားရျပီး ျပည္တြင္းစစ္မီးပင္လယ္ထဲမွာ ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္ ျဖတ္သန္းကူးခတ္ေနရတာ ကေန႔အထိပါပဲ။

            ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ျပည္တြင္းစစ္မီးစြယ္ကို စားသုံးရင္း လူလားေျမာက္ လာတဲ့ စစ္ဘီလူးဟာ တုိင္းျပည္အာဏာကို အျပီးအပိုင္ သိမ္းယူလုိက္ပါတယ္။ ဒီစစ္အုပ္စုဟာ အဲ့ဒီကာလမွာရွိေနတဲ့ လူထုတုိက္ပြဲနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာအေျခအေနတြအရ ႏုိင္ငံေရးပါတီတခု ထူေထာင္ ၿပီး အေျခခံဥပေဒတခု ေရးဆြဲကာ အရပ္သားအစိုးရအသြင္ေဆာင္ျပီး အတုအေယာင္ ဆုိရွယ္လစ္ ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံ ထူေထာင္မယ္ဆိုတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံနဲ႔ လႈပ္ရွားခဲ့တယ္။ ဒီမုိကေရစီအေျခခံနဲ႔ ေရးဆြဲ ခဲ့တဲ့ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒကုိ ေခ်ဖ်က္ပစ္ဖုိ႔ ဗိုလ္ေန၀င္းစစ္အုပ္စုဟာ ၁၂ ႏွစ္တာ အခ်ိန္ယူခဲ့တယ္။ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ အရပ္သားအသြင္ေဆာင္တဲ့ ဆုိရွယ္လစ္ဒီမုိကေရစီ အတု အေယာင္ ေႂကြးေၾကာ္သံနဲ႔လုပ္ခဲ့ေတာ့ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစု အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ မ်က္ေစ့လည္သြား ၾကျပီး ၁၉၇၄ အေျခခံဥပေဒကို ေထာက္ခံတာ လုပ္မိၾကပါတယ္။ မေထာက္ခံရင္ေတာင္ ဆန္႔က်င္ ကန္႔ကြက္တာ မလုပ္ခဲ့ၾကပါဘူး။

            အဲ့ဒီ ၁၉၇၄ အေျခခံဥပေဒနဲ႔ ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ဆုိတာဟာ ဗိုလ္ေန၀င္းစစ္အုပ္စု စစ္ဘီလူးကုိ မင္းသားမ်က္ႏွာဖုံး စြပ္ေပးတာသာျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမုိကေရစီအေငြ႔အသက္ ကေလး နဲနဲမွမပါတဲ့ အဲ့ဒီအေျခခံဥပေဒ အတည္ျပဳတဲ့ႏွစ္မွာပဲ အလုပ္သမား၊ ေက်ာင္းသား၊ လယ္ သမားေတြနဲ႔ လႈပ္ရွားမႈေတြ ေပၚေပါက္တာပဲ။ အဲ့ဒီလႈပ္ရွားမႈေတြကုိ မဆလ အမည္ခံ စစ္အုပ္စုက ၆၂ ခုႏွစ္ အာဏာသိမ္းစဥ္က စစ္ဘီလူးဇာတိျပတဲ့ ဇူလိုင္ (၇) ရက္ ေသြးထြက္သံယိုႏွိမ္နင္းမႈ လုပ္သလုိပဲ စစ္ဘီလူးဇာတိျပကာ အလုပ္သမား၊ ေက်ာင္းသား၊ လယ္သမားျပည္သူေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ပဲ ႏွိမ္နင္းပါတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္အရွိန္ကိုလည္း ထပ္ျမႇင့္တင္ပါတယ္။ ျပည္တြင္း စစ္မွာ အရက္စက္ဆုံးျဖစ္တဲ့ ျဖတ္ေလးျဖတ္စနစ္ကို ၁၉၇၄ အေျခခံဥပေဒေအာက္မွာ အျပင္းထန္ ဆုံး က်င့္သုံးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

            ျပည္သူလူထုၾကီးဟာ စစ္အစိုးရကို စိုက္လုိက္မတ္တပ္ပဲ ဆန္႔က်င္ပါတယ္။ နည္းနည္းမွ မေတြေ၀ပါ။ စစ္အုပ္စုကို ျပတ္ျပတ္သားသားဆန္႔က်င္ျပီး စစ္အုပ္စုကုိ ဖယ္ရွားပစ္မွသာ ဒီမိုကေရစီ လမ္းစပြင့္မယ္ဆုိတာ ျပည္သူလူထုၾကီးက နားလည္ပါတယ္။ လူမ်ိဳးစုံျပည္သူလူထုၾကီးဟာ ဒီမို ကေရစီကိုသာ အာသာငမ္းငမ္းဆႏၵရွိေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ့အျပင္ စစ္အုပ္စုကို ဆန္႔က်င္ရာမွာ နည္းမ်ိဳးစုံ၊ တိုက္ပြဲမ်ိဳးစုံ တုိက္ပြဲအဆင့္ဆင့္နဲ႔ အခ်ိန္ၾကာခ်င္ၾကာပါေစ ဇြဲနဲ႔ တုိက္ပြဲ၀င္ရမယ္ဆုိတာ လူမ်ိဳးစုံျပည္သူလူထုၾကီးက နားလည္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ တိုက္ပြဲမ်ိဳးစုံ၊ သ႑ာန္မ်ိဳးစုံနဲ႔ စစ္အုပ္စုကုိ ဇြဲနဘဲနဲ႔ အဆက္မျပတ္ ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကလုိ႔ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာ တုိက္ပြဲေပါင္းစုံရဲ႕ဆုံခ်က္ကို ေရာက္လာ ပါတယ္။ ဒီ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံၾကီးမွာ စစ္ဘီလူးရဲ႕ မင္းသားမ်က္ႏွာဖုံးကုိ ခြာခ်ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

            စစ္အုပ္စုကလည္း လူအေထာင္အေသာင္းကို လမ္းေပၚမွာ ေန႔လည္ေၾကာင္ေတာင္ ပစ္ သတ္ျပီး စစ္ဘီလူးဇာတိျပကာ အာဏာသိမ္းျပန္ပါတယ္။ တဖက္မွာ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ ဖြဲ႔ခြင့္ေပး၊ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပျပီး အရပ္သားအစိုးရကို အာဏာလႊဲမယ္ဆုိတဲ့ကတိနဲ႔ ျပည္သူလူထုကို လိမ္လည္အခ်ိဳသတ္ခဲ့တယ္။ ၉၀ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲျပီးေတာ့ အာဏာလည္းမလႊဲ၊ ဒီမုိကေရစီလဲ မေဖၚေဆာင္ပဲ အလိမ္ေပၚခဲ့ျပန္တယ္။ ျပည္သူလူထုကေတာ့ စစ္အုပ္စုကုိ အယုံအၾကည္မရွိဘဲ နည္း မ်ိဳးစုံနဲ႔ ဆက္လက္တုိက္ပြဲ၀င္သြားခဲ့တာပဲျဖစ္တယ္။  ဒါေၾကာင့္လည္းစစ္အုပ္စုက အေျခခံဥပေဒသစ္ ေရးဆြဲဖုိ႔ အေျခခံမူေတြခ်မွတ္တဲ့ အမ်ိဳးသားညီလာခံကုိ က်င္းပလုိက္၊ ရပ္လိုက္နဲ႔ ၁၄ ႏွစ္ၾကာ အခ်ိန္ ယူခဲ့ရတယ္။ အမ်ိဳးသားညီလာခံမွာ တကယ့္ျပည္သူလူထုရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ေတြ တေယာက္မွမရွိ ေတာ့ေအာင္ နည္းမ်ိဳးစုံနဲ႔လုပ္ျပီးမွ လုိခ်င္တဲ့ အေျခခံမူကို စစ္အုပ္စုက အၾကပ္ကိုင္ျပီး ခ်ရတာ ျဖစ္ သြားတယ္။ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ အေျခခံဥပေဒ ခ်သလုိ နားလွည့္ပါး႐ိုက္ခ်တာမဟုတ္ပဲ ဘယ္သူသေဘာ တူတူ၊ မတူတူ ခ်မွတ္တယ္ကြဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ အခုဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံမူကို ခ်ရတာျဖစ္တယ္။ ဒီေနာက္ မွာ အမ်ိဳးသားညီလာခံ က်င္းပျပီးဆုံးျပီလို႔ ေၾကညာတယ္။

            ဒီလုိ အေျခခံမူခ်ျပီးေနာက္ အေျခခံဥပေဒကိုေတာ့ တံခါးပိတ္ျပီး ေရးဆြဲေတာ့တာပါပဲ။ အခုေတာ့ တံခါးပိတ္ေရးဆြဲတဲ့ အေျခခံဥပေဒကို လူထုဆႏၵခံယူပြဲနဲ႔ အတည္ျပဳမယ္။ ျပီးရင္ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္မယ္လုိ႔ ေၾကညာတယ္။ လူထုဆႏၵခံယူပြဲမွာလည္း နည္းမ်ိဳးစုံ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲ စြာ လုပ္တာ၊ ျခိမ္းေျခာက္မႈ မသမာမႈအမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္တာ၊ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ တုိးပြားေအာင္ လုပ္႐ုံမက ႏုိင္ငံေရးကိစၥေၾကာင့္ ေခ်ာင္းေျမာင္း႐ိုက္ႏွက္၊ သတ္ျဖတ္တာေတြေတာင္ လုပ္ေနျပန္ပါ တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စစ္အုပ္စုဟာ အေျခခံဥပေဒကုိ အတည္ျပဳၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲဆုိတာလုပ္ကာ မင္းသားမ်က္ႏွာဖုံးကုိ ျပန္ေကာက္စြပ္မွာကေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။ အခုလူထုဆႏၵခံယူပြဲမွာ ႏိုင္လည္းႏုိင္ရမယ္၊ ႐ႈံးလည္းႏိုင္ရမယ္ဆုိျပီး လုပ္မွာပါပဲ။ ျပည္သူလူထုၾကီးနဲ႔ ဒီမုိကေရစီလုိလားတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုအားလုံးကလည္း ကန္႔ကြက္မဲေပးၾကမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဒီပြဲမွာ ျပည္သူလူထု ၾကီးနဲ႔ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြက ျပတ္ျပတ္သားသား စည္းစည္းလုံးလုံး ရွိၾကပါတယ္။

            စစ္အစိုးရဟာ သူ႔လမ္းၫႊန္ ၇ ခ်က္အရ အဆင့္ ၄ လူထု ဆႏၵခံယူပြဲျပီးရင္ အဆင့္ ၅၊ ၆၊ ရ ဆုိတာေတြကို တက္လွမ္းပါလိမ့္မယ္။ လူမ်ိဳးစုံျပည္သူလူထုၾကီးနဲ႔ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုေတြဟာ အဆင့္တိုင္းမွာ တုိက္ပြဲဆင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အခု အဆင့္ ၄ မွာ အစည္းလုံးဆုံး၊ အညီညြတ္ဆုံးနဲ႔ ပစ္မွတ္ကုိ အထိမိဆုံး စူးစုိက္ထားလိုက္ႏိုင္ျပီျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေရွ႕တဆင့္တုိက္ပြဲေတြအတြက္ အေျခခံေကာင္းေတြကုိ တည္ေဆာက္လိုက္ႏိုင္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ မဆလ နဲ႔ အေျခခံ ဥပေဒဟာ လူအေတာ္မ်ားမ်ား ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ေနခ်ိန္ စစ္အုပ္စုက နားလွည့္ပါး႐ိုက္ၿပီး ခ်မွတ္ႏိုင္ခဲ့ တယ္။ ဒီလုိခ်မွတ္ႏိုင္တဲ့ အေျခခံဥပေဒေတာင္ စတင္အတည္ျပဳတဲ့ႏွစ္မွာပဲ အလုပ္သမား၊ လယ္ သမား၊ ေက်ာင္းသားနဲ႔ ျမိဳ႕ေနလူထုရဲ႕ တုိက္ပြဲေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရတာျဖစ္သြားပါတယ္။ ၁၄ ႏွစ္ပဲ ခံပါ တယ္။ အခု ၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ အတည္ျပဳတဲ့ အေျခခံဥပေဒက လူမ်ိဳးစုံျပည္သူလူထုၾကီးနဲ႔ ဒီမုိကေရစီ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုေတြ တခဲနက္ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္တဲ့ၾကားက အတည္ျပဳမွာျဖစ္ေတာ့ ေရွ႕မွာ ၾကီးမားတဲ့ တုိက္ပြဲေတြနဲ႔ မုခ်ရင္ဆုိင္ရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ စစ္အုပ္စုက ဒီအေျခခံဥပေဒကုိ အတည္ မျပဳရင္ ဒီမိုကေရစီရမွာမဟုတ္ဘူးလို႔လည္းေျပာထားတာရွိပါတယ္။ ဆုိလိုတာက မင္းသားမ်က္ႏွာဖုံး မစြပ္ရလည္း ဘီလူးကပဲ ဆက္ကမယ္ဆုိတာပါပဲ။ ဒီေတာ့ ေရွ႕မွာ ခက္ခဲေပမဲ့ ျပင္းထန္တဲ့ တုိက္ပြဲ မ်ိဳးစုံနဲ႔ လူထုၾကီးကလည္း တိုက္ဖို႔ျပင္ဆင္မႈေတြ ေတြ႔ရွိေနရျပီျဖစ္ေတာ့ ဒီမုိကေရစီတုိက္ပြဲဟာ အေတာ္စည္လာပါလိမ့္မယ္။

            တကယ္ေတာ့ စစ္အုပ္စုဟာ ဖင္မႏုိင္ဘဲ ပဲစားေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ အေျခခံ ဥပေဒအရ စစ္အစိုးရဟာ သူ႔လမ္းျပေျမပုံအဆင့္ ၅၊ ၆၊ ၇ ကုိ ဆက္လက္အေကာင္အထည္ေဖၚရင္ လူထုတုိက္ပြဲမ်ိဳးစုံကေတာ့ ျပတ္တယ္လုိ႔ေတာင္ ရွိမယ့္ပုံမေပၚပါ။ စစ္အုပ္စုအတြင္းမွာလည္း မေျဖ ရွင္းႏုိင္တဲ့ ျပႆနာေတြ မလြဲမေသြ ေပၚေပါက္ပါလိမ့္မယ္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ အေျခခံဥပေဒအရ အခရာ က်သူဟာ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အုပ္စုထိပ္သီးဟာ မပိုင္ႏိုင္ရင္ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ေနရာမွာပဲ ေနလိမ့္မယ္။ သမၼတတက္မလုပ္ပါဘူး။ ေနာက္တက္ လာတဲ့ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ကုိ ပိုင္ႏိုင္ေအာင္ကုိင္ထားႏိုင္တယ္ဆုိမွ လက္ရွိ ကာကြယ္ ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ဟာ သမၼတတက္လုပ္မွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေရွ႕မွာ စစ္အုပ္စု၀င္ေတြဟာ တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ေနရာကို လုၾကရပါလိမ့္မယ္။ ဒီကိစၥဟာ စစ္အုပ္စုအတြင္း ဘယ္လုိမွ ေျဖရွင္း မရတဲ့ ကိစၥပါ။ နန္းလုပြဲလုိလုပ္ၿပီး အဆုံးသတ္ရမွာခ်ည္းပဲ။

            ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ ဗိုလ္စန္ယုကို မီးေသေအာင္ ကိုင္ႏုိင္လုိ႔ သမၼတရာထူးက ထြက္ေပးခဲ့ တယ္။ ဒါေပမဲ့ မဆလဥကၠဌအျဖစ္နဲ႔ စစ္အုပ္စုနံပတ္ (၁) ေနရာကို ဆက္ကိုင္ထားခဲ့တယ္။ လူထု တုိက္ပြဲျမင့္လာလုိ႔ မဆလ ကို ဖ်က္ရေတာ့တဲ့အခါ စစ္အုပ္စု နံပတ္ (၁) ေနရာကို ဘယ္လုိေနရာက ေနၿပီး ကိုင္ရမယ္ဆုိတာ ဗိုလ္ေန၀င္းအတြက္ အခက္ေတြ႔တယ္။ စစ္တပ္အတြင္းျပန္သြားျပီး နံပတ္ (၁) ေနရာ ဆက္ထိန္းဖုိ႔ကလည္း မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဒီလုိအ႐ႈတ္အေထြးၾကားထဲမွာပဲ ဗိုလ္သန္းေရႊ စစ္အုပ္စု နံပတ္ (၁) ေနရာရလာျပီး ဗိုလ္ေန၀င္းကို နတ္ေနကိုင္းအျဖစ္ေတာင္ မထားေတာ့ဘဲ ဖယ္ရွားခဲ့တယ္။ နန္းလုပြဲတပြဲ ဒီလိုေတြ႔ခဲ့ၾကရပါတယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက အကြက္ျမင္တဲ့ ဗိုလ္ေန၀င္း က အာဏာကို ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ အဆင္ေျပေျပ လႊဲမယ္ဆုိတာ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စစ္အုပ္စုဆုိတာ တဦးခ်င္း အဏာရွင္စနစ္နဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတာျဖစ္ေတာ့ အေမြဆက္ခံေရးျပႆနာဟာ ဘယ္လုိမွ မေျဖရွင္းႏုိင္တဲ့ ျပႆနာျဖစ္ပါတယ္။ ပေဒသရာဇ္စနစ္မွာေတာ့ အေဖျပီးရင္ သားၾကီးဆက္ခံရတဲ့ အစဥ္အလာလုပ္ထားေတာ့ သာမန္ဆုိရင္ အဆင္ေျပပါတယ္။ ဒါေတာင္ အေတာမသတ္ႏုိင္တဲ့ နန္းလုပြဲေတြျဖစ္ခဲ့တာပဲ။ အခု စစ္အုပ္စုဟာ ဒီနံပတ္ (၁) ျပႆနာကို ဘယ္လုိမွ ေျဖရွင္းႏုိင္စြမ္းမရွိ တာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဗိုလ္သန္းေရႊ အုိၾကီးအိုမျဖစ္တာေတာင္ တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ကုလားထုိင္က တလကၼေတာင္ မေရႊ႕ရဲတာပါ။

            အခု ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒအရ လႊတ္ေတာ္ေတြ၊ အစုိးရအဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြဟာ မင္းသားမ်က္ႏွာဖုံးအခန္းက ပါ၀င္ျပီး စစ္အုပ္စုဘီလူးကုိ ဖုံးကြယ္ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အုပ္စုဘီလူးရဲ႕ ထိပ္သီးကေတာ့ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္မွာပဲ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ဒီအေျခခံ ဥပေဒအရ တပ္မေတာ္ဟာ အထူးအခြင့္အေရးရွိတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းတခု၊ ဒီမုိကေရစီနည္းအရမဟုတ္ဘဲ ဗ်ဴ႐ုိကစီနည္းနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းတခုျဖစ္တယ္။ ဒီအဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ ထိပ္သီးကုိ ဘယ္သူ ကမွ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ခြင့္၊ ျဖဳတ္ခ်ခြင့္ရွိတာမဟုတ္ပါ။ သူ႔ဟာသူ တျခားတေယာက္ကုိ လႊဲခ်င္လႊဲ၊ မလႊဲခ်င္ရင္ နန္းလုတာပဲျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အုပ္စုရဲ႕အနာဂတ္ဟာ ပင္ကုိယ္သဘာ၀ကိုက မလွမပပါပဲ။

            ဒီလုိ စစ္အုပ္စုက ထင္တိုင္းက်ဲ ျခယ္လွယ္ခြင့္ရွိတဲ့ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ အေျခခံဥပေဒဟာ ဒီမုိ ကေရစီကို ေဖၚေဆာင္ဖုိ႔ေနေနသာသာ ဗ်ဴ႐ိုကေရစီကုိ ခုိင္သထက္ခုိင္ေအာင္လုပ္ဖုိ႔ ေရးဆြဲထားတဲ့ အေျခခံဥပေဒပဲျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အုပ္စုနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္၊ စစ္အစုိးရကုိ ဖ်က္သိမ္းပစ္မွသာ ဒီမုိကေရစီလမ္းစ တကယ္ပြင့္သြားမယ္ဆုိတာ လူမ်ိဳးစုံျပည္သူလူထုၾကီးဟာ ခါးသီးတဲ့ အေတြ႔အၾကဳံ အရ သိရွိထားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ လူထုဆႏၵခံယူပြဲမွာ တညီတညြတ္တည္း ဆန္႔က်င္ ကန္႔ကြက္မဲေပးတဲ့ စိတ္ဓာတ္၊ လုပ္ဟန္ေတြကို တဆင့္တက္ တုိးပြားေစျပီး ဗမာျပည္မွာ ဒီမုိကေရစီ လမ္းစပြင့္တဲ့အထိ တုိက္ပြဲ၀င္သြားၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ မင္းသားမ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ျပီး ဘီလူးက ကသည္ ျဖစ္ေစ၊ ဘီလူးကကို ေျဗာင္ပဲကသည္ျဖစ္ေစ စစ္အုပ္စုဘီလူးကုိ ႏုိင္ငံေရးဇာတ္ခုံေပၚက ဆြဲခ်ပစ္ရ မွာကေတာ့ အေသအခ်ာျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အုပ္စုထိပ္သီးရဲ႕ နန္းလုပြဲေတြနဲ႔ လႊတ္ေတာ္တြင္း၊ အစိုးရ တဖြဲ႔အတြင္း ေဘာင္းဘီ၀တ္နဲ႔ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ေတြရဲ႕ စားခြက္လုပြဲေတြကလဲ ျခိမ့္ျခိမ့္သဲသဲျဖစ္ျပီး လူထုတုိက္ပြဲေတြအတြက္ အခြင့္သာခ်က္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာမွာကေတာ့ မလြဲပါပဲ။

*****

ေမာင္မုိးဦး  
ေမလ ၁ ရက္ေန႔၊ ၂၀၀၈။